มาตราส่วนซัฟเฟียร์-ซิมป์สัน การวัดระดับความรุนแรงของพายุเฮอริเคน

มาตราส่วนซัฟเฟียร์-ซิมป์สัน (Saffir–Simpson Hurricane Wind Scale หรือ SSHWS) คือระบบที่ใช้จัดระดับความรุนแรงของพายุหมุนเขตร้อน โดยเฉพาะพายุเฮอริเคนในซีกโลกตะวันตก โดยแบ่งออกเป็น 5 ระดับ (Category) ตามความเร็วลมสูงสุดที่พัดต่อเนื่องเป็นเวลา 1 นาที ที่ระดับความสูง 10 เมตรเหนือพื้นผิวโลก

เกณฑ์การจัดระดับความรุนแรง

พายุหมุนเขตร้อนจะถูกจัดว่าเป็นพายุเฮอริเคนได้ก็ต่อเมื่อมีความเร็วลมสูงสุดเฉลี่ย 1 นาที ตั้งแต่ 74 ไมล์ต่อชั่วโมง (119 กิโลเมตรต่อชั่วโมง) ขึ้นไป ซึ่งจะถูกจัดอยู่ในระดับ 1 โดยมีรายละเอียดการแบ่งระดับดังนี้:

ศูนย์เฮอริเคนแห่งชาติ (National Hurricane Center - NHC) และศูนย์เฮอริเคนแปซิฟิกกลาง จะกำหนดความรุนแรงของพายุโดยใช้หน่วยนอต (knots) เพิ่มขึ้นทีละ 5 นอต เนื่องจากความไม่แน่นอนในการประมาณค่าความเร็วลม จากนั้นจึงแปลงค่าเป็นไมล์ต่อชั่วโมงหรือกิโลเมตรต่อชั่วโมงและปัดเศษให้ใกล้เคียงที่สุดทุกๆ 5 หน่วย

ขอบเขตการใช้งานและข้อจำกัด

มาตราส่วนนี้ใช้เป็นทางการเฉพาะกับพายุเฮอริเคนที่ก่อตัวในมหาสมุทรแอตแลนติกและมหาสมุทรแปซิฟิกตอนเหนือทางตะวันออกของเส้นวันที่สากล สำหรับพื้นที่อื่นที่เรียกพายุเหล่านี้ว่าไซโคลนหรือไต้ฝุ่น จะใช้มาตราส่วนที่แตกต่างกัน

ความแตกต่างที่สำคัญคือ ระยะเวลาในการเฉลี่ยความเร็วลม โดย SSHWS ใช้ค่าเฉลี่ย 1 นาที ในขณะที่หน่วยงานในภูมิภาคอื่น (ยกเว้น JTWC) มักใช้ค่าเฉลี่ย 3 นาที หรือ 10 นาที ซึ่งส่งผลให้ค่าความเร็วลมของ SSHWS มักจะสูงกว่าค่าเฉลี่ย 10 นาที ประมาณ 12-14% ทำให้การเปรียบเทียบความเร็วลมโดยตรงระหว่างระบบทำได้ยาก

ข้อวิพากษ์วิจารณ์

มีข้อวิจารณ์ว่า SSHWS ไม่ได้นำปัจจัยสำคัญอื่นๆ มาคำนวณ เช่น ปริมาณน้ำฝน, ระดับน้ำหนุนจากพายุ (Storm Surge) และปัจจัยด้านภูมิศาสตร์ ซึ่งอาจส่งผลต่อความเสียหายจริงได้ เช่น พายุระดับ 2 ที่พัดเข้าสู่เมืองใหญ่ที่มีประชากรหนาแน่นอาจสร้างความเสียหายได้มากกว่าพายุระดับ 5 ที่พัดเข้าสู่พื้นที่ชนบทที่ไม่มีผู้คน

ประวัติการพัฒนา

มาตราส่วนนี้ถูกพัฒนาขึ้นในปี ค.ศ. 1971 โดย เฮอร์เบิร์ต ซัฟเฟียร์ (Herbert Saffir) วิศวกรโยธา และ โรเบิร์ต ซิมป์สัน (Robert Simpson) นักอุตุนิยมวิทยาซึ่งดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการศูนย์เฮอริเคนแห่งชาติ (NHC) ในขณะนั้น

จุดเริ่มต้นเกิดจาก เฮอร์เบิร์ต ซัฟเฟียร์ ได้รับมอบหมายจากองค์การสหประชาชาติให้ศึกษาเรื่องที่อยู่อาศัยราคาประหยัดในพื้นที่เสี่ยงภัยพายุเฮอริเคน เขาพบว่าในขณะนั้นยังไม่มีมาตราส่วนที่เรียบง่ายในการอธิบายผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นจากพายุ โดยเขาได้นำแนวคิดจากมาตราส่วนริกเตอร์ (Richter scale) และมาตราส่วนเมอร์คัลลี (Modified Mercalli intensity scale) มาประยุกต์ใช้เพื่อสร้างเกณฑ์การให้คะแนน 1-5 ตามความเร็วลมและระดับความเสียหายของโครงสร้างอาคาร

ต่อมา โรเบิร์ต ซิมป์สัน ได้ปรับปรุงโดยเปลี่ยนคำว่า "ระดับ (Grade)" เป็น "ประเภท (Category)" และกำหนดเกณฑ์ความเร็วลมเฉลี่ย 1 นาที พร้อมทั้งเพิ่มช่วงความสูงของน้ำหนุนจากพายุและช่วงความกดอากาศในภายหลัง

การปรับเปลี่ยนสู่มาตราส่วนความเร็วลมบริสุทธิ์

ในปี ค.ศ. 2009 ศูนย์เฮอริเคนแห่งชาติ (NHC) ได้ตัดเกณฑ์เรื่องความกดอากาศและระดับน้ำหนุนจากพายุออกจากมาตราส่วน และเปลี่ยนชื่อเป็น มาตราส่วนความเร็วลมพายุเฮอริเคนซัฟเฟียร์-ซิมป์สัน (Saffir–Simpson Hurricane Wind Scale - SSHWS) เพื่อให้เป็นมาตราส่วนที่วัดความเร็วลมเพียงอย่างเดียว เนื่องจากพบว่าข้อมูลน้ำหนุนจากพายุในอดีต (เช่น พายุแคทรีนาในปี 2005 และพายุไอค์ในปี 2008) มีความคลาดเคลื่อนสูงและไม่แม่นยำทางวิทยาศาสตร์ ปัจจุบันการพยากรณ์น้ำหนุนจากพายุจะใช้แบบจำลองคอมพิวเตอร์ เช่น ADCIRC และ SLOSH แทน