เลรอย กรัมแมน วิศวกรการบินและผู้ก่อตั้งอาณาจักร Grumman

เลรอย แรนเดิล "รอย" กรัมแมน (Leroy Randle "Roy" Grumman; 4 มกราคม 1895 – 4 ตุลาคม 1982) เป็นวิศวกรการบิน นักบินทดสอบ และนักอุตสาหกรรมชาวอเมริกัน ผู้มีบทบาทสำคัญในการพัฒนาอากาศยานทางการทหารของสหรัฐอเมริกา เขาเป็นผู้ร่วมก่อตั้งบริษัท Grumman Aircraft Engineering Co. ในปี 1929 ซึ่งต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น Grumman Aerospace Corporation และปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของบริษัท Northrop Grumman ยักษ์ใหญ่ด้านเทคโนโลยีป้องกันประเทศ

ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา

กรัมแมนเกิดที่เมืองฮันติงตัน รัฐนิวยอร์ก ครอบครัวของเขามีพื้นฐานมาจากรัฐคอนเนตทิคัต โดยบิดาของเขา จอร์จ ไทสัน กรัมแมน เคยเป็นเจ้าของร้านรถม้าและต่อมาทำงานในที่ทำการไปรษณีย์ กรัมแมนมีความสนใจในด้านการบินมาตั้งแต่เด็ก ในสุนทรพจน์วันจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมฮันติงตันเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน 1911 เขาได้ทำนายว่าความสมบูรณ์แบบของเครื่องบินจะเป็นหนึ่งในชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของมนุษย์ที่มีต่อธรรมชาติ

เขาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีสาขาวิศวกรรมเครื่องกลจากมหาวิทยาลัยคอร์เนล (Cornell University) ในปี 1916 โดยเริ่มทำงานแรกในแผนกวิศวกรรมของบริษัท New York Telephone Company ก่อนจะสมัครเข้ากองหนุนทหารเรือสหรัฐฯ (U.S. Naval Reserve) ในเดือนมิถุนายน 1917 ในตำแหน่งช่างเครื่องชั้น 2 และถูกส่งไปศึกษาหลักสูตรเครื่องยนต์ "subchaser" ที่มหาวิทยาลัยโคลัมเบีย

เส้นทางสู่นักบินและวิศวกรการบิน

แม้ว่ากรัมแมนจะพยายามสมัครเข้ารับการฝึกบิน แต่เขาถูกประเมินว่าไม่ผ่านเกณฑ์เนื่องจากคณะกรรมการวินิจฉัยผิดพลาดว่าเขามีภาวะเท้าแบน อย่างไรก็ตาม ด้วยความผิดพลาดทางธุรการ เขาจึงถูกส่งไปเข้าหลักสูตรการตรวจสอบเครื่องบินสำหรับนักบินฝึกหัดที่สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ (MIT) โดยที่เขาไม่ได้แจ้งเรื่องความผิดพลาดในการจัดประเภทนี้ และได้เข้าสู่การฝึกบินขั้นต้นที่สถานีการบินทหารเรือไมอามี จนกระทั่งสำเร็จการฝึกบินขั้นสูงที่เพนซาโคลา รัฐฟลอริดา ในเดือนกันยายน 1918

เขาได้รับยศเรือตรี (Ensign) และเป็นนักบินทหารเรือลำดับที่ 1216 โดยต่อมาได้เป็นครูฝึกการบินและประจำการในฝูงบินทิ้งระเบิด หลังจากปฏิบัติหน้าที่ระยะหนึ่ง กองทัพเรือสหรัฐฯ ได้ส่งเขาไปศึกษาต่อด้านวิศวกรรมการบิน (Aeronautical Engineering) ซึ่งเป็นสาขาวิชาที่เพิ่งเกิดขึ้นใหม่ในขณะนั้นที่ MIT เมื่อจบหลักสูตร เขาได้รับการเลื่อนยศเป็นร้อยโท (Lieutenant) และประจำการที่อู่เรือทหารเรือลีกไอส์แลนด์ (League Island Naval Yard) ในฐานะนักบินทดสอบเครื่องบินทะเล (Flying Boats) ที่สร้างโดยบริษัท Curtiss และกองทัพเรือ

ประสบการณ์ที่ Loening และการก้าวสู่ระดับบริหาร

ในปี 1919 กองทัพเรือสหรัฐฯ ได้ส่งกรัมแมนไปประจำการที่บริษัท Loening Aeronautical Engineering Corporation ในนิวยอร์กซิตี้ เพื่อทำหน้าที่วิศวกรโครงการควบคุมการสร้างเครื่องบินสังเกตการณ์/ขับไล่แบบ Loening M-8 จำนวน 52 เครื่องตามสัญญาของกองทัพเรือ หน้าที่ของเขาครอบคลุมทั้งการบินทดสอบและการควบคุมการผลิต

โกรเวอร์ โลนิง (Grover Loening) ประธานบริษัทในขณะนั้น ประทับใจในผลงานของกรัมแมนอย่างมากจึงเสนอตำแหน่งงานให้เขา หลังจากที่กรัมแมนลาออกจากกองทัพเรือในเดือนตุลาคม 1920 เขาจึงเข้าทำงานเป็นนักบินทดสอบเครื่องบินสะเทินน้ำสะเทินบก (Amphibians) ของ Loening พร้อมทั้งช่วยออกแบบและพัฒนาเครื่องบินเหล่านี้ เขาเติบโตในองค์กรอย่างรวดเร็วจนได้เป็นผู้จัดการโรงงาน และต่อมาเป็นผู้จัดการทั่วไปที่รับผิดชอบด้านการออกแบบเครื่องบิน จนกระทั่งบริษัทถูกขายให้กับ Keystone Aircraft ในปี 1929

การก่อตั้งบริษัท Grumman Aircraft Engineering Co.

เนื่องจากไม่ต้องการย้ายไปทำงานที่รัฐเพนซิลเวเนียตามการควบรวมกิจการของ Keystone กรัมแมนจึงร่วมกับเพื่อนร่วมงานจาก Loening คือ เจค สเวิร์บูล (Jake Swirbul) และ วิลเลียม ชเวนด์เลอร์ (William Schwendler) ตัดสินใจก่อตั้งบริษัทของตนเอง โดยกรัมแมนนำบ้านของเขาไปจำนองเป็นเงิน 16,950 ดอลลาร์ และแม่ของสเวิร์บูลกู้เงินมาอีก 6,000 ดอลลาร์ เพื่อเป็นทุนเริ่มต้นในการก่อตั้งบริษัท Grumman Aeronautical Engineering Co.

ในวันที่ 2 มกราคม 1930 บริษัทได้เข้าครอบครองอู่ซ่อมรถเก่าในเมืองบอลด์วิน รัฐนิวยอร์ก ซึ่งเคยเป็นโรงงานของ Cox-Klemin Aircraft Co. ในช่วงแรกบริษัทมีพนักงานเพียง 18 คน โดยเน้นการซ่อมแซมเครื่องบินสะเทินน้ำสะเทินบกของ Loening และใช้ความเชี่ยวชาญด้านอลูมิเนียมในการสร้างทุ่นลอย (Floats) และตัวถังรถบรรทุกอลูมิเนียม

นวัตกรรมฐานล้อพับได้

เลรอย กรัมแมน ได้รับสิทธิบัตรสหรัฐอเมริกาหมายเลข 1,859,624 สำหรับ "ฐานล้อพับได้สำหรับเครื่องบิน" (Retractable Landing Gear for Airplanes) ในปี 1932 ซึ่งพัฒนามาจากแบบร่างที่เขาเคยทำไว้สมัยอยู่ที่ Loening Air Yacht นวัตกรรมนี้ช่วยให้เครื่องบินมีความลู่ลมมากขึ้นและเพิ่มความเร็วในการบิน ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้บริษัทของเขาสามารถชนะสัญญาจ้างจากกองทัพเรือสหรัฐฯ ในการผลิตเครื่องบินรบที่มีประสิทธิภาพสูงในเวลาต่อมา