อนุสรณ์สถานผู้เสียสละผู้กล้าหาญ ณ สวนโพสต์แมนส์พาร์ก

อนุสรณ์สถานผู้เสียสละผู้กล้าหาญ (Memorial to Heroic Self-Sacrifice) เป็นอนุสรณ์สถานสาธารณะที่ตั้งอยู่ในสวนโพสต์แมนส์พาร์ก (Postman's Park) ในนครลอนดอน ประเทศอังกฤษ สร้างขึ้นเพื่อระลึกถึงสามัญชนผู้ยอมสละชีวิตของตนเองเพื่อช่วยชีวิตผู้อื่น ซึ่งเป็นกลุ่มคนที่อาจถูกลืมเลือนไปตามกาลเวลาหากไม่มีการบันทึกเรื่องราวเหล่านี้ไว้

ประวัติการก่อสร้างและการพัฒนา

แนวคิดการสร้างอนุสรณ์สถานนี้ถูกเสนอครั้งแรกในปี ค.ศ. 1887 โดย จอร์จ เฟรเดอริก วัตต์ส (George Frederic Watts) จิตรกรและประติมากรชื่อดัง เพื่อเฉลิมฉลองวาระครบรอบปีทอง (Golden Jubilee) ของสมเด็จพระราชินีนาถวิกตอเรีย อย่างไรก็ตาม ข้อเสนอดังกล่าวไม่ได้รับการยอมรับในขณะนั้น

จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1898 เฮนรี แกมเบิล (Henry Gamble) เจ้าอาวาสโบสถ์เซนต์โบโทลฟ์ อัลเดอร์สเกต (St Botolph's Aldersgate) ได้ติดต่อวัตต์ส เนื่องจากสวนโพสต์แมนส์พาร์กถูกสร้างขึ้นบนพื้นที่เดิมของสุสานโบสถ์ และทางโบสถ์ต้องการระดมทุนเพื่อความมั่นคงในอนาคต แกมเบิลเชื่อว่าอนุสรณ์สถานของวัตต์สจะช่วยให้สวนแห่งนี้เป็นที่รู้จักมากขึ้น

อนุสรณ์สถานถูกเปิดตัวในปี ค.ศ. 1900 แม้จะยังสร้างไม่เสร็จสมบูรณ์ โดยมีลักษณะเป็นระเบียงไม้ (Loggia) ยาว 50 ฟุต (ประมาณ 15 เมตร) ออกแบบโดย เออร์เนสต์ จอร์จ (Ernest George) เพื่อปกป้องผนังที่ติดตั้งแผ่นป้ายเซรามิก ซึ่งออกแบบและผลิตโดย วิลเลียม เด มอร์แกน (William De Morgan) โดยในขณะที่เปิดตัว มีแผ่นป้ายติดตั้งอยู่เพียง 4 แผ่นเท่านั้น

หลังจากวัตต์สเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1904 แมรี วัตต์ส (Mary Watts) ภรรยาของเขาได้เข้ามาดูแลโครงการต่อ แต่ความคืบหน้าเป็นไปอย่างล่าช้า เนื่องจากวิลเลียม เด มอร์แกน ได้เลิกทำธุรกิจเซรามิกในปี ค.ศ. 1906 เพื่อไปเป็นนักเขียนนิยาย ทำให้ต้องเปลี่ยนไปใช้บริการของบริษัท Royal Doulton แทน ซึ่งแมรี วัตต์ส ไม่พอใจในงานออกแบบของบริษัทดังกล่าว ประกอบกับภาระหน้าที่ในการดูแลหอศิลป์วัตต์ส (Watts Gallery) และโบสถ์ฌาปเปลล์วัตต์ส (Watts Mortuary Chapel) ในเมืองคอมป์ตัน รัฐเซอร์รีย์ ทำให้ความสนใจในโครงการลดลง การติดตั้งแผ่นป้ายจึงดำเนินไปอย่างไม่ต่อเนื่องและหยุดชะงักลงในปี ค.ศ. 1931 โดยมีแผ่นป้ายติดตั้งเพียง 53 แผ่น จากแผนเดิม 120 แผ่น

รายละเอียดของแผ่นป้ายระลึก

แผ่นป้ายถูกจัดเรียงเป็น 5 แถว โดยมีรายละเอียดดังนี้:

• แถวกลาง (แถวที่ 3): ประกอบด้วยแผ่นป้าย 24 แผ่นที่ออกแบบโดย วิลเลียม เด มอร์แกน ซึ่งเป็นสไตล์ดั้งเดิม
• แถวที่ 4 (ด้านล่างแถวกลาง): ประกอบด้วยแผ่นป้าย 24 แผ่นที่ผลิตโดย Royal Doulton ซึ่งถูกติดตั้งพร้อมกันในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1908
• แถวที่ 2 (ด้านบนแถวกลาง): เป็นที่ติดตั้งแผ่นป้ายที่เพิ่มเข้ามาในภายหลัง
• แถวที่ 1 และ 5: ปัจจุบันยังคงว่างอยู่

แผ่นป้ายชุดแรก 4 แผ่นที่ติดตั้งในปี ค.ศ. 1900 ผลิตจากกระเบื้องสั่งทำพิเศษขนาดใหญ่ 2 แผ่นต่อหนึ่งป้าย ต่อมาในปี ค.ศ. 1902 ได้มีการใช้กระเบื้องมาตรฐานเพื่อลดต้นทุน ซึ่งเป็นชุดสุดท้ายที่วัตต์สดูแลการติดตั้งด้วยตนเอง

ในปี ค.ศ. 2009 ทางสังฆมณฑลลอนดอน (Diocese of London) ได้อนุญาตให้มีการเพิ่มแผ่นป้ายใหม่ โดยมีการติดตั้งแผ่นป้ายของ ลีห์ พิตต์ (Leigh Pitt) ซึ่งเป็นแผ่นป้ายแรกที่ถูกเพิ่มเข้ามาในรอบ 78 ปี