สะพานพาลาทินี (Palatine Bridge) แห่งเมืองแซลฟอร์ด

สะพานพาลาทินี เป็นสะพานถนนที่สร้างจากเหล็กดัด (wrought-iron) ตั้งอยู่ในเขตเกรเทอร์แมนเชสเตอร์ ประเทศอังกฤษ โดยสะพานแห่งนี้ทอดข้ามแม่น้ำเออร์เวลล์ (River Irwell) เพื่อเชื่อมต่อระหว่างเมืองแซลฟอร์ด (Salford) และเมืองแมนเชสเตอร์ (Manchester) เปิดใช้งานครั้งแรกในปี ค.ศ. 1864 และได้รับการบูรณะครั้งใหญ่ในปี ค.ศ. 1911

ประวัติความเป็นมา

จุดเริ่มต้นและการผลักดัน

แนวคิดการสร้างสะพานเชื่อมระหว่างถนนแชพเพิล (Chapel Street) ในแซลฟอร์ด และฮันท์สแบงก์ (Hunts Bank) ในแมนเชสเตอร์ เริ่มต้นขึ้นในปี ค.ศ. 1858 เพื่อปรับปรุงการเชื่อมต่อทางถนนระหว่างแซลฟอร์ดและสถานีรถไฟแมนเชสเตอร์วิกตอเรีย (Manchester Victoria station) ซึ่งถูกคั่นด้วยแม่น้ำเออร์เวลล์

ในขณะนั้น ทางการเมืองแซลฟอร์ดได้คัดค้านการขออนุญาตสร้างทางรถไฟเชื่อมระหว่างสถานีแซลฟอร์ด (New Bailey Street) และสถานีวิกตอเรีย โดยให้เหตุผลว่าการเข้าถึงสถานีวิกตอเรียจากฝั่งแซลฟอร์ดนั้นทำได้ยากลำบาก ส่งผลให้คณะกรรมการรัฐสภาสั่งให้บริษัทรถไฟ Lancashire and Yorkshire Railway จ่ายเงินชดเชยจำนวน 25,000 ปอนด์ เพื่อนำมาปรับปรุงเส้นทางคมนาคมดังกล่าว

การออกแบบและการก่อสร้าง

ที่ดินบริเวณถนนแชพเพิลสำหรับทางขึ้นสะพานฝั่งแซลฟอร์ดได้รับบริจาคจากนายซามูเอล บรูคส์ (Samuel Brooks) โดยมีเงื่อนไขว่าต้องมีการสร้างตอม่อสะพาน (abutment) ขนาด 150 ฟุต (46 เมตร) บนฝั่งแซลฟอร์ด เพื่อเพิ่มมูลค่าให้กับอสังหาริมทรัพย์ในบริเวณรอบข้าง

สะพานนี้ออกแบบโดย W. Radford โดยมีลักษณะเป็นสะพานช่วงเดียว (ความยาว 38 เมตรทางทิศใต้ และ 27 เมตรทางทิศเหนือ) ก่อสร้างจากคานเหล็กดัดรูปกล่อง (box girders) จำนวน 12 ชุด ยึดติดกับตอม่อหิน

• โครงสร้าง: คานเหล็กดัดรองรับแผ่นเหล็กปูพื้น และปูทับด้วยลูกบาศก์หินแกรนิตขนาด 4 นิ้ว (10 เซนติเมตร)
• ความลาดชัน: 1 ต่อ 30
• ราวสะพาน: ทำจากเหล็กหล่อ และปิดท้ายด้วยบล็อกหิน

งานเหล็กดำเนินการโดยบริษัท W. and J. Galloway และงานหินและพื้นถนนดำเนินการโดย A. Pilling โดยใช้งบประมาณก่อสร้างรวมประมาณ 20,000 ปอนด์ และเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการในวันที่ 24 สิงหาคม ค.ศ. 1864 โดยนายเจมส์ วอร์ราล (James Worrall) อดีตนายกเทศมนตรีเมืองแซลฟอร์ด โดยเป็นสะพานที่ไม่มีการเก็บค่าผ่านทาง

การบูรณะและซ่อมแซม

เมื่อถึงปี ค.ศ. 1908 สภาพของสะพานเริ่มเสื่อมโทรมลงอย่างมาก จนคานเหล็กบางส่วนที่ผุกร่อนเกิดการบิดเบี้ยว

เกิดข้อพิพาทเรื่องงบประมาณการซ่อมแซม เนื่องจากข้อกำหนดในพระราชบัญญัติเดิมระบุว่าเมืองแซลฟอร์ดต้องเป็นผู้ดูแลรักษาโครงสร้างนี้ตลอดไป ทำให้เมืองแมนเชสเตอร์ปฏิเสธที่จะช่วยออกค่าใช้จ่าย ในเวลาต่อมา เมืองแซลฟอร์ดได้ยื่นเรื่องต่อรัฐสภาเพื่อให้เมืองแมนเชสเตอร์ช่วยออกค่าใช้จ่ายครึ่งหนึ่ง แต่ข้อเสนอนี้ถูกปัดตกไปโดยคณะกรรมการรัฐสภา

ท้ายที่สุด การซ่อมแซมและเสริมความแข็งแรงของสะพานได้ดำเนินการโดยบริษัท Heenan and Froude แห่งนิวตันฮีธ ในปี ค.ศ. 1911