ริเวอร์ฟรอนต์ สเตเดียม สนามกีฬาอเนกประสงค์แห่งซินซินแนติ

ริเวอร์ฟรอนต์ สเตเดียม (Riverfront Stadium) หรือที่รู้จักในชื่อ ไซเนอร์จี ฟิลด์ (Cinergy Field) ในช่วงปี ค.ศ. 1996 ถึง 2002 เป็นสนามกีฬาอเนกประสงค์ที่ตั้งอยู่ในเมืองซินซินแนติ รัฐโอไฮโอ สหรัฐอเมริกา สนามแห่งนี้เคยเป็นสนามเหย้าของทีมเบสบอล ซินซินแนติ เรดส์ (Cincinnati Reds) ในลีกเมเจอร์ลีกเบสบอล (MLB) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1970 ถึง 2002 และเป็นสนามเหย้าของทีมอเมริกันฟุตบอล ซินซินแนติ เบงกอลส์ (Cincinnati Bengals) ในลีกเนชันแนลฟุตบอลลีก (NFL) ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1970 ถึง 1999

สนามกีฬาแห่งนี้ตั้งอยู่ริมแม่น้ำโอไฮโอในย่านใจกลางเมืองซินซินแนติ และเป็นที่จดจำมากที่สุดในฐานะบ้านของทีม "Big Red Machine" ซึ่งเป็นฉายาของทีมซินซินแนติ เรดส์ ในช่วงทศวรรษ 1970 ที่ประสบความสำเร็จอย่างสูง

การก่อสร้างและการเปิดใช้งาน

การก่อสร้างริเวอร์ฟรอนต์ สเตเดียม เริ่มต้นขึ้นเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1968 โดยใช้งบประมาณในการก่อสร้างไม่ถึง 50 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และเปิดใช้งานอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 1970 ในเกมการแข่งขันเบสบอลที่ซินซินแนติ เรดส์ แพ้ให้กับแอตแลนตา เบรฟส์ ด้วยคะแนน 8–2

เหตุการณ์สำคัญในช่วงเริ่มต้นคือการที่ แฮงค์ แอรอน (Hank Aaron) ผู้เล่นตำแหน่งไรต์ฟิลเดอร์ของทีมเบรฟส์ สามารถตีโฮมรันครั้งแรกในประวัติศาสตร์ของสนามแห่งนี้ได้ นอกจากนี้ ในวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 1970 สนามแห่งนี้ยังได้รับเกียรติให้เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน เมเจอร์ลีกเบสบอล ออลสตาร์เกม (MLB All-Star Game) ซึ่งเป็นที่จดจำจากเหตุการณ์การปะทะกันที่โฮมเพลตระหว่าง พีท โรส (Pete Rose) และ เรย์ ฟอสซี (Ray Fosse)

ลักษณะทางสถาปัตยกรรมและการออกแบบ

ริเวอร์ฟรอนต์ สเตเดียม ถูกออกแบบมาในสไตล์ "คุกกี้-คัตเตอร์" (Cookie-cutter stadium) ซึ่งเป็นรูปแบบสนามกีฬาอเนกประสงค์ทรงกลมที่นิยมสร้างขึ้นในสหรัฐอเมริกาช่วงปลายทศวรรษ 1960 ถึงต้นทศวรรษ 1970 เพื่อลดค่าใช้จ่ายโดยให้ทีมกีฬาคนละประเภทใช้สนามร่วมกัน

นวัตกรรมการปรับเปลี่ยนสนาม

จุดเด่นที่ทำให้ริเวอร์ฟรอนต์แตกต่างจากสนามทรงกลมอื่นๆ คือระบบที่นั่งระดับสนาม (Field level seats) สำหรับเบสบอล ซึ่งถูกแบ่งครึ่งบริเวณหลังโฮมเพลต โดยที่นั่งฝั่งเบสที่สามสามารถเลื่อนตามรางในทิศทางตามเข็มนาฬิกาไปยังบริเวณเลฟต์ฟิลด์ เพื่อปรับเปลี่ยนรูปแบบสนามให้เป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าสำหรับกีฬาอเมริกันฟุตบอล ในขณะที่ที่นั่งฝั่งเบสที่หนึ่งจะอยู่กับที่

พื้นสนามหญ้าเทียม

สนามแห่งนี้ใช้หญ้าเทียม (AstroTurf) ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของสนาม รวมถึงพื้นที่อินฟิลด์ (Infield) เกือบทั้งหมด โดยมีเพียงบริเวณเนินขว้างลูก (Pitcher's mound), พื้นที่รอบโฮมเพลต และบริเวณรอบเบสที่หนึ่ง สอง และสาม เท่านั้นที่เป็นดิน ซึ่งการออกแบบลักษณะนี้เรียกว่า "sliding pit" และเป็นสนามแห่งแรกในเมเจอร์ลีกที่ใช้รูปแบบนี้

ยุคทองของ Big Red Machine

หลังจากย้ายจากสนามโครสลีย์ ฟิลด์ (Crosley Field) มายังริเวอร์ฟรอนต์ สเตเดียม ในปี ค.ศ. 1970 ทีมซินซินแนติ เรดส์ ได้ก้าวเข้าสู่ยุคที่รุ่งเรืองที่สุดยุคหนึ่งในประวัติศาสตร์เบสบอล โดยสามารถเข้าชิงเวิลด์ซีรีส์ (World Series) ได้ถึง 4 ครั้งในช่วง 7 ปีแรกของการใช้สนาม และคว้าแชมป์โลกได้ในปี ค.ศ. 1975 และ 1976 รวมถึงกลับมาคว้าแชมป์อีกครั้งในปี ค.ศ. 1990 โดยเอาชนะโอ๊คแลนด์ แอธเลติกส์

การเปลี่ยนชื่อและการรื้อถอน

ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1996 สนามถูกเปลี่ยนชื่อเป็น ไซเนอร์จี ฟิลด์ (Cinergy Field) ตามข้อตกลงการเป็นผู้สนับสนุนกับบริษัทพลังงาน Cinergy ต่อมาในปี ค.ศ. 2001 ความจุของที่นั่งถูกลดลงเหลือ 39,000 ที่นั่ง เพื่อเตรียมพื้นที่สำหรับการสร้างสนามเกรต อเมริกัน บอลพาร์ค (Great American Ball Park)

ริเวอร์ฟรอนต์ สเตเดียม ถูกรื้อถอนด้วยวิธีการระเบิดทำลาย (Implosion) เมื่อวันที่ 29 ธันวาคม ค.ศ. 2002 เพื่อเปิดทางให้กับการพัฒนาพื้นที่ริมฝั่งแม่น้ำโอไฮโอในเมืองซินซินแนติ