แมรี รูเฟิล กวีและนักเขียนผู้บุกเบิกศิลปะการลบคำ

แมรี รูเฟิล (Mary Ruefle) (เกิด 16 เมษายน ค.ศ. 1952) เป็นกวี นักเขียนความเรียง และศาสตราจารย์ชาวอเมริกัน ผู้มีผลงานโดดเด่นในการทดลองทางวรรณกรรม โดยเฉพาะการสร้างสรรค์ กวีนิพนธ์แบบลบคำ (Erasure Poetry) ผลงานกวีนิพนธ์เล่มล่าสุดของเธอชื่อ Dunce (Wave Books, 2019) ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัล National Book Award สาขากวีนิพนธ์ และเป็นผู้เข้ารอบสุดท้ายของรางวัลพูลิตเซอร์ (Pulitzer Prize) ประจำปี 2020

ประวัติส่วนตัวและการเริ่มต้นเขียน

รูเฟิลเกิดในปี ค.ศ. 1952 ที่เมืองแมคคีสพอร์ต รัฐเพนซิลเวเนีย ในครอบครัวทหาร ทำให้ในช่วงวัยเด็กเธอต้องย้ายที่อยู่อาศัยบ่อยครั้งทั้งในอเมริกาเหนือและยุโรป ประสบการณ์ความโดดเดี่ยวจากการย้ายถิ่นฐานทำให้เธอหันเข้าหาโลกของวรรณกรรมและการอ่านเพื่อเยียวยาจิตใจ

เธอเริ่มเขียนบทกวีตั้งแต่อายุ 8 ปี โดยการสร้างคำอุปมาครั้งแรกจากการแปลภาพพื้นดินให้กลายเป็นแผนที่ และสามารถอ่านเขียนได้ด้วยตนเองตั้งแต่อายุ 10 ปี หลังจากผ่านชีวิตวัยเด็กที่ต้องเคลื่อนย้ายตลอดเวลา รูเฟิลจึงเลือกที่จะตั้งรกรากอย่างมั่นคง โดยเธออาศัยอยู่ที่เมืองเบนนิงตัน รัฐเวอร์มอนต์ มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1971 และมีวิถีชีวิตที่เรียบง่าย หลีกเลี่ยงการใช้เทคโนโลยีและหน้าจอคอมพิวเตอร์

การศึกษาและเส้นทางวิชาการ

รูเฟิลสำเร็จการศึกษาจากวิทยาลัยเบนนิงตัน (Bennington College) ในปี ค.ศ. 1974 ด้วยปริญญาด้านวรรณกรรม และได้กลับมาสอนที่วิทยาลัยแห่งนี้ในช่วงปี ค.ศ. 1979 ถึง 1988 นอกจากนี้เธอยังใช้เวลา 23 ปีในการสอนที่วิทยาลัยศิลปะการออกแบบเวอร์มอนต์ (Vermont College of Fine Arts) และได้รับเชิญให้เป็นศาสตราจารย์พิเศษ (Bedell Distinguished Visiting Professor) ที่โครงการเขียนงานเขียนไม่เป็นเรื่องแต่ง (Nonfiction Writing Program) ของมหาวิทยาลัยไอโอวาในปี ค.ศ. 2011

บทบาทกวีเอกแห่งรัฐเวอร์มอนต์

ในปี ค.ศ. 2019 รูเฟิลได้รับแต่งตั้งให้เป็นกวีเอกแห่งรัฐเวอร์มอนต์ (Poet Laureate of Vermont) ต่อจาก ชาร์ด เดอนิอร์ด (Chard deNiord) โดยเธอได้ริเริ่มโครงการส่งบทกวีแบบสุ่มไปยังผู้คนทั่วรัฐ โดยคัดเลือกบทกวีจากกวีชื่อดัง เช่น โรเบิร์ต ฟรอสต์ (Robert Frost) และ หลุยส์ กลึค (Louise Glück) เพื่อส่งให้ผู้รับที่สุ่มเลือกจากสมุดโทรศัพท์ โดยพิจารณาความสอดคล้องของบทกวีกับเหตุการณ์ปัจจุบัน เช่น การแพร่ระบาดของโควิด-19 หรือเหตุการณ์การเสียชีวิตของจอร์จ ฟลอยด์

เธอปฏิบัติหน้าที่ในตำแหน่งนี้จนถึงปี ค.ศ. 2024 ก่อนที่ บิแองกา สโตน (Bianca Stone) จะมารับตำแหน่งต่อ

ศิลปะกวีนิพนธ์แบบลบคำ (Erasure Poetry)

รูเฟิลเริ่มเขียนกวีนิพนธ์แบบลบคำตั้งแต่ปี ค.ศ. 1998 โดยการนำหนังสือมือสองจากศตวรรษที่ 19 และ 20 มาลบข้อความบางส่วนออกด้วยปากกาเคมี ภาพวาด หรือน้ำยาลบคำผิด เพื่อสร้างความหมายใหม่จากข้อความที่เหลืออยู่ ผลงานที่โดดเด่นคือ A Little White Shadow (2006) ซึ่งเป็นการลบคำจากหนังสือชื่อเดียวกันของ Emily Malbone Morgan

งานลบคำของเธอถูกนำไปจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์และศูนย์กวีนิพนธ์หลายแห่ง เช่น พิพิธภัณฑ์บ้านหินของโรเบิร์ต ฟรอสต์ (Robert Frost Stone House Museum) ซึ่งมีการจัดแสดงผลงานที่เธอทำการลบคำจากบทกวี "Stopping by Woods on a Snowy Evening" ของฟรอสต์

รูเฟิลอธิบายว่าการลบคำเป็นกระบวนการที่ "เหมือนการทำสมาธิ" โดยเธอมักเลือกหนังสือประเภทคำสอนศีลธรรมสำหรับเด็กในศตวรรษที่ 19 หรือชีวประวัติศิลปินมาเป็นวัตถุดิบในการสร้างสรรค์ ข้อมูลจาก The Paris Review ระบุว่าจนถึงเดือนกันยายน ค.ศ. 2025 รูเฟิลได้สร้างสรรค์งานลบคำมากกว่า 125 ชิ้น ซึ่งมีโทนเสียงที่หลากหลายตั้งแต่ความตลกขบขัน ความไร้สาระ ไปจนถึงความโศกเศร้า

รูปแบบและแนวคิดในงานเขียน

งานของรูเฟิลทั้งในรูปแบบกวีนิพนธ์และความเรียง มักสำรวจธีมเกี่ยวกับประสบการณ์ร่วมของมนุษย์ เช่น ความรัก ความโดดเดี่ยว และความตาย โดยเฉพาะในความเรียงเรื่อง "I Remember, I Remember" ที่เธอเขียนถึงการจากไปของมารดา รวมถึงการสำรวจมุมมองต่อการแก่ตัวลงทั้งในระดับปัจเจกและสังคม