Piper LBP ระเบิดร่อนควบคุมระยะไกลในยุคสงครามโลกครั้งที่สอง

Piper LBP หรือที่รู้จักในชื่อ "Glomb" (ย่อมาจาก Glider Bomb) คืออากาศยานประเภทระเบิดร่อนที่พัฒนาโดยบริษัท Piper Aircraft เพื่อใช้งานในกองทัพเรือสหรัฐอเมริกาในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างอาวุธที่สามารถนำระเบิดไปยังเป้าหมายได้โดยไม่ต้องใช้คนขับ เพื่อลดความเสี่ยงต่อชีวิตของนักบิน

โครงการ Glomb เป็นหนึ่งในสามความพยายามในการสร้างระเบิดร่อนในช่วงเวลานั้น แต่เนื่องจากข้อจำกัดทางเทคโนโลยีในยุคนั้น รวมถึงปัญหาที่พบระหว่างการทดสอบเครื่องต้นแบบ ทำให้สัญญาการผลิต Piper LBP-1 ถูกลดจำนวนลงและถูกยกเลิกในที่สุด โดยไม่มีเครื่องบินรุ่นนี้ลำใดได้เข้าประจำการในภารกิจจริง

แนวคิดและการพัฒนา

ในช่วงปลายปี ค.ศ. 1940 มีการนำเสนอแนวคิด "Glomb" ต่อกองทัพเรือสหรัฐฯ โดยเสนอให้สร้างเครื่องร่อนราคาถูกที่สามารถควบคุมได้จากระยะไกลผ่านเครื่องบินอีกลำหนึ่ง เพื่อนำระเบิดไปยังเป้าหมาย แนวคิดนี้ได้รับการอนุมัติอย่างเป็นทางการจากสำนักงานการบิน (Bureau of Aeronautics) ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1941

ระบบการทำงานของ Glomb ถูกออกแบบมาให้ถูกลากจูงโดยเครื่องบินบรรทุกเครื่องบิน (Carrier-based aircraft) ไปยังพื้นที่ใกล้เป้าหมาย เมื่อปล่อยตัวเครื่องร่อนจะใช้ระบบนำทางผ่านกล้องโทรทัศน์ (TV camera) ที่ติดตั้งอยู่ที่ส่วนจมูกของเครื่อง ซึ่งจะส่งสัญญาณภาพกลับไปยังเครื่องบินควบคุมที่มีนักบินปฏิบัติการอยู่ จากนั้นผู้ควบคุมจะใช้ระบบวิทยุบังคับทิศทางเพื่อให้ระเบิดร่อนเข้าหาเป้าหมายได้อย่างแม่นยำ

การออกแบบของ Piper LBP-1

หลังจากผ่านการทดสอบเบื้องต้นด้วยการดัดแปลงเครื่องร่อนที่มีอยู่เดิม กองทัพเรือได้มอบสัญญาจ้างให้สามบริษัท ได้แก่ Pratt-Read, Taylorcraft และ Piper Aircraft เพื่อพัฒนาเครื่องร่อนรบเต็มรูปแบบ

สำหรับรุ่น LBP-1 ของ Piper นั้น มีลักษณะเป็นเครื่องบินปีกบน (High-wing monoplane) แบบดั้งเดิม ติดตั้งฐานล้อแบบสามล้อ (Tricycle landing gear) และถูกออกแบบมาให้บรรทุกระเบิดได้สูงสุดถึง 4,000 ปอนด์ (ประมาณ 1,800 กิโลกรัม) แม้ว่า LBP-1 จะถูกออกแบบมาเพื่อการควบคุมระยะไกล แต่ตัวเครื่องยังคงมีห้องนักบิน เพื่อให้นักบินสามารถขึ้นบินเพื่อการฝึกซ้อมและการประเมินผลได้

ประวัติการปฏิบัติงานและจุดสิ้นสุดของโครงการ

ในตอนแรก กองทัพเรือสหรัฐฯ มีแผนที่จะสั่งผลิต LBP-1 จำนวน 100 ลำ อย่างไรก็ตาม ผลการทดสอบอย่างต่อเนื่องชี้ให้เห็นว่าประสิทธิภาพของเครื่องร่อนนั้นต่ำเกินไป ประกอบกับปัญหาทางเทคนิคของระบบนำทางด้วยโทรทัศน์ ทำให้แนวคิดนี้ไม่สามารถนำมาใช้งานจริงในทางยุทธวิธีได้

ส่งผลให้ในช่วงต้นปี ค.ศ. 1945 สัญญาการผลิตถูกลดจำนวนลงเหลือเพียง 35 ลำ และในเดือนมิถุนายน ปีเดียวกัน โครงการ LBP-1 ก็ถูกยกเลิกอย่างเด็ดขาด เนื่องจากพบว่าเครื่องบินมีลักษณะที่อันตรายอย่างยิ่งเมื่อพยายามลงจอดในขณะที่บรรทุกน้ำหนักเต็มพิกัด

คุณลักษณะทางเทคนิค (LBP-1)