เจมส์ ธอร์บอร์น แพทย์และนักวิจัยผู้ทรงอิทธิพลแห่งแคนาดา

เจมส์ ธอร์บอร์น (21 พฤศจิกายน 1830 – 26 พฤษภาคม 1905) เป็นแพทย์ นักวิจัยทางการแพทย์ ศัลยแพทย์ทหาร ศาสตราจารย์มหาวิทยาลัย และผู้บริหารขององค์กรทางการแพทย์หลายแห่งในแคนาดา ผู้มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาวงการการแพทย์ของประเทศ

ประวัติและการศึกษา

ธอร์บอร์นเกิดที่เมืองควีนสตัน รัฐอัปเปอร์แคนาดา เป็นบุตรของเดวิด ธอร์บอร์น สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรของเขตลินคอล์นเคาน์ตี้ เขาได้รับการศึกษาจากมหาวิทยาลัยโทรอนโต โดยสำเร็จการศึกษาด้านการแพทย์ในปี 1855 และได้ศึกษาต่อด้านเภสัชวิทยาที่มหาวิทยาลัยเอดินบะระ ประเทศสกอตแลนด์

บทบาททางวิชาชีพและผลงาน

ธอร์บอร์นปฏิบัติหน้าที่เป็นแพทย์ในเมืองโทรอนโต รัฐออนแทรีโอ และดำรงตำแหน่งศัลยแพทย์อาวุโสในกองกำลังอาสาสมัคร Queen's Own Rifles นอกจากนี้ เขายังเป็นศาสตราจารย์ด้านเภสัชวิทยาและบำบัดรักษาที่มหาวิทยาลัยโทรอนโต และเป็นศัลยแพทย์ที่ปรึกษาที่โรงพยาบาลโทรอนโตเจเนอรัล รวมถึงเป็นแพทย์ประจำบ้านเด็กกำพร้าและโรงพยาบาลเด็ก (Hospital for Sick Children)

ผลงานเขียนและตำแหน่งบริหาร

เขามีผลงานเขียนบทความทางการแพทย์และหัวข้ออื่น ๆ ประมาณ 400 บทความในวารสารต่าง ๆ รวมถึงหนังสือ Manual of Life Insurance Examination (1887) และ Life Insurance and the Relations Existing Between It and Medical Men ซึ่งเน้นความสัมพันธ์ระหว่างการประกันชีวิตและการแพทย์

ในปี 1895 เขาได้รับเลือกให้เป็นประธานสมาคมการแพทย์แคนาดา (Canadian Medical Association) และในปี 1901 เขาได้รับเลือกให้เป็นคณะกรรมการบริหารของสมาคมต่อต้านวัณโรค (Anti-Consumption League) สาขาโทรอนโต

สถาปัตยกรรมของคลินิกและบ้านพัก

บ้านและคลินิกของธอร์บอร์นที่สร้างขึ้นในปี 1891 ได้รับความสนใจจากการสำรวจของ Wellcome Trust ในปี 2008 เนื่องจากมีการออกแบบที่โดดเด่น โดยมีทางเข้าแยกต่างหากสำหรับคนไข้ ทำให้คนไข้สามารถเข้าสู่ส่วนกลางของบ้านได้โดยไม่รบกวนพื้นที่ส่วนตัวของครอบครัว ภายในประกอบด้วยห้องรอตรวจ ห้องตรวจ และห้องปฏิบัติการขนาดเล็ก ซึ่งแต่ละห้องมีหน้าต่างระบายอากาศ

ชีวิตครอบครัวและบั้นปลายชีวิต

ธอร์บอร์นแต่งงานกับเจน แมคเคนซี มีบุตรชายหนึ่งคนคือ เจมส์ เดวิด ธอร์บอร์น ซึ่งแต่งงานกับบุตรสาวของท่านประธานศาลสูงสุด เซอร์ วิลเลียม ราล์ฟ เมเรดิธ

ในช่วงบั้นปลายชีวิต เขาได้รับแต่งตั้งเป็น "ศาสตราจารย์กิตติคุณด้านการบำบัดรักษาและเภสัชวัตถุ" (Emeritus Professor of Therapeutics and Materia Medica)

ธอร์บอร์นเสียชีวิตในวันที่ 26 พฤษภาคม 1905 หลังจากเกิดอาการหัวใจวายที่บ้านในโทรอนโต โดยได้รับการดูแลจากเพื่อนแพทย์อย่าง จอห์น คาเวน ในวันที่เขาเสียชีวิต หนังสือพิมพ์ The Globe and Mail ได้ยกย่องเขาว่าเป็น "หนึ่งในแพทย์ที่ได้รับความเคารพมากที่สุดในโทรอนโต" และเป็นผู้ที่มีคุณสมบัติอันน่าชื่นชมมากมาย