ระบบขนส่งมวลชนเมืองคีโนชา

ระบบขนส่งมวลชนเมืองคีโนชา (Kenosha Area Transit) เป็นหน่วยงานขนส่งสาธารณะที่ดำเนินงานโดยเทศบาลเมืองคีโนชา รัฐวิสคอนซิน สหรัฐอเมริกา โดยให้บริการครอบคลุมพื้นที่ภายในเมืองคีโนชาและหมู่บ้านเพลเซนต์แพรรี (Village of Pleasant Prairie)

ปัจจุบันระบบขนส่งนี้ประกอบด้วยฝูงรถโดยสารประจำทางจำนวน 47 คัน และรถราง (Streetcar) จำนวน 7 คัน โดยให้บริการในเส้นทางรถโดยสาร 7 เส้นทาง และเส้นทางรถราง 1 เส้นทาง

ประวัติการขนส่งในคีโนชา

บริการขนส่งสาธารณะในเมืองคีโนชาเริ่มต้นขึ้นเมื่อวันที่ 3 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1903 โดยเริ่มจากการเดินรถรางของบริษัท Kenosha Electric Railway ซึ่งใช้รถรางรุ่น Birney 2 คัน และต่อมาได้มีการนำรถโดยสารประจำทางเข้ามาเสริมการบริการ

การเปลี่ยนผ่านสู่ระบบรถรางไฟฟ้าและรถโดยสาร

ในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1932 ระบบขนส่งได้เปลี่ยนมาใช้รถรางไฟฟ้าแบบไม่มีราง (Trolley-buses) จำนวน 22 คัน ซึ่งประกอบด้วยรถจากบริษัท St. Louis Car Company 10 คัน และ Yellow Coach รุ่น MTA 701 อีก 12 คัน ในช่วงเวลานี้ บริษัท Wisconsin Gas & Electric ซึ่งเป็นผู้ดำเนินงานในขณะนั้น ได้ริเริ่มระบบการระบุเส้นทางด้วยรหัสสี ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นระบบแรกของโลก

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ได้มีการนำรถโดยสารประจำทางที่ใช้เครื่องยนต์เบนซิน Ford V8 มาใช้เพื่อรองรับความต้องการในการเดินทางที่เพิ่มขึ้นจากการผลิตในภาคอุตสาหกรรมช่วงสงคราม

การบริหารโดยภาคเอกชนและการขยายตัว

เมื่อวันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 1942 ระบบขนส่งตกเป็นของบริษัท Kenosha Motor Coach Lines (ต่อมาคือ Kenosha Motor Coach Company) ซึ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน ค.ศ. 1942 โดยในปี ค.ศ. 1948 บริษัทเริ่มจัดซื้อรถโดยสารดีเซลรุ่นใหม่ ซึ่งเข้ามาแทนที่รถรางไฟฟ้าแบบไม่มีรางทั้งหมดในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1952

ภายใต้การนำของ Henry P. Bruner ประธานบริษัท Kenosha Motor Coach Lines ได้มีการขยายเครือข่ายการขนส่งอย่างกว้างขวาง โดยการเข้าซื้อกิจการเส้นทางรถไฟฟ้าระหว่างเมือง (Interurban) หลายสาย เช่น เส้นทางคีโนชา-ราซีน (Kenosha-Racine) ในปี ค.ศ. 1943 และเส้นทางราซีน-มิลวอกี (Racine-Milwaukee) ในปี ค.ศ. 1944 รวมถึงเส้นทางมิลวอกี-พอร์ตวอชิงตัน และมิลวอกี-วอคีชา-เฮลส์คอร์เนอร์ส

การยุติบริการรถไฟฟ้าระหว่างเมืองและการเสื่อมถอย

แม้จะมีการขยายตัว แต่ Henry P. Bruner ได้แสดงเจตจำนงที่จะยกเลิกบริการผู้โดยสารโดยเร็วที่สุด การเดินรถไฟฟ้าระหว่างเมืองสายคีโนชา-ราซีนสิ้นสุดลงในวันที่ 13 กันยายน ค.ศ. 1947 และสายราซีน-มิลวอกีสิ้นสุดลงในวันที่ 31 ธันวาคม ค.ศ. 1947 โดยมีความพยายามในการนำรถโดยสารประจำทางมาทดแทนแต่ไม่ประสบความสำเร็จ

ในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่สอง การครอบครองรถยนต์ส่วนบุคคลที่เพิ่มขึ้นส่งผลให้จำนวนผู้ใช้บริการรถโดยสารประจำทางลดลง และกำไรของบริษัทลดน้อยลงตามลำดับ ในช่วงต้นทศวรรษ 1960 ระบบขนส่งถูกขายให้กับ Lakeshore Transit-Interurban และต่อมาในปี ค.ศ. 1969 ถูกขายให้กับ Pathfinder Lines ซึ่งให้บริการขนส่งในท้องถิ่นเป็นครั้งสุดท้ายในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1971