จรวดสำรวจชั้นบรรยากาศ ไนกี้-ยาร์ดเบิร์ด

ไนกี้-ยาร์ดเบิร์ด (Nike Yardbird) เป็นจรวดตรวจอากาศ (Sounding Rocket) สองชั้นของสหรัฐอเมริกาที่ถูกพัฒนาขึ้นเพื่อใช้ในภารกิจทางวิทยาศาสตร์ โดยมีโครงสร้างพื้นฐานมาจากจรวดขับดันชั้นแรก Nike Hercules M5E1 และจรวดขับดันชั้นที่สอง Yardbird ซึ่งผลิตโดยบริษัท Thiokol

โครงสร้างและรายละเอียดทางเทคนิค

จรวด Nike Yardbird ประกอบด้วยส่วนขับดันสองส่วนที่ทำงานต่อเนื่องกัน ดังนี้:

• ชั้นที่ 1 (First Stage): ใช้จรวด Nike M5E1 ซึ่งเป็นจรวดเชื้อเพลิงแข็ง มีมวลขณะบรรจุเชื้อเพลิง 599 กิโลกรัม และมวลตัวเปล่า 256 กิโลกรัม
• ชั้นที่ 2 (Second Stage): ใช้เครื่องยนต์ Yardbird ของ Thiokol (รุ่น TE-289) ซึ่งเป็นการพัฒนาต่อยอดมาจากรุ่น XM-19 โดยใช้เชื้อเพลิงแข็งเช่นเดียวกัน

ในด้านมิติและสมรรถนะ จรวดรุ่นนี้มีความสูงประมาณ 2.50 เมตร และมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 0.23 เมตร โดยมีแรงขับดันรวมอยู่ที่ 75.00 กิโลนิวตัน และถูกออกแบบมาให้สามารถทำความสูงสูงสุด (Apogee) ได้ถึง 120 กิโลเมตร

ประวัติการปฏิบัติการ

จรวด Nike Yardbird ถูกนำไปใช้งานในภารกิจ Sphere Test ซึ่งเป็นโครงการสำรวจทางอากาศพลศาสตร์และชั้นบรรยากาศ โดยมีการปล่อยตัวทั้งหมด 2 ครั้ง จากฐานปล่อยจรวดที่เกาะวอลลอปส์ (Wallops Island) ในช่วงระหว่างวันที่ 1 มิถุนายน ค.ศ. 1961 ถึง 26 กรกฎาคม ค.ศ. 1962

อย่างไรก็ตาม ภารกิจทั้งสองครั้งถูกระบุว่าประสบความล้มเหลว แม้จะไม่มีการระบุสาเหตุของความล้มเหลวอย่างชัดเจนในเอกสารที่เผยแพร่ แต่ข้อมูลจาก Astronautix ระบุว่าจรวดทั้งสองลำสามารถทำความสูงได้เพียง 10 กิโลเมตร ซึ่งต่ำกว่าเป้าหมายที่ตั้งไว้ที่ 120 กิโลเมตรอย่างมาก