นิคมนาฮาล การตั้งถิ่นฐานทางทหารของอิสราเอล

นิคมนาฮาล (ภาษาฮีบรู: היאחזות נח"ל, อ่านว่า Heahzut Nahal) คือรูปแบบการตั้งถิ่นฐานในอิสราเอลที่จัดตั้งขึ้นโดยทหารจากหน่วยนาฮาล (Nahal) ซึ่งครอบคลุมทั้งพื้นที่ภายในรัฐอิสราเอลและในดินแดนที่อิสราเอลเข้าควบคุม

วัตถุประสงค์และกลไกการดำเนินงาน

ในอดีต ภารกิจหลักของหน่วยนาฮาลภายใต้กองทัพอิสราเอล (IDF) คือการสนับสนุนการเติบโตและการขยายตัวของประชากรชาวยิว โดยดำเนินการผ่านโครงการที่เรียกว่า Garin ซึ่งมีเป้าหมายสำคัญคือการสร้างฐานปฏิบัติการและแหล่งทรัพยากรสำหรับกองกำลังทหารตามแนวชายแดน เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการป้องกันประเทศและควบคุมพื้นที่

การขยายตัวของนิคมนาฮาล

วิธีการส่งเสริมการตั้งถิ่นฐานในรูปแบบนี้มีประสิทธิภาพอย่างมากในพื้นที่ที่สภาพแวดล้อมไม่เอื้ออำนวยต่อการอยู่อาศัยของพลเรือน โดยเฉพาะในภูมิภาคเนเกฟ (Negev), กาลิลี (Galilee) และอาราวาห์ (Aravah) ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1948 ถึง 1967

ภายหลังสงครามอาหรับ-อิสราเอล ปี ค.ศ. 1967 อิสราเอลได้เริ่มจัดตั้งนิคมนาฮาลในดินแดนที่เข้าควบคุมใหม่ ซึ่งได้แก่ เวสต์แบงก์ (West Bank) ที่เคยอยู่ภายใต้จอร์แดน, ฉนวนกาซา (Gaza Strip) ที่เคยอยู่ภายใต้อียิปต์, ที่ราบสูงโกลัน (Golan Heights) ของซีเรีย และคาบสมุทรไซนาย (Sinai Peninsula) ของอียิปต์ โดยมีวัตถุประสงค์ในเชิงยุทธศาสตร์และความมั่นคงในลักษณะเดียวกัน

จุดเริ่มต้นของนิคมนาฮาล

นิคมแห่งแรกที่ถูกจัดตั้งขึ้นในรูปแบบนี้คือ นาฮาล ออซ (Nahal Oz) ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของภูมิภาคเนเกฟ ใกล้กับพรมแดนระหว่างกาซาและอิสราเอล