ประวัติการรถไฟสายพอกคีปซีและอีสเทิร์น

การรถไฟสายพอกคีปซีและอีสเทิร์น (Poughkeepsie and Eastern Railway) เป็นบริษัทรถไฟสายแรกที่ดำเนินกิจการมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกออกจากเมืองพอกคีปซี (Poughkeepsie) รัฐนิวยอร์ก โดยต่อมาในปี ค.ศ. 1907 ได้ถูกควบรวมโดยการรถไฟนิวยอร์ก นิวเฮเวน และฮาร์ตฟอร์ด (New York, New Haven and Hartford Railroad) และถูกโอนย้ายไปอยู่ภายใต้การบริหารของ Central New England Railway

จุดเริ่มต้นและการก่อสร้าง

บริษัทได้รับใบอนุญาตจัดตั้งเมื่อวันที่ 13 เมษายน ค.ศ. 1866 โดยมีเป้าหมายเพื่อสร้างเส้นทางจากเมืองพอกคีปซีริมแม่น้ำฮัดสัน มุ่งหน้าไปทางตะวันออกเฉียงเหนือสู่บอสตันคอร์เนอร์ส (Boston Corners) ในแอนคราม (Ancram) เคาน์ตีโคลัมเบีย รัฐนิวยอร์ก จากนั้นจึงมุ่งหน้าไปทางตะวันออกเฉียงใต้เพื่อเชื่อมต่อกับพรมแดนรัฐคอนเนตทิคัต ซึ่งจะเชื่อมกับรถไฟสายคอนเนตทิคัตเวสเทิร์น (Connecticut Western Railroad) เพื่อเดินทางต่อไปยังเมืองฮาร์ตฟอร์ด รัฐคอนเนตทิคัต

เส้นทางช่วงแรกเปิดให้บริการเมื่อวันที่ 24 มกราคม ค.ศ. 1871 จากพอกคีปซีถึงสติสซิง (Stissing) โดยที่จุดสติสซิงนั้น ทางรถไฟสาย P&E ได้ใช้สิทธิในการเดินรถ (trackage rights) บนเส้นทางของรถไฟสายดัตเชสและโคลัมเบีย (Dutchess and Columbia Railroad) เพื่อเดินทางต่อไปยังไพน์เพลนส์ (Pine Plains) จนกระทั่งวันที่ 1 ตุลาคม ค.ศ. 1872 เส้นทางส่วนที่เหลือของ P&E จากไพน์เพลนส์ถึงพรมแดนรัฐจึงเปิดให้บริการอย่างสมบูรณ์

โครงสร้างพื้นฐานและการดำเนินงาน

ศูนย์กลางการซ่อมบำรุงและลานจอดรถไฟหลักตั้งอยู่ที่ลานสมิธสตรีท (Smith Street Yard) ในเมืองพอกคีปซี ซึ่งประกอบด้วยสถานีผู้โดยสาร โรงเก็บสินค้า วงเวียนกลับรถไฟ และโรงรถจักร นอกจากนี้ยังมีรถรางท้องถิ่นบนถนนสมิธสตรีทที่ให้บริการรับส่งผู้โดยสารมายังสถานีแห่งนี้ด้วย

เส้นทางเดินรถจากลานพอกคีปซีจะผ่านจุดสำคัญต่างๆ ได้แก่ เพลเซนต์แวลลีย์ (Pleasant Valley), ซอลต์พอยต์ (Salt Point), คลินตันคอร์เนอร์ส (Clinton Corners), สแตนฟอร์ดวิลล์ (Stanfordville), สติสซิง, ไพน์เพลนส์, บอสตันคอร์เนอร์ส และสิ้นสุดที่พรมแดนรัฐใกล้กับมิลเลอร์ตัน (Millerton)

ในด้านเศรษฐกิจ บริษัทคาดหวังรายได้จากการขนส่งแร่เหล็กจากแหล่งแร่ในเคาน์ตีโคลัมเบีย และการขนส่งนมจากฟาร์มโคนมในท้องถิ่น อย่างไรก็ตาม รายได้ที่เกิดขึ้นจริงกลับไม่เป็นไปตามเป้าหมายที่วางไว้

วิกฤตทางการเงินและการเปลี่ยนมือ

ความล้มเหลวทางการเงินทำให้บริษัทต้องเผชิญกับภาวะล้มละลายและถูกปรับโครงสร้างหลายครั้ง ดังนี้:

• ค.ศ. 1874: เข้าสู่สภาวะผู้รับมอบอำนาจจัดการทรัพย์สิน (receivership) ในวันที่ 24 มิถุนายน และถูกขายทอดตลาดในเดือนเมษายน ค.ศ. 1875 ก่อนจะจดทะเบียนใหม่ในชื่อ Poughkeepsie, Hartford and Boston Railroad เมื่อวันที่ 15 พฤษภาคม
• ค.ศ. 1884: ประสบภาวะล้มละลายอีกครั้ง โดยในวันที่ 26 มกราคม รถไฟสายฮาร์ตฟอร์ดและคอนเนตทิคัตเวสเทิร์น (Hartford and Connecticut Western Railroad) ได้ซื้อเส้นทางช่วงตะวันออกเฉียงใต้ของบอสตันคอร์เนอร์ส
• ค.ศ. 1887: ส่วนที่เหลือถูกขายในปลายปี ค.ศ. 1886 และจดทะเบียนใหม่เป็น New York and Massachusetts Railway เมื่อวันที่ 22 มกราคม แต่ยังคงประสบปัญหาขาดทุนจนต้องเข้าสู่สภาวะผู้รับมอบอำนาจจัดการทรัพย์สินเป็นครั้งที่สามในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1893
• ค.ศ. 1893: ถูกขายทอดตลาดเมื่อวันที่ 2 มีนาคม และจดทะเบียนใหม่ในชื่อ Poughkeepsie and Eastern Railway Company เมื่อวันที่ 13 เมษายน
• ค.ศ. 1898: เข้าสู่สภาวะผู้รับมอบอำนาจจัดการทรัพย์สินอีกครั้งในวันที่ 17 มิถุนายน

ในปี ค.ศ. 1907 การรถไฟนิวยอร์ก นิวเฮเวน และฮาร์ตฟอร์ด ได้เข้าซื้อกิจการและควบรวมเข้ากับ Central New England Railway (CNE) ในวันที่ 25 มิถุนายน

การลดบทบาทและการยกเลิกเส้นทาง

เนื่องจากในอดีต P&E เคยปฏิเสธที่จะขายกิจการ ทำให้ CNE ต้องสร้างเส้นทางคู่ขนานที่เรียกว่า Poughkeepsie and Connecticut Railroad ในช่วงปลายทศวรรษ 1880 ต่อมาในปี ค.ศ. 1910 เส้นทาง P&C ช่วงระหว่างซอลต์พอยต์ถึงไพน์เพลนส์ถูกยกเลิก และเปลี่ยนมาใช้เส้นทางของ P&E แทน

อย่างไรก็ตาม ความเสื่อมถอยยังคงดำเนินต่อไป โดยในปี ค.ศ. 1925 เส้นทางช่วงจากเหมืองแอนคราม (Ancram Lead Mines) ไปทางตะวันออกเฉียงเหนือสู่บอสตันคอร์เนอร์สถูกยกเลิก ทำให้เส้นทาง P&C กลายเป็นเส้นทางเดียวที่มุ่งหน้าไปทางตะวันออกของไพน์เพลนส์ (ซึ่งต่อมา P&C เองก็ปิดตัวลงในปี ค.ศ. 1932) และในที่สุด เส้นทางส่วนที่เหลือทั้งหมดของ P&E ก็ถูกยกเลิกการใช้งานในปี ค.ศ. 1938