ทำความรู้จักเกาะเติร์กส์และเคคอส สวรรค์แห่งแคริบเบียน

เกาะเติร์กส์และเคคอสเป็นดินแดนโพ้นทะเลของบริเตน (British Overseas Territory) ซึ่งประกอบด้วยกลุ่มเกาะเคคอสที่มีขนาดใหญ่กว่าและกลุ่มเกาะเติร์กส์ที่มีขนาดเล็กกว่า ทั้งสองกลุ่มเป็นหมู่เกาะเขตร้อนในหมู่เกาะลูเคียน (Lucayan Archipelago) ในมหาสมุทรแอตแลนติกและเวสต์อินดีสตอนเหนือ โดยมีชื่อเสียงโด่งดังในด้านการท่องเที่ยวและเป็นศูนย์กลางทางการเงินนอกอาณาเขต

ที่มาของชื่อ (Etymology)

ชื่อ Caicos มาจากคำว่า caya hico ในภาษาลูเคียน ซึ่งแปลว่า "สายโซ่แห่งเกาะ" ส่วนชื่อ Turks นั้นตั้งตามชื่อต้นกระบองเพชร Turk's cap cactus (Melocactus intortus) ซึ่งมีส่วนยอดสีแดงที่มีลักษณะคล้ายกับหมวกเฟซ (fez) ที่ชาวตุรกีสวมใส่ในสมัยจักรวรรดิออตโตมันตอนปลาย

ประวัติศาสตร์

ยุคก่อนอาณานิคม

ผู้อยู่อาศัยกลุ่มแรกคือชาวพื้นเมืองที่พูดภาษาอาราวัก (Arawakan) ซึ่งอพยพมาจากเกาะฮิสปันโยลาในช่วงปี ค.ศ. 500 ถึง 800 ต่อมาได้พัฒนาเป็นชาวลูเคียน (Lucayan) และในช่วงประมาณปี ค.ศ. 1200 เกาะเหล่านี้ถูกตั้งถิ่นฐานอีกครั้งโดยชาวไทโน (Taíno) จากฮิสปันโยลา

การเข้ามาของชาวยุโรป

ยังไม่เป็นที่แน่ชัดว่าชาวยุโรปคนแรกที่พบเกาะนี้คือใคร บางแหล่งระบุว่าเป็นคริสโตเฟอร์ โคลัมบัส ในปี 1492 ขณะที่บางแหล่งระบุว่าเป็นฆวน ปอนเซ เด เลออน (Juan Ponce de León) ในปี 1512 อย่างไรก็ตาม ภายในปี 1513 ชาวสเปนได้กวาดต้อนชาวไทโนและลูเคียนไปเป็นแรงงานในระบบ encomienda ทำให้เกาะเหล่านี้ว่างเปล่าจนกระทั่งถึงศตวรรษที่ 17

การตั้งถิ่นฐานของชาวยุโรป

ตั้งแต่ช่วงกลางศตวรรษที่ 17 ผู้เก็บเกลือชาวเบอร์มิวดาเริ่มเข้ามาเยือนเกาะนี้ตามฤดูกาล และต่อมาได้ตั้งถิ่นฐานถาวรพร้อมกับทาสชาวแอฟริกัน ในช่วงเปลี่ยนศตวรรษที่ 17 เกาะเหล่านี้กลายเป็นที่ซ่อนตัวยอดนิยมของโจรสลัด ต่อมาในสนธิสัญญาปารีสปี 1783 ได้มีการยืนยันว่าหมู่เกาะนี้เป็นอาณานิคมของบริเตน

หลังสงครามประกาศอิสรภาพของสหรัฐอเมริกา ชาวรอยัลลิสต์ (Loyalists) จำนวนมากได้ลี้ภัยมายังอาณานิคมแคริบเบียนของบริเตน และนำทาสชาวแอฟริกันมาด้วย พวกเขาเริ่มปลูกฝ้ายเป็นพืชเศรษฐกิจ แต่ต่อมาอุตสาหกรรมเกลือได้กลายเป็นสินค้าส่งออกที่สำคัญที่สุดจนถึงศตวรรษที่ 19

ศตวรรษที่ 19 และการเลิกทาส

ในปี 1807 บริเตนสั่งห้ามการค้าทาส และยกเลิกทาสในอาณานิคมในปี 1833 มีเหตุการณ์เรือขนทาสหลายลำอับปางนอกชายฝั่ง เช่น เรือ Esperança ในปี 1837 และเรือ Trouvadore ในปี 1841 ซึ่งทำให้ชาวแอฟริกันที่รอดชีวิตจำนวนมากได้รับการปลดปล่อยและตั้งถิ่นฐานบนเกาะ กลายเป็นส่วนสำคัญของประชากรแรงงานในเวลาต่อมา