ตลกแนวเสียดสีสังคมยุคปลายทศวรรษ 1950

Sick comedy เป็นคำศัพท์ที่ถูกนำมาใช้โดยนิตยสารกระแสหลักอย่าง Time และ Life เพื่อจำแนกสไตล์ของตลกและการเสียดสี (Satire) ที่เริ่มได้รับความนิยมในสหรัฐอเมริกาช่วงปลายทศวรรษ 1950 ซึ่งมีความแตกต่างอย่างชัดเจนจากรสนิยมความบันเทิงในยุคนั้น

การเปลี่ยนแปลงของรูปแบบความตลก

ในยุคก่อนหน้า รสนิยมการรับชมตลกในสหรัฐอเมริกามักชื่นชอบรูปแบบที่ไม่มีพิษมีภัย (Innocuous) เช่น การเล่นมุกตลกสั้นๆ (One-liners) ของ บ็อบ โฮป (Bob Hope) ซึ่งเน้นความตลกขบขันตามสถานการณ์ปัจจุบันแต่ไม่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง

ในทางตรงกันข้าม ตลกในรูปแบบใหม่นี้หันมาใช้การพูดเดี่ยว (Observational monologues) ที่มักแฝงไปด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง (Cynicism) การวิพากษ์วิจารณ์สังคม และการเสียดสีทางการเมืองอย่างรุนแรง

การนิยามและข้อโต้แย้ง

ในปี 1959 ระหว่างการออกอากาศรายการ Playboy's Penthouse ครั้งแรก เลนนี บรูซ (Lenny Bruce) หนึ่งในนักแสดงตลกชื่อดังในกลุ่มนี้ ได้แสดงความไม่เห็นด้วยที่นิตยสาร Time จัดกลุ่มนักแสดงตลก 7 คนเข้าด้วยกันภายใต้คำจำกัดความว่า "sick comics" โดยกลุ่มคนที่ถูกระบุในขณะนั้นประกอบด้วย:

• เลนนี บรูซ (Lenny Bruce)
• มอร์ต ซาห์ล (Mort Sahl) นักเสียดสีการเมือง
• เชลลีย์ เบอร์แมน (Shelley Berman)
• จอนาธาน วินเทอร์ส (Jonathan Winters)
• ไมค์ นิโคลส์ (Mike Nichols) และ อีเลน เมย์ (Elaine May)
• ทอม เลห์เรอร์ (Tom Lehrer)

นอกจากนี้ คำว่า "sick comedy" ยังถูกนำไปใช้ครอบคลุมผลงานที่หลากหลาย ตั้งแต่การ์ตูนล้อเลียนในนิตยสาร Mad magazine, ผลงานของ จูลส์ ไฟฟ์เฟอร์ (Jules Feiffer) ซึ่งรวมเล่มการ์ตูนในปี 1958 ในชื่อ 'Sick, Sick, Sick..', การ์ตูนของ ชาร์ลส์ แอดดัมส์ (Charles Addams) ไปจนถึงการแสดงของ ดิ๊ก เกรกอรี (Dick Gregory)