แคทเธอรีน เมโย นักประวัติศาสตร์และผู้เขียนหนังสือ Mother India

แคทเธอรีน เมโย (Katherine Mayo, 27 มกราคม ค.ศ. 1867 – 9 ตุลาคม ค.ศ. 1940) เป็นนักประวัติศาสตร์และนักเขียนชาวอเมริกันที่มีชื่อเสียงจากการนำเสนอแนวคิดชาตินิยมแบบกีดกัน (Nativism) และการเขียนงานที่วิพากษ์วิจารณ์สังคมและวัฒนธรรมของกลุ่มคนที่ไม่ใช่คนผิวขาวและผู้ที่ไม่ใช่โปรเตสแตนต์อย่างรุนแรง ผลงานที่สร้างชื่อเสียงและความขัดแย้งมากที่สุดของเธอคือหนังสือเรื่อง Mother India (ค.ศ. 1927) ซึ่งโจมตีสังคมอินเดียเพื่อต่อต้านขบวนการเรียกร้องเอกราชของอินเดีย

ชีวิตและการทำงานในช่วงแรก

เมโยเกิดที่เมืองริดจ์เวย์ รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา โดยได้รับการศึกษาแบบส่วนตัว หลังจากจบการศึกษา เธอเริ่มต้นอาชีพในฐานะนักวิจัยและนักประวัติศาสตร์ โดยได้ช่วยเหลือ ออสวอลด์ การ์ริสัน วิลลาร์ด (Oswald Garrison Villard) แห่งหนังสือพิมพ์ New York Evening Post ในการเตรียมข้อมูลสำหรับหนังสือชีวประวัติของ จอห์น บราวน์ (John Brown) นักรณรงค์เลิกทาส ซึ่งตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1910

ในช่วงเวลานี้ เมโยมีความเกี่ยวข้องกับกลุ่มปฏิรูปสังคมหลายกลุ่ม รวมถึงเป็นสมาชิกของ Mayflower Society และมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับกลุ่ม Daughters of the American Revolution ซึ่งในขณะนั้นมีแนวคิดต่อต้านการย้ายถิ่นฐานของชาวคาทอลิกและผู้ที่ไม่ใช่คนผิวขาวเข้าสู่สหรัฐอเมริกา

แนวคิดทางเมืองและงานเขียนเชิงวิพากษ์

งานเขียนในช่วงแรกของเมโยสะท้อนถึงทัศนคติที่เหยียดเชื้อชาติและต่อต้านชาวคาทอลิกอย่างชัดเจน เธอส่งเสริมแนวคิดชาตินิยมแบบ "แองโกล-แซกซอน" (Anglo-Saxon) และแสดงความเกลียดชังต่อผู้อพยพชาวไอริช รวมถึงมีมุมมองที่เหยียดหยามชาวแอฟริกันอเมริกัน โดยอ้างว่าชาวผิวสีขาดการควบคุมตนเองและเป็นภัยคุกคามต่อสตรีผิวขาว

นอกจากนี้ เมโยยังใช้ทักษะการเขียนของเธอเพื่อสนับสนุนการจัดตั้งตำรวจรัฐเพนซิลเวเนีย (New York State Police) และสนับสนุนการปราบปรามผู้อพยพและชาวแอฟริกันอเมริกันที่เข้าร่วมในขบวนการเรียกร้องสิทธิแรงงาน ซึ่งเธอมองว่าเป็นการคุกคามต่ออำนาจของคนผิวขาว

การต่อต้านเอกราชของฟิลิปปินส์

เมโยได้เขียนงานโจมตีการประกาศเอกราชของฟิลิปปินส์ โดยใช้เหตุผลทางเชื้อชาติและศาสนา เพื่อให้เหตุผลว่าฟิลิปปินส์ยังไม่พร้อมสำหรับการปกครองตนเอง

Mother India และผลกระทบ

ในปี ค.ศ. 1927 เมโยได้ตีพิมพ์หนังสือ Mother India ซึ่งเป็นการโจมตีสังคม ศาสนา และวัฒนธรรมของอินเดียอย่างรุนแรง หนังสือเล่มนี้กลายเป็นประเด็นถกเถียงในวงกว้างทั้งในอินเดียและตะวันตก โดยมีเนื้อหาหลักดังนี้:

• การวิพากษ์วิจารณ์สังคม: เธอโจมตีการปฏิบัติต่อสตรี กลุ่มจัณฑาล (Dalits) และสัตว์ในอินเดีย
• การโจมตีทางเพศ: เมโยอ้างว่าปัญหาหลักของอินเดียเกิดจากพฤติกรรมทางเพศที่ "แพร่หลาย" ของผู้ชายชาวอินเดีย ซึ่งเธอเชื่อว่าเป็นสาเหตุของความเสื่อมถอยในทุกด้าน
• การสนับสนุนลัทธิอาณานิคม: เนื้อหาในหนังสือถูกใช้โดยรัฐบาลอาณานิคมอังกฤษเพื่อลดทอนความน่าเชื่อถือของขบวนการเรียกร้องเอกราชของอินเดียในสายตาชาวโลก โดยเฉพาะในสหรัฐอเมริกา

หนังสือเล่มนี้ก่อให้เกิดปฏิกิริยาตอบโต้ที่รุนแรง มีการเผาหนังสือและหุ่นจำลองของเมโยในอินเดียและนิวยอร์ก นอกจากนี้ยังมีหนังสือและจุลสารมากกว่า 50 เล่มที่เขียนขึ้นเพื่อโต้แย้งข้อกล่าวหาของเธอ รวมถึงงานเขียนของ ลาลา ลัจปัต ไร (Lala Lajpat Rai) ในชื่อ Unhappy India (ค.ศ. 1928)

การตอบโต้จากมหาตมะ คานธี

มหาตมะ คานธี ได้วิพากษ์วิจารณ์งานเขียนของเมโยอย่างรุนแรง โดยเปรียบเทียบว่าหนังสือของเธอเหมือนกับ "รายงานของผู้ตรวจท่อระบายน้ำ" ที่จงใจมองหาแต่สิ่งโสโครกเพื่อนำมาบรรยายให้เห็นภาพความสกปรกของประเทศ โดยที่เมโยจงใจละทิ้งแง่มุมที่ดีของอินเดียและสรุปว่า "ท่อระบายน้ำคืออินเดีย"

ผลงานที่สำคัญ