ลุยจิ ซาเลอร์โน นักประวัติศาสตร์ศิลปะผู้เชี่ยวชาญศิลปะบารอกอิตาลี

ลุยจิ ซาเลอร์โน (Luigi Salerno, ค.ศ. 1924–1992) เป็นนักประวัติศาสตร์ศิลปะและนักเขียนประวัติศาสตร์ชาวอิตาลีที่มีชื่อเสียง โดยมีความเชี่ยวชาญเป็นพิเศษในด้านศิลปะบารอกของอิตาลี (Italian Baroque) และผลงานของศิลปินอย่าง ซัลวาตอร์ โรซา (Salvator Rosa), เกอร์ชิโน (Guercino) และคาราวัจโจ (Caravaggio) ในช่วงศตวรรษที่ 17

ประวัติและการศึกษา

ซาเลอร์โนเป็นบุตรของ อัลโด ซาเลอร์โน และ มาเรีย ซันตังเจโล ซึ่งเป็นหลานสาวของ อันโตนินี ซันตังเจโล นักประวัติศาสตร์ศิลปะ เขาศึกษาระดับปริญญาภายใต้การชี้แนะของ ลิโอเนลโล เวนตูรี (Lionello Venturi) ที่มหาวิทยาลัยลาซาปิเอนซาแห่งโรม (Sapienza University of Rome) และสำเร็จการศึกษาในปี ค.ศ. 1946 ด้วยวิทยานิพนธ์เกี่ยวกับกลุ่มศิลปิน Macchiaioli

ในช่วงปี ค.ศ. 1948–1949 เขาได้รับทุนการศึกษาให้ไปพำนักที่ลอนดอนเพื่อทำงานร่วมกับสถาบันวอร์เบิร์ก (Warburg Institute) ในปี ค.ศ. 1951 เขาได้ตีพิมพ์งานศึกษาเกี่ยวกับความเชื่อมโยงระหว่างศิลปะอังกฤษและศิลปะอิตาลีในช่วงปี ค.ศ. 1600–1700 ซึ่งได้รับคำชื่นชมอย่างมากจาก รูดอล์ฟ วิตโควเวอร์ (Rudolf Wittkower) นอกจากนี้ เขายังได้รับรางวัลฟุลไบร์ท (Fulbright prize) และได้สร้างความสัมพันธ์ทางวิชาการที่แน่นแฟ้นกับ เดนิส มาฮอน (Denis Mahon)

เส้นทางอาชีพและผลงานทางวิชาการ

ซาเลอร์โนเริ่มต้นการทำงานร่วมกับแผนกโบราณคดีและวิจิตรศิลป์ของกระทรวงศึกษาธิการอิตาลี และในปี ค.ศ. 1958 เขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้อำนวยการด้านอนุสรณ์สถานแห่งแคว้นลาซีโอ (Director of Monuments for Lazio) ก่อนจะก้าวขึ้นเป็นศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยโรมในปีถัดมา

การพิสูจน์อัตลักษณ์ผลงานศิลปะ

ในช่วงต้นทศวรรษ 1960 ซาเลอร์โนได้ร่วมมือกับ เดนิส มาฮอน ในการพิสูจน์อัตลักษณ์ของภาพเขียนสองชิ้นที่เชื่อว่าเป็นผลงานของ คาราวัจโจ ซึ่งจัดแสดงอยู่ในพิพิธภัณฑ์ของสหรัฐอเมริกา ได้แก่:

• Martha and Mary Magdalene จัดแสดงที่สถาบันศิลปะดีทรอยต์ (Detroit Institute of Arts)
• The Crucifixion of Saint Andrew จัดแสดงที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะคลีฟแลนด์ (Cleveland Museum of Art)

ตำแหน่งบริหารและงานเขียนสำคัญ

ในปี ค.ศ. 1965 เขาได้ไปเป็นศาสตราจารย์รับเชิญที่มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียสเตต (Pennsylvania State University) สหรัฐอเมริกา และในปี ค.ศ. 1967 ได้รับแต่งตั้งให้เป็นผู้อำนวยการของ Calcografia Nazionale อย่างไรก็ตาม ในปี ค.ศ. 1973 เขาถูกย้ายไปประจำที่หน่วยงานกำกับดูแลในเมืองลากวิลา (L'Aquila) ซึ่งเขาตัดสินใจลาออกในเวลาต่อมาเพื่อทุ่มเทให้กับการศึกษาและงานเขียนอย่างเต็มตัว

ผลงานตีพิมพ์ที่สำคัญของเขา ได้แก่:

• L'opera completa di Salvator Rosa (ค.ศ. 1975)
• I dipinti del Guercino (ค.ศ. 1988)
• I pittori di vedute in Italia (ค.ศ. 1991) ซึ่งแบ่งเป็น 3 เล่ม
• Via Giulia: una utopia urbanistica del 500 (ค.ศ. 1975) งานเขียนเกี่ยวกับผังเมืองในศตวรรษที่ 16 ซึ่งเขียนร่วมกับ ลุยจิ สเปซซาเฟอร์โร และ มันเฟรโด ตาฟูรี

นอกจากนี้ เขายังเป็นบรรณาธิการแคตตาล็อกสำหรับนิทรรศการ The Age of Caravaggio ที่พิพิธภัณฑ์เมโทรโพลิทัน (Metropolitan Museum of Art) ในปี ค.ศ. 1985

ชีวิตส่วนตัว

ลุยจิ ซาเลอร์โน สมรสกับ เอลด้า คัมพานา ในปี ค.ศ. 1953 มีบุตรชาย 2 คน คือ ปิเอโตร เปาโล (Pietro Paolo) ผู้ซึ่งเป็นผู้ค้างานศิลปะและได้บริจาคเอกสารจดหมายเหตุให้แก่สถาบันเกตตี (Getty Institutes) และ คาร์โล สเตฟาโน (Carlo Stefano) ซึ่งดำเนินรอยตามบิดาในการเป็นนักประวัติศาสตร์ศิลปะ