กวีผู้ถูกสาป แนวคิดและประวัติศาสตร์ของ Poète Maudit

กวีผู้ถูกสาป (ภาษาฝรั่งเศส: Poète maudit) เป็นคำที่ใช้เรียกกวีผู้ดำเนินชีวิตอยู่นอกกรอบหรือต่อต้านบรรทัดฐานของสังคม โดยทั่วไปแล้ว ชีวประวัติของกวีกลุ่มนี้มักประกอบด้วยองค์ประกอบของความทุกข์ทรมาน เช่น การเผชิญกับอาการทางจิต อาชญากรรม ความรุนแรง การใช้สารเสพติดหรือแอลกอฮอล์ และการกระทำที่สังคมมองว่าเป็นบาป ซึ่งปัจจัยเหล่านี้มักนำไปสู่การเสียชีวิตก่อนวัยอันควร

ที่มาและประวัติของคำศัพท์

วลี poète maudit (แปลตรงตัวว่า "กวีผู้ถูกสาป") ถูกสร้างขึ้นในช่วงต้นศตวรรษที่ 19 โดย อัลเฟรด เดอ วินยี (Alfred de Vigny) ในนวนิยายเรื่อง Stello ปี 1832 ซึ่งเขาได้กล่าวถึงกวีว่าเป็น "เผ่าพันธุ์ที่ถูกสาปโดยผู้มีอำนาจบนโลกนี้เสมอ" (la race toujours maudite par les puissants de la terre)

คำนี้เริ่มเป็นที่รู้จักและแพร่หลายมากขึ้นหลังจาก พอล แวร์แลน (Paul Verlaine) ได้ตีพิมพ์หนังสือรวมบทกวีในชื่อเดียวกัน ซึ่งทำให้ความหมายของคำนี้ขยายจากเดิมที่ใช้เรียกเพียงกลุ่มนักเขียนในหนังสือของเขา ไปสู่การเรียกนักเขียนหรือศิลปินทั่วไปที่มีวิถีชีวิตและผลงานศิลปะที่ขัดแย้งกับสังคมในยุคนั้น

ตัวอย่างกวีผู้ถูกสาปที่มีชื่อเสียง

กวีที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นตัวอย่างที่ชัดเจนของ poète maudit ได้แก่ ชาร์ล โบดแลร์ (Charles Baudelaire), พอล แวร์แลน (Paul Verlaine) และ อาร์ตูร์ แร็งโบ (Arthur Rimbaud)

ผลงาน Les Poètes maudits ของพอล แวร์แลน

Les Poètes maudits เป็นผลงานของพอล แวร์แลน ที่ตีพิมพ์ในปี 1884 ซึ่งเป็นการเขียนเพื่อยกย่องกวีหลายท่าน ได้แก่ ทริสตัน คอร์บิแยร์ (Tristan Corbière), อาร์ตูร์ แร็งโบ (Arthur Rimbaud), สเตฟาน มัลลาร์เม (Stéphane Mallarmé), มาร์เซอรีน เดสบอร์ด-วาลมอร์ (Marceline Desbordes-Valmore), วิลลีเยร์ เดอ ลีล-อาดัม (Villiers de l'Isle-Adam) และ "Pauvre Lélian" ซึ่งเป็นนามแฝง (anagram) ของตัวแวร์แลนเอง

การขยายตัวของแนวคิดในระดับสากล

แนวคิดกวีผู้ถูกสาปไม่ได้จำกัดอยู่เพียงในฝรั่งเศส แต่ยังถูกนำไปใช้เรียกกวีในประเทศอื่นที่มีลักษณะชีวิตคล้ายคลึงกัน เช่น เดลโมร์ ชวาร์ตซ์ (Delmore Schwartz) ในสหรัฐอเมริกา, พอล พ็อตส์ (Paul Potts) ในแคนาดา, คาเรล ฮีเนก มาคา (Karel Hynek Mácha) ในสาธารณรัฐเช็ก, ราฟาล โวยาเชก (Rafał Wojaczek) ในโปแลนด์ และ ซัลวาตอเร โทมา (Salvatore Toma) ในอิตาลี ซึ่งทั้งโวยาเชกและโทมาได้จบชีวิตลงด้วยการฆ่าตัวตายในวัยเยาว์

นอกจากนี้ยังมี ดีโน คัมปานา (Dino Campana) นักเขียนชาวอิตาลีผู้มีชื่อเสียงจากผลงานรวมบทกวี Canti Orfici ซึ่งเสียชีวิตในโรงพยาบาลจิตเวชเมื่ออายุ 46 ปี