รานิกเกต เมืองพักตากอากาศและค่ายทหารแห่งรัฐอุตตราขัณฑ์

ในด้านประวัติศาสตร์การเมือง พื้นที่นี้เคยอยู่ภายใต้การปกครองของเนปาลหลังจากการรุกรานคุมาโอนและโดตีในปี ค.ศ. 1790 ต่อมาชาวคุมาโอนภายใต้การนำของนายพลกศิ นาถ อธิการี (General Kashi Nath Adhikari) ได้ร่วมมือกับอังกฤษยึดพื้นที่คืนได้สำเร็จในช่วงปี ค.ศ. 1816 และกลายเป็นส่วนหนึ่งของอินเดียในเวลาต่อมา

การสถาปนาค่ายทหาร

หลังจากการยึดครองอัลโมราเมื่อวันที่ 3 พฤษภาคม ค.ศ. 1815 กองทัพอังกฤษได้เริ่มเข้ามาตั้งถิ่นฐานในฮาวาลบาก (Hawalbagh) จนถึงปี ค.ศ. 1839 ก่อนจะย้ายสำนักงานกองทัพไปยังค่ายทหารอัลโมรา และส่งกำลังพลไปยังโลฮากัต (Lohaghat) และปิโธรการ์ (Pithoragarh) เพื่อเฝ้าระวังชายแดนอินเดีย-เนปาล อย่างไรก็ตาม เกิดการกบฏในท้องถิ่นปี ค.ศ. 1846 ทำให้ต้องย้ายค่ายทหารจากโลฮากัตกลับมายังฮาวาลบากอีกครั้ง จนกระทั่งมีการจัดตั้งค่ายทหารถาวรที่รานิกเกต

ในช่วงปี ค.ศ. 1830 ถึง 1856 กลุ่มชาวยุโรปหลายกลุ่มได้เข้ามาซื้อที่ดินในภูมิภาคนี้เพื่อหวังจะสร้างสวนชา โดยเฉพาะตระกูล Troupe ที่ซื้อที่ดินในบริเวณเชาบาเทีย (Chaubatia), โฮล์ม เคต (Holm Khet) และอุปัต (Upat) ต่อมาในปี ค.ศ. 1868 พื้นที่นี้ถูกเลือกให้เป็นที่พำนักของทหารอังกฤษ และในปีถัดมา (ค.ศ. 1869) ได้มีการจัดตั้งค่ายทหารอย่างเป็นทางการหลังจากซื้อที่ดินจากชาวบ้านในหมู่บ้านซาร์นา (Sarna), โคตลี (Kotli) และตานา (Tana)

การพัฒนาเมืองและโครงสร้างพื้นฐาน

ในปี ค.ศ. 1869 อังกฤษได้จัดตั้งกองบัญชาการกรมทหารคุมาโอน (Kumaon Regiment) และใช้รานิกเกตเป็นสถานที่พักผ่อนเพื่อหลีกเลี่ยงอากาศร้อนในฤดูร้อนของอินเดีย นอกจากนี้ยังมีการจัดตั้งคลังมหาสมบัติในวันที่ 1 เมษายน ค.ศ. 1869 และก่อตั้งคณะกรรมการค่ายทหารในปี ค.ศ. 1871 รวมถึงสถานีตำรวจในช่วงปี ค.ศ. 1869–1870

ด้านการอนุรักษ์ ป่าไม้รอบรานิกเกตถูกประกาศให้เป็นป่าสงวนในปี ค.ศ. 1873 และมีการนำแผนปฏิบัติการมาใช้ในปี ค.ศ. 1887 โดยมีการห้ามเลี้ยงสัตว์ การตัดหญ้า และการเผาป่าโดยไม่ได้รับอนุญาต ต่อมาในวันที่ 3 ธันวาคม ค.ศ. 1915 พื้นที่บางส่วนของค่ายทหารได้รับการแจ้งให้เป็นป่าสงวนภายใต้พระราชบัญญัติป่าไม้ปี ค.ศ. 1878

การคมนาคมในอดีต รานิกเกตเชื่อมต่อกับคัทโกดัม (Kathgodam) ผ่านถนนเกวียนสายไนนิตอล (Nainital cart road) ซึ่งมีระยะทางประมาณ 49 ไมล์จากที่ราบ และเชื่อมต่อไปยังอัลโมราอีก 30 ไมล์ นอกจากนี้ยังมีเส้นทางถนนเกวียนจากรามนคร (Ramnagar) ระยะทาง 65 ไมล์ ซึ่งกลับมามีความสำคัญอีกครั้งเมื่อมีการขยายทางรถไฟไปยังรามนครเพื่อรองรับผู้แสวงบุญ