ชาวลูคาเนียน ชนเผ่าอิตาลิกโบราณแห่งตอนใต้ของอิตาลี

ชาวลูคาเนียน (ภาษาละติน: Lucani) เป็นชนเผ่าอิตาลิกที่อาศัยอยู่ในภูมิภาค ลูคาเนีย (Lucania) ซึ่งปัจจุบันคือพื้นที่ทางตอนใต้ของประเทศอิตาลี พวกเขาพูดภาษาออสกัน (Oscan language) ซึ่งเป็นหนึ่งในกลุ่มภาษาอิตาลิก ในปัจจุบัน ผู้คนที่อาศัยอยู่ในภูมิภาคบาสิลิกาตา (Basilicata) ยังคงถูกเรียกว่าชาวลูคานี (Lucani) และภาษาถิ่นของพวกเขาก็ใช้ชื่อนี้เช่นกัน

ภาษาและการเขียน

ชาวลูคาเนียนใช้ภาษาออสกันในการสื่อสาร หลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่หลงเหลืออยู่มีเพียงจารึกและเหรียญกษาปณ์จำนวนหนึ่งจากศตวรรษที่ 4 หรือ 3 ก่อนคริสตกาล ซึ่งมีการใช้ตัวอักษรกรีกในการบันทึก

ประวัติศาสตร์และการเมือง

ในช่วงกลางศตวรรษที่ 5 ก่อนคริสตกาล ชาวลูคาเนียนได้เคลื่อนย้ายลงสู่ทางใต้เข้าสู่ดินแดนโอโนเทรีย (Oenotria) และขับไล่ชนเผ่าพื้นเมือง เช่น ชาวโอโนเทรียน, ชาวโชนส์ และชาวลอเทอร์นอย ให้ถอยร่นเข้าไปในเขตภูเขา

ชาวลูคาเนียนมีความขัดแย้งอย่างรุนแรงกับอาณานิคมกรีกอย่าง ทารันตัม (Tarentum) และกษัตริย์อเล็กซานเดอร์แห่งเอพิรุส ซึ่งถูกเชิญมาช่วยชาวทารันตัมในปี 334 ก่อนคริสตกาล ต่อมาในปี 331 ก่อนคริสตกาล ผู้ลี้ภัยชาวลูคาเนียนได้ลอบสังหารกษัตริย์อเล็กซานเดอร์แห่งเอพิรุส

ความสัมพันธ์กับโรม

ในปี 298 ก่อนคริสตกาล ชาวลูคาเนียนได้ทำพันธมิตรกับโรม ซึ่งนำไปสู่การขยายอิทธิพลของโรมผ่านการสร้างอาณานิคม เช่น เวนูเซีย (Venusia) และปาเอสตุลัม (Paestum) อย่างไรก็ตาม ในเวลาต่อมาชาวลูคาเนียนมักเลือกอยู่ฝ่ายที่พ่ายแพ้ในสงครามต่างๆ บนคาบสมุทรอิตาลี

• สงครามแซมไนท์: บางครั้งเป็นพันธมิตรกับโรม แต่บ่อยครั้งที่สู้รบกัน
• สงครามปูนิคครั้งที่สอง: พวกเขาเข้าข้างฮันนิบาลในปี 216 ก่อนคริสตกาล ทำให้ดินแดนลูคาเนียถูกทำลายอย่างหนักจากกองทัพทั้งสองฝ่าย
• สงครามสังคม (Social War): ร่วมมือกับชาวแซมไนท์ต่อต้านโรมในช่วง 91-88 ก่อนคริสตกาล ซึ่งเป็นจุดสิ้นสุดของความรุ่งเรืองของพวกเขา

ในยุคของสตราโบ (Strabo) เมืองกรีกริมชายฝั่งได้เสื่อมสลายลง ประชากรลดลง และเกิดโรคมาลาเรียระบาด พื้นที่ส่วนใหญ่กลายเป็นทุ่งหญ้าเลี้ยงสัตว์และป่าทึบที่เต็มไปด้วยสัตว์ป่า

ศิลปะและวัฒนธรรม

ศิลปะลูคาเนียนที่โดดเด่นที่สุดคือ การเขียนภาพบนแจกัน และภาพวาดในสุสาน ซึ่งชนชั้นสูงนิยมสั่งทำเป็นจำนวนมากคล้ายกับชาวอีทรัสกัน ภาพวาดเหล่านี้มักนำเสนอรูปม้าและการแข่งม้า

พิธีกรรมการฝังศพและบทบาททางเพศ

พิธีกรรมการฝังศพของชาวลูคาเนียนมีความหลากหลายตามพื้นที่:

• พื้นที่โอโนเทรียน: ฝังศพในท่านอนหงาย
• ลูคาเนียนตอนเหนือ: ฝังศพในท่าทารก (fetal position)
• ลูคาเนียนตะวันออก: ฝังศพในท่าหดตัว (compacted position)

ในด้านบทบาททางเพศ การฝังศพของผู้ชายมักพบอาวุธและอุปกรณ์ที่เกี่ยวข้องกับงานเลี้ยงสังสรรค์ (symposia) ซึ่งสะท้อนภาพลักษณ์ของนักรบและผู้นำทางสังคม ส่วนการฝังศพของผู้หญิงจะพบเครื่องประดับ อุปกรณ์ทอผ้า และภาชนะสำหรับใช้ในงานแต่งงาน