Project Gorgon ประวัติขีปนาวุธทดลองของกองทัพเรือสหรัฐฯ

ตระกูลขีปนาวุธ Gorgon เป็นชุดของขีปนาวุธทดลองที่ครอบคลุมทั้งประเภท อากาศสู่อากาศ, อากาศสู่พื้นดิน และพื้นสู่พื้นดิน ซึ่งพัฒนาโดยหน่วยปรับปรุงอากาศยานของกองทัพเรือสหรัฐฯ (Naval Aircraft Modification Unit) ในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 1943 ถึง 1953 แม้ว่าเทคโนโลยีในขณะนั้นจะยังไม่ก้าวหน้าพอที่จะทำให้ขีปนาวุธตระกูล Gorgon ได้เข้าสู่การใช้งานจริงในกองทัพ แต่โครงการนี้กลับมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งในการวางรากฐานการพัฒนาการควบคุมและเทคโนโลยีการนำวิถีของขีปนาวุธในยุคต่อมา

ประวัติความเป็นมาและการพัฒนา

แนวคิดเรื่อง "ตอร์ปิโดทางอากาศ" เพื่อใช้ในการสกัดกั้นเครื่องบินทิ้งระเบิดเริ่มต้นขึ้นในช่วงปลายทศวรรษ 1930 โดยผู้บัญชาการ Delmer S. Fahrney ต่อมาในปี ค.ศ. 1940 สำนักการบินของกองทัพเรือสหรัฐฯ ได้เริ่มตรวจสอบแนวคิดนี้ จนกระทั่งในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1943 เมื่อเครื่องยนต์เจ็ทและเครื่องยนต์จรวดเริ่มใช้งานได้จริง กองทัพเรือสหรัฐฯ จึงได้ริเริ่มโครงการ Gorgon โดยมีศูนย์กลางการดำเนินงานอยู่ที่หน่วยปรับปรุงอากาศยานของกองทัพเรือในรัฐเพนซิลเวเนีย

การออกแบบและทางเลือกในการนำวิถี

การออกแบบดั้งเดิมของ Gorgon กำหนดให้เป็นขีปนาวุธขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์เทอร์โบเจ็ท น้ำหนักประมาณ 660 ปอนด์ (300 กิโลกรัม) และสามารถทำความเร็วได้ถึง 510 ไมล์ต่อชั่วโมง (820 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) โดยมีเป้าหมายเพื่อทำลายเครื่องบินทิ้งระเบิดหรือเครื่องบินขนส่ง

ในด้านการนำวิถี ได้มีการพิจารณาหลายทางเลือก ได้แก่:

• การนำวิถีด้วยโทรทัศน์ (Television Guidance) โดยใช้กล้องที่ติดตั้งบริเวณส่วนหัวของขีปนาวุธและส่งคำสั่งควบคุมผ่านวิทยุ
• การนำวิถีด้วยเรดาร์แบบแอคทีฟ (Active Radar Homing)
• การนำวิถีด้วยอินฟราเรด (Infrared Homing)

เมื่อเวลาผ่านไป โครงการได้ขยายตัวและมีความหลากหลายมากขึ้น ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1943 เนื่องจากการศึกษาทางอากาศพลศาสตร์และความล่าช้าในการพัฒนาเครื่องยนต์เทอร์โบเจ็ทขนาดเล็ก จึงมีการตัดสินใจทดลองการออกแบบสองรูปแบบ คือ Gorgon II (รูปแบบคานาร์ด) และ Gorgon III (รูปแบบเครื่องบินขนาดเล็กทั่วไป) โดยแบ่งรุ่นย่อยตามประเภทเครื่องยนต์ดังนี้:

• รุ่น A: ขับเคลื่อนด้วยจรวด
• รุ่น B: ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์เทอร์โบเจ็ท
• รุ่น C: ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์พัลส์เจ็ท (Pulsejet)

อย่างไรก็ตาม รุ่น IIB และ IIIB ไม่ถูกสร้างขึ้นเนื่องจากข้อจำกัดทางเทคโนโลยีของเครื่องยนต์เทอร์โบเจ็ท ส่วนรุ่น Gorgon IIIC ได้ถูกเปลี่ยนเป็นรูปแบบการขับเคลื่อนด้วยจรวดคู่

การทดสอบและจุดสิ้นสุดของโครงการ

Gorgon IIA ประสบความสำเร็จในการบินครั้งแรกในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1945 และได้รับการบันทึกว่าเป็นอากาศยานควบคุมด้วยวิทยุที่ขับเคลื่อนด้วยเจ็ทหรือจรวดลำแรกที่บินสำเร็จในสหรัฐอเมริกา แต่ด้วยข้อจำกัดของระบบนำวิถี ซึ่งเจ้าหน้าที่โครงการ Molt Taylor กังวลว่ามนุษย์จะไม่สามารถประมวลผลข้อมูลได้เร็วพอที่จะตอบสนองต่อความเร็วของขีปนาวุธได้ทันท่วงที ทำให้โครงการถูกปรับเปลี่ยนเป็นโครงการสาธิตและพัฒนาเทคโนโลยีเท่านั้นในช่วงปลายปี ค.ศ. 1945

สำหรับ Gorgon IIC ซึ่งถูกวางแผนให้ใช้ในการบุกญี่ปุ่น (Operation Downfall) โดยมีการสั่งผลิตจำนวนมากจากบริษัท Singer Manufacturing Company แต่เมื่อสงครามโลกครั้งที่ 2 สิ้นสุดลงหลังจากการทิ้งระเบิดปรมาณูที่ฮิโรชิมาและนางาซากิ คำสั่งผลิตจึงถูกยกเลิก และ Gorgon IIC กลายเป็นเพียงโครงการวิจัยเท่านั้น

ในช่วงปี ค.ศ. 1949 ถึง 1951 ได้มีการผลิตรุ่น Pollux ซึ่งเป็นยานทดสอบเครื่องยนต์พัลส์เจ็ทที่พัฒนาต่อยอดจาก Gorgon IIC และสุดท้ายในปี ค.ศ. 1950 ด้วยการเริ่มต้นของสงครามเย็นและสงครามเกาหลี ได้มีการเสนอให้พัฒนาโครงสร้างของ Gorgon IV ให้เป็นยานปล่อยอาวุธเคมีในชื่อ Gorgon V แต่โครงการนี้ถูกยกเลิกไปในปลายปี ค.ศ. 1953 ซึ่งถือเป็นการปิดฉากโครงการ Gorgon ทั้งหมด

ตารางสรุปรุ่นต่างๆ ของ Gorgon