โศกนาฏกรรม TWA Flight 800 สาเหตุและการสืบสวน

TWA Flight 800 เป็นเที่ยวบินพาณิชย์ระหว่างประเทศที่กำหนดการเดินทางจากท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี ในนครนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา มุ่งหน้าสู่ท่าอากาศยานฟิอูมิชิโน ในกรุงโรม ประเทศอิตาลี โดยมีการแวะพักที่ท่าอากาศยานชาร์ล เดอ โกล ในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส

เหตุการณ์การระเบิดและการตก

เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1996 เวลาประมาณ 20:31 น. ตามเวลาท้องถิ่น (EDT) หลังจากทะยานขึ้นจากรันเวย์ได้เพียง 12 นาที เครื่องบิน Boeing 747-100 ลำดังกล่าวได้เกิดการระเบิดและตกลงสู่มหาสมุทรแอตแลนติกใกล้กับ East Moriches รัฐนิวยอร์ก ส่งผลให้ผู้โดยสารและลูกเรือทั้งหมด 230 คนเสียชีวิตทั้งหมด ซึ่งถือเป็นอุบัติเหตุทางอากาศที่ร้ายแรงที่สุดเป็นอันดับ 3 ในประวัติศาสตร์ของสหรัฐอเมริกา

การสืบสวนที่ซับซ้อนและยาวนาน

ทันทีที่เกิดเหตุ คณะกรรมการความปลอดภัยการขนส่งแห่งชาติ (NTSB) ได้เข้าตรวจสอบพื้นที่ พร้อมกับกระแสข่าวลือและการคาดการณ์ว่าอาจเกิดจากการโจมตีโดยผู้ก่อการร้าย ทำให้สำนักงานสอบสวนกลาง (FBI) และหน่วยงานร่วมต่อต้านการก่อการร้ายของกรมตำรวจนิวยอร์ก (JTTF) ต้องเปิดการสืบสวนทางอาญาควบคู่กันไปด้วย

หลังจากผ่านไป 16 เดือน หน่วยงาน JTTF ได้ประกาศว่าไม่พบหลักฐานของการกระทำทางอาญาและได้ปิดคดีลง ส่วนการสืบสวนของ NTSB ซึ่งใช้เวลานานถึง 4 ปี และถือเป็นการสืบสวนอุบัติเหตุทางอากาศที่กว้างขวาง ซับซ้อน และสิ้นเปลืองงบประมาณมากที่สุดในประวัติศาสตร์สหรัฐฯ ในขณะนั้น ได้ข้อสรุปในรายงานฉบับสมบูรณ์เมื่อวันที่ 23 สิงหาคม ค.ศ. 2000

สาเหตุของการระเบิด

รายงานระบุว่าสาเหตุที่น่าจะเป็นไปได้มากที่สุดคือ การระเบิดของไอระเหยเชื้อเพลิงที่ไวไฟในถังเชื้อเพลิงกลาง (Center Fuel Tank) โดยแหล่งกำเนิดประกายไฟที่น่าจะเป็นไปได้คือการลัดวงจรของระบบไฟฟ้า ซึ่งพบหลักฐานการเกิดอาร์ก (Arcing) ในสายไฟของระบบบ่งชี้ปริมาณเชื้อเพลิง (Fuel Quantity Indication System - FQIS) ที่ต่อเข้ากับถังเชื้อเพลิง

นอกจากนี้ มีรายงานว่ากัปตันได้แจ้งถึงค่าที่ "ผิดปกติ" (Crazy readings) จากระบบ FQIS ประมาณ 2 นาที 30 วินาทีก่อนที่เครื่องบินจะระเบิด ซึ่งยืนยันถึงความบกพร่องของระบบไฟฟ้าในขณะนั้น

ผลกระทบและการเปลี่ยนแปลงด้านความปลอดภัย

จากบทเรียนของ TWA Flight 800 นำไปสู่การกำหนดข้อกำหนดใหม่สำหรับเครื่องบินพาณิชย์ เพื่อป้องกันการระเบิดของถังเชื้อเพลิงในอนาคต เช่น การติดตั้งระบบเฉื่อย (Inerting systems) เพื่อลดปริมาณออกซิเจนในถังเชื้อเพลิง ทำให้ไอระเหยไม่สามารถติดไฟได้