ประวัติทางรถไฟแมริแลนด์และเพนซิลเวเนีย

ทางรถไฟแมริแลนด์และเพนซิลเวเนีย (Maryland and Pennsylvania Railroad) หรือที่รู้จักกันในชื่อเล่นว่า "Ma and Pa" เป็นทางรถไฟสายสั้น (short-line railroad) ในสหรัฐอเมริกา ซึ่งเคยให้บริการเดินรถไฟโดยสารและขนส่งสินค้าบนเส้นทางระหว่างเมืองยอร์ก รัฐเพนซิลเวเนีย และเมืองบอลทิมอร์ รัฐแมริแลนด์ ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1901 จนถึงช่วงทศวรรษ 1950

ทางรถไฟสายนี้มีชื่อเสียงในหมู่ผู้ชื่นชอบรถไฟ (railfans) ในช่วงทศวรรษ 1930 และ 1940 เนื่องจากมีการใช้อุปกรณ์รถไฟรุ่นเก่าและมีเส้นทางเดินรถที่คดเคี้ยวผ่านเนินเขาในพื้นที่ชนบทของรัฐแมริแลนด์และเพนซิลเวเนีย ซึ่งสร้างทัศนียภาพที่สวยงาม

ต้นกำเนิดและการก่อตั้งในศตวรรษที่ 19

ทางรถไฟแมริแลนด์และเพนซิลเวเนียเกิดจากการควบรวมกิจการของทางรถไฟรางแคบ (narrow gauge) ขนาด 3 ฟุต (914 มม.) สองสายในศตวรรษที่ 19 ได้แก่:

• Baltimore & Delta Railway (ต่อมาคือ Baltimore and Lehigh Railroad): เริ่มก่อสร้างในปี 1881 และเปิดให้บริการระหว่างบอลทิมอร์และทาวสัน รัฐแมริแลนด์ ในปี 1882 ก่อนจะขยายเส้นทางไปยังเบลแอร์ และสิ้นสุดที่เดลตา รัฐเพนซิลเวเนีย ในปี 1884
• York and Peach Bottom Railway (ต่อมาคือ York Southern Railroad): จดทะเบียนในปี 1871 โดยวางรางระหว่างยอร์กและเรดไลออนในปี 1874 และขยายลงใต้ไปยังเดลตาในปี 1876

เนื่องจากเป็นรถไฟรางแคบ ทำให้ทั้งสองสายไม่สามารถแลกเปลี่ยนตู้สินค้ากับทางรถไฟสายอื่นได้ ส่งผลให้ประสบปัญหาทางการเงินในช่วงทศวรรษ 1890 ทั้งสองบริษัทจึงตัดสินใจเปลี่ยนเป็นรางมาตรฐาน (standard gauge) ระหว่างปี 1898–1900 และควบรวมกิจการกันเป็น ทางรถไฟแมริแลนด์และเพนซิลเวเนีย ในวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1901

ลักษณะเด่นของเส้นทางและการดำเนินงาน

เส้นทางหลักของ Ma and Pa มีความยาวรวม 77.2 ไมล์ (124 กม.) เพื่อเชื่อมต่อระหว่างบอลทิมอร์และยอร์ก ซึ่งในความเป็นจริงทั้งสองเมืองอยู่ห่างกันเพียง 45 ไมล์ (72 กม.) ความคดเคี้ยวนี้เป็นผลมาจากการรวมเส้นทางรถไฟรางแคบเดิมเข้าด้วยกัน ทำให้มีทางลาดชันสูงสุดถึง 2.3 เปอร์เซ็นต์ และมีโค้งหักศอกถึง 55 แห่ง ซึ่งถือว่าชันและแคบกว่ามาตรฐานรถไฟสายหลักในสมัยนั้นอย่างมาก

การขนส่งสินค้าและบริการ

ทางรถไฟสายนี้ขนส่งสินค้าหลากหลายประเภท เช่น หินชนวน (slate) จากเดลตา, สินค้าอุตสาหกรรมจากเรดไลออนและยอร์ก, ถ่านหินแอนทราไซต์, ไม้แปรรูป, เฟอร์นิเจอร์ และผลผลิตทางการเกษตร

หนึ่งในบริการที่โดดเด่นคือการขนส่งนมจากฟาร์มโคนมในพื้นที่ โดยมีรถไฟเที่ยวเช้าตรู่จากฟอลสตันที่ขนส่งนมมากกว่า 1,100 แกลลอนต่อวัน จนได้รับฉายาว่า "Milky Way"

การเปลี่ยนแปลงในศตวรรษที่ 20 และการสิ้นสุดบริการ

ในช่วงปี 1913-1914 ทางรถไฟได้จัดซื้อหัวรถจักร Baldwin ทั้งแบบ switcher และ Consolidation เพื่อรองรับปริมาณการขนส่งที่เพิ่มขึ้น โดยในช่วงที่รุ่งเรืองที่สุดมีหัวรถจักรถึง 16 เครื่อง และพนักงาน 573 คน

อย่างไรก็ตาม ในทศวรรษ 1920 การเติบโตของรถยนต์และรถบรรทุกทำให้จำนวนผู้โดยสารและสินค้าลดลง บริษัทจึงนำรถโดยสารแบบใช้เครื่องยนต์ก๊าซ-ไฟฟ้า (gas-electric passenger cars) มาใช้แทนรถไฟไอน้ำในช่วงปี 1927–1928 เพื่อลดต้นทุน

หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 แม้จะมีการนำหัวรถจักรดีเซลมาใช้ แต่ปริมาณการขนส่งยังคงลดลงอย่างต่อเนื่อง เมื่อสัญญาการขนส่งไปรษณีย์ของสหรัฐฯ ถูกยกเลิก ทางรถไฟจึงยุติการให้บริการเดินรถโดยสารในวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1954

สถานะปัจจุบัน

เส้นทางในรัฐแมริแลนด์ถูกยกเลิกและรื้อถอนในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1958 ส่วนเส้นทางส่วนใหญ่ในรัฐเพนซิลเวเนียถูกยกเลิกภายในปี 1984 อย่างไรก็ตาม ในปี 1976 ทางรถไฟสายนี้ได้เข้าซื้อเส้นทางสายแยกของ Pennsylvania Railroad (PRR) ระยะทาง 19 ไมล์ ระหว่างยอร์กและฮาโนเวอร์ ซึ่งปัจจุบันดำเนินงานโดยบริษัทสืบทอดที่ชื่อว่า York Railway