เกาะทริสแตนดาคูนยา ดินแดนที่ห่างไกลที่สุดในโลก

เกาะทริสแตนดาคูนยา (Tristan da Cunha) หรือที่เรียกกันสั้นๆ ว่า ทริสแตน เป็นกลุ่มเกาะภูเขาไฟที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยวในมหาสมุทรแอตแลนติกใต้ ได้รับการยอมรับว่าเป็นสถานที่ที่มีผู้อยู่อาศัยที่ห่างไกลที่สุดในโลก โดยเป็นส่วนหนึ่งของดินแดนโพ้นทะเลของบริเตน (British Overseas Territory) ในกลุ่มเซนต์เฮเลนา แอสเซนชัน และทริสแตนดาคูนยา

ลักษณะทางภูมิศาสตร์และประชากร

ดินแดนแห่งนี้ประกอบด้วยเกาะหลักคือ ทริสแตนดาคูนยา ซึ่งมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 11 กิโลเมตร และมีพื้นที่ประมาณ 98 ตารางกิโลเมตร นอกจากนี้ยังมีเขตอนุรักษ์สัตว์ป่าที่เกาะกอฟ (Gough Island) และเกาะอินแอคเซสซิเบิล (Inaccessible Island) รวมถึงกลุ่มเกาะไนติงเกล (Nightingale Islands) ที่ไม่มีผู้อยู่อาศัย

ข้อมูล ณ เดือนตุลาคม 2018 ระบุว่าเกาะหลักมีประชากรอาศัยอยู่ถาวรประมาณ 250 คน ซึ่งทั้งหมดถือสัญชาติบริเตนโพ้นทะเล ส่วนเกาะอื่นๆ ไม่มีผู้อยู่อาศัย ยกเว้นเจ้าหน้าที่ชาวแอฟริกาใต้ที่ประจำการอยู่ที่สถานีตรวจอากาศบนเกาะกอฟ

การเดินทาง

เนื่องจากเกาะทริสแตนดาคูนยาไม่มีสนามบิน วิธีเดียวในการเดินทางเข้าและออกจากเกาะคือทางเรือเท่านั้น โดยการเดินทางจากเมืองเคปทาวน์ ประเทศแอฟริกาใต้ ใช้เวลาประมาณ 6 วัน หรืออาจเดินทางด้วยเรือสำราญบางลำที่ออกจากเมืองอุชัวยา ประเทศอาร์เจนตินา

ประวัติศาสตร์การค้นพบและการตั้งถิ่นฐาน

หมู่เกาะแห่งนี้ถูกบันทึกว่ามีการพบเห็นครั้งแรกในปี 1506 โดยนักสำรวจชาวโปรตุเกสชื่อ ทริสแตน ดา คูนยา (Tristão da Cunha) แม้ว่าในขณะนั้นสภาพทะเลที่รุนแรงจะทำให้ไม่สามารถขึ้นฝั่งได้ แต่เขาได้ตั้งชื่อเกาะหลักตามชื่อของตนเอง

การขึ้นฝั่งครั้งแรกที่ได้รับการยืนยันอย่างเป็นทางการเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ 1643 โดยลูกเรือของเรือ Heemstede จากบริษัทอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ (Dutch East India Company) ภายใต้การนำของกัปตัน Claes Gerritsz Bierenbroodspot

ในช่วงศตวรรษที่ 18 มีการสำรวจทางวิทยาศาสตร์และแผนที่ทางภูมิศาสตร์มากขึ้น โดยในปี 1767 ลูกเรือของเรือฝรั่งเศส L'Heure du Berger ได้ทำการสำรวจพื้นที่อย่างละเอียดเป็นครั้งแรก และในปี 1792 นักพฤกษศาสตร์ชาวฝรั่งเศส Louis-Marie Aubert du Petit-Thouars ได้เข้ามาศึกษาพรรณไม้และรายงานว่าพบร่องรอยการอยู่อาศัยของมนุษย์ ซึ่งคาดว่าเป็นร่องรอยที่หลงเหลือจากนักสำรวจชาวดัตช์ในศตวรรษที่ 17

การตั้งถิ่นฐานในศตวรรษที่ 19

ผู้ตั้งถิ่นฐานถาวรคนแรกคือ โจนาธาน แลมเบิร์ต (Jonathan Lambert) ชาวอเมริกันจากเมืองเซเลม รัฐแมสซาชูเซตส์ ซึ่งเดินทางมาถึงในเดือนธันวาคม 1810 โดยเขาได้ประกาศว่าหมู่เกาะนี้เป็นทรัพย์สินของเขาและตั้งชื่อว่า "หมู่เกาะแห่งการพักผ่อน" (Islands of Refreshment)

ต่อมาในวันที่ 14 สิงหาคม 1816 สหราชอาณาจักรได้ผนวกหมู่เกาะนี้เข้าเป็นส่วนหนึ่งของตน โดยส่งกองกำลังทหารเข้ายึดครองเพื่อป้องกันไม่ให้เกาะแห่งนี้ถูกใช้เป็นฐานทัพในการพยายามช่วยเหลือ นโปเลียน โบนาปาร์ต ให้หลบหนีจากการถูกคุมขังที่เกาะเซนต์เฮเลนา รวมถึงเพื่อสกัดกั้นไม่ให้สหรัฐอเมริกาใช้เกาะนี้เป็นฐานทัพเรือในช่วงสงครามปี 1812