ฤดูกาลไซโคลนในมหาสมุทรแปซิฟิกใต้ ปี 1985–86

ฤดูกาลไซโคลนในมหาสมุทรแปซิฟิกใต้ ปี 1985–86 เป็นฤดูกาลที่มีการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนในระดับปานกลาง โดยมีพายุหมุนเขตร้อนเกิดขึ้นทั้งหมด 10 ลูก ภายในบริเวณลุ่มน้ำระหว่างเส้นลองจิจูด 160°ตะวันออก ถึง 120°ตะวันตก ฤดูกาลนี้เริ่มต้นตั้งแต่วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 1985 ถึงวันที่ 22 พฤษภาคม 1986

การเฝ้าระวังและติดตามพายุในฤดูกาลนี้ดำเนินการโดยหน่วยงานหลัก ได้แก่ กรมอุตุนิยมวิทยาฟิจิ (Fiji Meteorological Service - FMS), สำนักงานอุตุนิยมวิทยาออสเตรเลีย (Australian Bureau of Meteorology - BoM) และ MetService ของนิวซีแลนด์ นอกจากนี้ยังมีหน่วยงานสนับสนุน เช่น ศูนย์เตือนภัยไต้ฝุ่นร่วมของสหรัฐอเมริกา (JTWC), Météo-France และ NOAA ที่ร่วมติดตามสถานการณ์ในลุ่มน้ำนี้ด้วย

สรุปภาพรวมของฤดูกาล

ในช่วงเดือนพฤศจิกายนและธันวาคม ไม่มีการก่อตัวหรือการเคลื่อนตัวของพายุหมุนเขตร้อนที่มีนัยสำคัญเข้ามาในบริเวณลุ่มน้ำแปซิฟิกใต้ อย่างไรก็ตาม ในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ถึงพฤษภาคม พบว่ามีการก่อตัวของพายุหลายลูก โดยในจำนวนนี้มี 3 ลูกที่เคลื่อนที่มาจากภูมิภาคออสเตรเลีย

ระบบพายุที่สำคัญ

ไซโคลนรุนแรงอิมา (Severe Tropical Cyclone Ima)

พายุไซโคลนอิมาเกิดขึ้นระหว่างวันที่ 5 ถึง 16 กุมภาพันธ์ โดยส่งผลกระทบต่อหมู่เกาะออสตราล (Austral), หมู่เกาะโซไซเอตี (Society) และหมู่เกาะทูบูไอ (Tubuai) ของเฟรนช์โปลินีเซีย ระหว่างวันที่ 9–14 กุมภาพันธ์ ซึ่งสร้างความเสียหายอย่างหนักให้กับเกาะริมาทารา (Rimatara)

ไซโคลนจูน (Tropical Cyclone June)

กรมอุตุนิยมวิทยาฟิจิรายงานการก่อตัวของพายุดีเปรสชันเขตร้อนในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ และทวีกำลังแรงขึ้นเป็นไซโคลนระดับ 1 ตามมาตราความรุนแรงของออสเตรเลียในอีก 24 ชั่วโมงต่อมา พายุจูนมีความเร็วลมสูงสุดประมาณ 105 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (65 ไมล์ต่อชั่วโมง) ในช่วงปลายวันที่ 7 กุมภาพันธ์ ก่อนจะอ่อนกำลังลงเป็นพายุดีเปรสชันในวันที่ 9 กุมภาพันธ์ และสลายตัวไปในเวลาต่อมา

ไซโคลนเคลลี (Tropical Cyclone Keli)

พายุไซโคลนเคลลีเกิดขึ้นและมีผลกระทบในช่วงวันที่ 8 ถึง 14 กุมภาพันธ์

ไซโคลนลูซี (Tropical Cyclone Lusi)

พายุไซโคลนลูซีเคลื่อนผ่านพื้นที่โดยไม่มีรายงานความเสียหายที่มีนัยสำคัญในประเทศวานูอาตู ตามข้อมูลจากกรมอุตุนิยมวิทยาวานูอาตู

ไซโคลนอัลเฟรด (Tropical Cyclone Alfred)

พายุไซโคลนอัลเฟรดเกิดขึ้นระหว่างวันที่ 7 ถึง 11 มีนาคม

ไซโคลนรุนแรงมาร์ติน (Severe Tropical Cyclone Martin)

พายุไซโคลนรุนแรงมาร์ตินเกิดขึ้นในช่วงวันที่ 10 ถึง 15 เมษายน

ไซโคลนรุนแรงนามู (Severe Tropical Cyclone Namu)

พายุไซโคลนนามูเริ่มก่อตัวจากพายุดีเปรสชันในร่องมรสุมใกล้กับหมู่เกาะโซโลมอน โดยมีความเกี่ยวข้องกับพายุไต้ฝุ่นโลลา (Typhoon Lola) ที่อยู่ทางตอนเหนือ พายุลูกนี้ทวีกำลังแรงขึ้นจนเป็นไซโคลนระดับ 2 ตามมาตราของออสเตรเลีย โดยมีความเร็วลมต่อเนื่อง 10 นาทีสูงสุดที่ 155 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (95 ไมล์ต่อชั่วโมง)

ไซโคลนนามูสร้างความเสียหายอย่างรุนแรงที่สุดในรอบ 5 ปีที่ส่งผลกระทบต่อหมู่เกาะโซโลมอน โดยมีผู้เสียชีวิต 103 ราย และสร้างความสูญเสียทางเศรษฐกิจประมาณ 100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ สาเหตุหลักของความเสียหายเกิดจากน้ำท่วมฉับพลันในวงกว้าง โดยที่สนามบินนานาชาติโฮเนียรามีการวัดปริมาณน้ำฝนได้ถึง 340 มิลลิเมตร ภายในระยะเวลา 3 วัน

เกาะมาไลตา (Malaita) เป็นพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบรุนแรงที่สุด ขณะที่บนเกาะกวาดัลคาแนล (Guadalcanal) เกิดดินโคลนถล่มครั้งใหญ่ซึ่งทำให้ชาวบ้านเสียชีวิตถึง 38 ราย นอกจากนี้ บ้านเรือนกว่าร้อยละ 22 บนเกาะกวาดัลคาแนลได้รับความเสียหายหรือถูกทำลายลง