เซอร์ อเล็กซานเดอร์ คาเมรอน นายทหารระดับสูงของกองทัพบกอังกฤษ

พลโท เซอร์ อเล็กซานเดอร์ มอริซ คาเมรอน (Lieutenant-General Sir Alexander Maurice Cameron) เป็นนายทหารระดับสูงของกองทัพบกอังกฤษ ผู้ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการบัญชาการกองกำลังในแอฟริกาตะวันออก และมีประสบการณ์การรบในสงครามโลกทั้งสองครั้ง

ประวัติการรับราชการทหาร

หลังจากจบการศึกษาจากโรงเรียนนายร้อยทหารบก Royal Military Academy, Woolwich คาเมรอนได้รับแต่งตั้งให้เข้าสังกัดหน่วยทหารช่าง (Royal Engineers) ในเดือนกุมภาพันธ์ ปี 1916

สงครามโลกครั้งที่ 1

ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 1 เขาได้ปฏิบัติหน้าที่ในฝรั่งเศสและเบลเยียม โดยได้เข้าร่วมในยุทธการที่พาสเชนเดล (Battle of Passchendaele) ซึ่งเขาได้รับเหรียญกางเขนทหาร (Military Cross - MC) จากความกล้าหาญอันโดดเด่นและการอุทิศตนต่อหน้าที่ โดยในเหตุการณ์นั้นเขาได้รับบาดเจ็บถึง 9 แห่ง แต่ยังคงพยายามนำทางหน่วยปฏิบัติการของเขาผ่านห่ากระสุนและระเบิดเพื่อความปลอดภัยของลูกน้อง

การพัฒนาอาชีพและช่วงระหว่างสงคราม

หลังสงครามโลกครั้งที่ 1 เขาได้เข้าศึกษาที่วิทยาลัยเสนาธิการทหารบก Camberley Staff College ระหว่างปี 1928 ถึง 1929 ร่วมกับนายทหารคนอื่นๆ ที่จะกลายเป็นผู้นำทหารในอนาคต จากนั้นเขาได้ถูกส่งไปปฏิบัติหน้าที่ในเปอร์เซียใต้และเคอร์ดิสถาน รวมถึงการดำรงตำแหน่งนายทหารเสนาธิการในอินเดียและหน่วยต่อต้านอากาศยาน (Anti-Aircraft Corps) ในปี 1936

สงครามโลกครั้งที่ 2

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 คาเมรอนเริ่มต้นด้วยการเป็นนายทหารเสนาธิการของหน่วยบัญชาการต่อต้านอากาศยาน และต่อมาได้เป็นผู้บัญชาการกองพลน้อยต่อต้านอากาศยานในปี 1942 ต่อมาในปี 1944 ถึง 1945 เขาได้ปฏิบัติหน้าที่ในกองบัญชาการสูงสุดของกองกำลังพันธมิตร (Supreme Headquarters, Allied Expeditionary Force) ซึ่งในช่วงเวลานี้เขาได้เริ่มโครงการสร้างจรวด V-2 ของฝ่ายพันธมิตร

หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 และการเกษียณอายุ

หลังสิ้นสุดสงคราม เขาได้รับมอบหมายให้เป็นผู้บัญชาการกลุ่มปฏิบัติการโครงการพิเศษ (Special Projectile Operations Group - SPOG) ที่เมืองคุกซ์ฮาเวน (Cuxhaven) เพื่อควบคุมการติดตั้งขีปนาวุธนำวิถีของเยอรมนี จากนั้นเขาได้ดำรงตำแหน่งรองเจ้ากรมพลาธิการทหารช่างในปี 1945 และเป็นพลตรีผู้รับผิดชอบด้านการบริหารจัดการกองกำลังทางบกในตะวันออกกลางที่ประเทศอียิปต์ในปี 1948

ในปี 1951 เขาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้บัญชาการกองกำลังแอฟริกาตะวันออก (General Officer Commanding East Africa Command) และในช่วงเหตุการณ์กบฏเมาเมา (Mau Mau Uprising) ในปี 1952 เขาได้ถูกแทนที่โดยพลเอก เซอร์ จอร์จ เออร์สกิน และดำรงตำแหน่งรองผู้บัญชาการในปี 1953 ก่อนจะเกษียณอายุราชการในปี 1954

หลังจากเกษียณจากกองทัพ เขาได้ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายป้องกันพลเรือนสำหรับภูมิภาคตะวันออกเฉียงใต้ของสหราชอาณาจักร ระหว่างปี 1955 ถึง 1960