Speedcore ดนตรีอิเล็กทรอนิกส์จังหวะเร็วสุดขีดขีดจำกัดของเสียง own

Speedcore คือรูปแบบหนึ่งของดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ที่โดดเด่นด้วยจังหวะ (Tempo) ที่เร็วมากและธีมที่ก้าวร้าว (Aggressive) โดยมีต้นกำเนิดมาจากแนวเพลงฮาร์ดคอร์ (Hardcore) และความต้องการที่จะผลักดันขีดจำกัดของความเร็วในเสียงเพลง

ลักษณะเด่นของ Speedcore

นอกจากเรื่องของความเร็วแล้ว Speedcore ยังมีความแตกต่างจากฮาร์ดคอร์รูปแบบอื่น ๆ ด้วยการใช้เสียงกลอง (Percussion fills) และการปรับแต่งเสียงกระเดื่อง (Kicks) ให้มีความแตกพร่าจนดูเหมือนคลื่นสี่เหลี่ยม (Square waves) นอกจากนี้ ผู้ผลิตมักจะใช้ธีมที่ท้าทายและก้าวร้าวเพื่อผลักดันขอบเขตของแนวเพลงนี้ให้ไกลยิ่งขึ้น

ตั้งแต่ช่วงปี 2000 เป็นต้นมา การใช้โปรแกรมสร้างสรรค์ดนตรีดิจิทัล (DAWs) ได้เข้ามาแทนที่การใช้เครื่องสังเคราะห์เสียงแบบอนาล็อก (Analog synthesizers) หรือ Tracker ทำให้การผลิตเพลงแนวนี้ทำได้ง่ายและสะดวกยิ่งขึ้น

ประวัติความเป็นมา

จุดเริ่มต้น (1992–1993)

Speedcore เป็นวิวัฒนาการตามธรรมชาติของ Hardcore Techno โดยในยุคแรกเริ่ม ผู้ผลิตเพลงต้องการผลักดันขีดจำกัดของ BPM (Beats Per Minute) และระดับความก้าวร้าว ตัวอย่างที่เห็นได้ชัดคือเพลง "Thousand" ของ Moby ในปี 1992 ซึ่งมีความเร็วสูงถึงประมาณ 1,015 BPM

ยุคเริ่มต้นของ Speedcore (1994–1999)

คำว่า "Speedcore" เริ่มถูกนำมาใช้เรียกเพลงฮาร์ดคอร์ที่มีความเร็วตั้งแต่ 240 BPM ขึ้นไปในช่วงปี 1995 โดยศิลปินกลุ่ม Disciples of Annihilation เป็นผู้ริเริ่มใช้ชื่อนี้ในเพลง "N.Y.C. Speedcore"

ในปี 1998 ศิลปินชาวเบลเยียม Einrich 3600 BPM ได้เริ่มใช้ Oscilloscopes เพื่อกระตุ้นเสียงกระเดื่องที่ความเร็ว 3,600 BPM ซึ่งนำไปสู่การสร้างเสียงสังเคราะห์ที่กลายเป็นตัวโน้ต และเป็นจุดเริ่มต้นของแนวเพลง Extratone

การแพร่กระจายและการเติบโตผ่านอินเทอร์เน็ต (2000s - ปัจจุบัน)

ในช่วงต้นทศวรรษ 2000 การเกิดขึ้นของ Netlabels (ค่ายเพลงออนไลน์) ทำให้ Speedcore เข้าถึงได้ง่ายขึ้น ผู้ผลิตเพลงจากทั่วโลกสามารถสื่อสารและแบ่งปันผลงานผ่านทางอินเทอร์เน็ต และในทศวรรษ 2010 ความนิยมใน YouTube และช่องทางโปรโมตต่าง ๆ ทำให้ Speedcore ไม่ได้จำกัดอยู่เพียงแค่ในงานปาร์ตี้เรฟ (Raves) ในพื้นที่ใดพื้นที่หนึ่งอีกต่อไป

แนวเพลงย่อย (Subgenres)