พระราชวังเบลวู ที่พำนักอย่างเป็นทางการของประธานาธิบดีเยอรมนี

พระราชวังเบลวู (เยอรมัน: Schloss Bellevue) ตั้งอยู่ในเขตทีร์การ์เทิน (Tiergarten) ของกรุงเบอร์ลิน เป็นที่พำนักอย่างเป็นทางการของประธานาธิบดีแห่งสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนีมาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1994 ตัวพระราชวังตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำสปรี (Spree) ใกล้กับเสาชัยชนะแห่งเบอร์ลิน (Berlin Victory Column) และอยู่บริเวณขอบด้านเหนือของสวนสาธารณะโกรสเซอร์ ทีร์การ์เทิน (Großer Tiergarten) ชื่อ "เบลวู" (Bellevue) เป็นภาษาฝรั่งเศสซึ่งแปลว่า "ทิวทัศน์ที่สวยงาม" โดยมีที่มาจากทัศนียภาพอันงดงามของแม่น้ำสปรีที่ไหลผ่านบริเวณนี้

ประวัติการก่อสร้างและสถาปัตยกรรม

พระราชวังเบลวูได้รับการออกแบบโดยสถาปนิก ไมเคิล ฟิลิป บูมันน์ (Michael Philipp Boumann) และสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1786 เพื่อเป็นที่พำนักของเจ้าชายออกัสตัส เฟอร์ดินานด์ แห่งปรัสเซีย พระอนุชาองค์เล็กของพระเจ้าเฟรเดอริกที่ 2 แห่งปรัสเซีย

ในด้านสถาปัตยกรรม พระราชวังแห่งนี้ถือเป็นอาคารหลังแรกในเยอรมนีที่สร้างขึ้นในรูปแบบ นีโอคลาสสิก (Neoclassical) โดยมีลักษณะเด่นคือการใช้เสาแบบคอรินเทียน (Corinthian pilasters) และมีปีกอาคารขนาบสองข้าง ได้แก่ "ปีกสตรี" (Ladies' wing) และ "ปีกแม่น้ำสปรี" (River Spree wing) ห้องเพียงห้องเดียวที่ยังคงการตกแต่งดั้งเดิมไว้คือห้องบอลรูมที่ชั้นบน ซึ่งออกแบบโดย คาร์ล กอทฮาร์ด ลังฮันส์ (Carl Gotthard Langhans) สถาปนิกผู้เดียวกับที่ออกแบบประตูบรันเดินบวร์ค

เดิมทีพระราชวังถูกตั้งชื่อว่าเบลวูเนื่องจากสามารถมองเห็นหอคอยโดมของพระราชวังชาร์ลอตเทินบวร์ค (Schloss Charlottenburg) ได้อย่างชัดเจน ก่อนที่การสร้างทางรถไฟยกระดับเบอร์ลิน สตัดท์บาน (Berlin Stadtbahn) ในช่วงทศวรรษ 1880 จะบดบังทัศนียภาพดังกล่าว

การเปลี่ยนผ่านและการใช้งานในยุคต่างๆ

พระราชวังเบลวูผ่านการเปลี่ยนมือและเปลี่ยนวัตถุประสงค์การใช้งานหลายครั้งตามสถานการณ์ทางการเมืองของเยอรมนี:

• ยุคราชวงศ์โฮเฮนโซลเลิร์น: หลังจากเจ้าชายออกัสตัส พระราชวังถูกส่งต่อให้พระเจ้าเฟรเดอริก วิลเลียมที่ 4 ในปี ค.ศ. 1843 และต่อมาเป็นที่พำนักของเจ้าหญิงอเล็กซานดรีนและดุ๊กวิลเลียมแห่งเมคเลนบวร์ก-ชเวริน ในปี ค.ศ. 1865 จนกระทั่งเกิดการปฏิวัติเยอรมันในปี ค.ศ. 1918–19 จักรพรรดิวิลเฮล์มที่ 2 ทรงใช้ที่นี่เป็นบ้านรับรองแขกและโรงเรียนส่วนตัวสำหรับพระราชบุตรทั้ง 7 พระองค์
• ยุคสาธารณรัฐไวมาร์และนาซี: รัฐอิสระแห่งปรัสเซียได้ซื้อพระราชวังจากอดีตจักรพรรดิในปี ค.ศ. 1928 และใช้เป็นพิพิธภัณฑ์ชาติพันธุ์วิทยาในช่วงทศวรรษ 1930 ต่อมาในปี ค.ศ. 1938 รัฐบาลนาซีได้ซื้อและปรับปรุงให้เป็นบ้านรับรองแขก โดยในปี ค.ศ. 1939 ออตโต ไมส์เนอร์ หัวหน้าสำนักงานประธานาธิบดีเยอรมนีได้เข้าพำนัก และเคยเป็นที่พักของ วยาเชสลาฟ โมโลตอฟ รัฐมนตรีต่างประเทศสหภาพโซเวียต ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1940
• ยุคหลังสงครามโลกครั้งที่ 2: พระราชวังได้รับความเสียหายอย่างหนักจากการทิ้งระเบิดทางยุทธศาสตร์และการรบในเบอร์ลินปี ค.ศ. 1945 ก่อนจะได้รับการบูรณะครั้งใหญ่ในทศวรรษ 1950 และเปิดใช้อย่างเป็นทางการโดยประธานาธิบดีเทโอดอร์ ฮอยส์ ในปี ค.ศ. 1959 เพื่อเป็นที่พำนักสำรองของประธานาธิบดีเยอรมนีตะวันตกในเบอร์ลิน

การปรับปรุงสู่ที่พำนักประธานาธิบดีในปัจจุบัน

ในช่วงปี ค.ศ. 1986–87 ประธานาธิบดีริชาร์ด ฟอน ไวซ์แซกเกอร์ ได้สั่งปรับปรุงการตกแต่งภายในใหม่ทั้งหมดโดยสถาปนิก ออตโต ไมทิงเกอร์ เพื่อให้สอดคล้องกับรูปลักษณ์ภายนอกทางประวัติศาสตร์ และได้นำเฟอร์นิเจอร์สไตล์เอ็มไพร์ (Empire style) จากพระราชวังวิลเฮล์มสเฮอเนอในคัสเซิลมาประดิษฐานเป็นการถาวร

หลังจากการรวมประเทศเยอรมนีในปี ค.ศ. 1994 ประธานาธิบดีไวซ์แซกเกอร์ได้เปลี่ยนให้พระราชวังเบลวูเป็นที่พำนักหลักอย่างเป็นทางการ อย่างไรก็ตาม โรมัน เฮอร์ซ็อก (ประธานาธิบดีปี ค.ศ. 1994–1999) เป็นประธานาธิบดีเพียงคนเดียวที่พำนักอาศัยอยู่ในพระราชวังแห่งนี้ขณะดำรงตำแหน่ง ส่วนประธานาธิบดีคนต่อๆ มาจะใช้พระราชวังเพื่อการปฏิบัติหน้าที่และรับรองแขกบ้านแขกเมือง โดยมีที่พำนักส่วนตัวอยู่ที่วิลล่าในเขตดาเล็ม (Dahlem) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของเบอร์ลิน

ในปี ค.ศ. 1998 ได้มีการสร้างอาคารสำนักงานรูปวงรีที่ทันสมัยขึ้นในบริเวณสวนของพระราชวัง เพื่อใช้เป็นที่ทำการของสำนักงานประธานาธิบดีสหพันธ์ (Bundespräsidialamt)

สัญลักษณ์และธรรมเนียมปฏิบัติ

ตามธรรมเนียมปฏิบัติ ธงประจำตำแหน่งประธานาธิบดี (Presidential Standard) จะถูกชักขึ้นสู่ยอดเสาของพระราชวังเบลวูเสมอ แม้ในวันที่ประธานาธิบดีไม่ได้อยู่ในเบอร์ลินก็ตาม ธงนี้จะถูกลดลงก็ต่อเมื่อประธานาธิบดีได้ย้ายไปพำนักอย่างเป็นทางการในสถานที่อื่น เช่น ในระหว่างการเดินทางเยือนรัฐอย่างเป็นทางการในต่างประเทศ ซึ่งธงประจำตำแหน่งจะถูกนำไปชักขึ้น ณ ที่พำนักชั่วคราวในประเทศนั้นๆ แทน