กองบัญชาการฝึกบินภาคตะวันตกของกองทัพอากาศสหรัฐฯ
สรุปใจความสำคัญ
- ก่อตั้งขึ้นในชื่อศูนย์ฝึกกองทัพอากาศชายฝั่งตะวันตกเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1940
- มีหน้าที่ผลิตนักบินและลูกเรืออากาศจำนวนมากเพื่อรองรับสงครามโลกครั้งที่ 2 โดยครอบคลุมพื้นที่ภาคตะวันตกของสหรัฐฯ
- ใช้ระบบการฝึก 5 ขั้นตอน ตั้งแต่การจำแนกประเภทไปจนถึงการฝึกขั้นสูงเพื่อให้ได้รับปีกนักบิน
- ฝึกบุคลากรจากกองทัพอากาศอังกฤษ (RAF) และกองทัพอากาศฝรั่งเศสเสรีด้วย
- ถูกยุบเลิกและควบรวมเข้ากับหน่วยงานอื่นจนกลายเป็นกองบัญชาการฝึกบินของกองทัพอากาศสหรัฐฯ ในปี ค.ศ. 1946
กองบัญชาการฝึกบินภาคตะวันตกของกองทัพอากาศสหรัฐฯ (Army Air Forces Western Flying Training Command หรือ WFTC) เป็นหน่วยบัญชาการระดับสูงของกองทัพอากาศสหรัฐฯ (United States Army Air Forces) ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 โดยมีหน้าที่หลักในการบริหารจัดการและควบคุมโรงเรียนฝึกบินและหลักสูตรการผลิตบุคลากรทางอากาศในพื้นที่ภาคตะวันตกของสหรัฐอเมริกา มีกองบัญชาการตั้งอยู่ที่ฐานทัพอากาศซานตาแอนา (Santa Ana Army Air Base) รัฐแคลิฟอร์เนีย และถูกยุบเลิกเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1945
ประวัติและการก่อตั้ง
หน่วยงานนี้เริ่มต้นจากการจัดตั้ง ศูนย์ฝึกกองทัพอากาศชายฝั่งตะวันตก (West Coast Air Corps Training Center) เมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม ค.ศ. 1940 โดยสำนักงานหัวหน้ากองทัพอากาศ (Office of the Chief of Air Corps) เพื่อรองรับการขยายตัวของแผนกการฝึกอบรมในช่วงที่สหรัฐฯ เริ่มเร่งสะสมกำลังทางทหารหลังจากเหตุการณ์ฝรั่งเศสพ่ายแพ้ต่อนาซีเยอรมนีในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 1940
เพื่อให้การฝึกอบรมมีประสิทธิภาพและครอบคลุมพื้นที่กว้างขวาง กองทัพอากาศจึงแบ่งการฝึกออกเป็น 3 ศูนย์หลัก ได้แก่ ศูนย์ฝึกภาคตะวันออก (Eastern), ศูนย์ฝึกชายฝั่งอ่าว (Gulf Coast ซึ่งต่อมาเปลี่ยนเป็น Central) และศูนย์ฝึกภาคตะวันตก (Western) โดยการจัดสรรโรงเรียนฝึกบินจะขึ้นอยู่กับที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ ต่อมาในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 1943 ศูนย์เหล่านี้จึงได้รับการเปลี่ยนชื่อเป็น กองบัญชาการฝึกบิน (Training Commands) ของแต่ละภูมิภาค
ระบบการฝึกอบรมและหลักสูตร
ในปี ค.ศ. 1944 WFTC ได้ควบคุมโรงเรียนฝึกบินจำนวนมากในพื้นที่ตะวันตกเฉียงใต้ของสหรัฐฯ โดยใช้ระบบการบริหารผ่าน "ปีก" (Wings) เพื่อควบคุมดูแลตามประเภทการฝึกและพื้นที่ทางภูมิศาสตร์ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของโครงการฝึกนักเรียนนายเรืออากาศ (Aviation Cadet Training Program) โดยมีขั้นตอนการฝึกดังนี้:
- การจำแนกประเภท (Classification): ขั้นตอนการประเมินเพื่อตัดสินว่านักเรียนนายเรืออากาศจะได้รับการฝึกเป็น นักบิน (Pilot), ต้นหน (Navigator) หรือ พลทิ้งระเบิด (Bombardier)
- การเตรียมความพร้อมก่อนบิน (Preflight): การฝึกภาคพื้นดินสำหรับนักเรียนนายเรืออากาศทุกคน ผู้ที่ผ่านขั้นตอนนี้จะถูกส่งไปยังโรงเรียนการบิน หากผู้ใดไม่ผ่าน (Washouts) จะถูกส่งกลับไปยังหน่วยปกติของกองทัพอากาศเพื่อรับมอบหมายหน้าที่อื่น
- การฝึกขั้นต้น (Primary - Phase I): การเรียนบินพื้นฐานโดยใช้เครื่องบินฝึกสองที่นั่ง ซึ่งส่วนใหญ่ดำเนินการโดยโรงเรียนการบินเอกชนที่ทำสัญญากับ WFTC
- การฝึกขั้นพื้นฐาน (Basic - Phase II): เน้นการบินหมู่ (Formation flying), การนำร่องทางอากาศ (Air navigation) และทักษะการบินข้ามประเทศ
- การฝึกขั้นสูง (Advanced - Phase II): การฝึกด้วยเครื่องบินเครื่องยนต์เดี่ยวหรือเครื่องยนต์หลายตัว ตามสายงานที่จะเป็นนักบินขับไล่, นักบินทิ้งระเบิด หรือนักบินขนส่ง เมื่อสำเร็จการศึกษาจะได้รับ "ปีก" และได้รับการแต่งตั้งเป็นร้อยตรี (Second Lieutenant)
นอกจากนี้ WFTC ยังทำหน้าที่เป็นโรงเรียนเปลี่ยนผ่าน (Transition schools) สำหรับนักบินที่มีประสบการณ์เพื่อให้ได้รับคุณสมบัติในการบินเครื่องบินประเภทใหม่ๆ รวมถึงการฝึกนักบินเจ็ตกลุ่มแรกในปี ค.ศ. 1945
การฝึกบุคลากรนานาชาติและตำแหน่งเฉพาะทาง
นอกเหนือจากนักเรียนนายเรืออากาศชาวอเมริกัน WFTC ยังได้รับมอบหมายให้ฝึกทักษะการบินแก่บุคลากรจากกองทัพอากาศอังกฤษ (Royal Air Force - RAF) และกองทัพอากาศฝรั่งเศสเสรี (Free French Air Force) รวมถึงการดำเนินโรงเรียนฝึกสำหรับตำแหน่งเฉพาะทาง เช่น ต้นหน, พลทิ้งระเบิด และพลปืนอากาศ (Flexible aerial gunners) ส่วนการฝึกพนักงานวิทยุจะดำเนินการที่สนามบินสกอตต์ (Scott Field) รัฐอิลลินอยส์ และในช่วงปลายสงครามได้มีการเพิ่มหลักสูตรวิศวกรการบินสำหรับเครื่องบิน B-29 และเจ้าหน้าที่ควบคุมเรดาร์ (RADAR operators)
การยุบเลิกและการควบรวมหน่วย
WFTC ถูกยุบเลิกเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1945 และถูกควบรวมเข้ากับกองบัญชาการฝึกบินภาคกลาง (Central Flying Training Command) ที่ฐานทัพอากาศแรนดอล์ฟ (Randolph Field) รัฐเท็กซัส ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการลดขนาดกองทัพหลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2
ต่อมาในวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 1945 กองบัญชาการฝึกบินภาคกลางได้ควบรวมกับกองบัญชาการฝึกบินภาคตะวันออก (Eastern Flying Training Command) และเปลี่ยนชื่อเป็น กองบัญชาการฝึกบินของกองทัพอากาศสหรัฐฯ (Army Air Forces Flying Training Command) อย่างเป็นทางการในวันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1946 โดยมีสำนักงานใหญ่ตั้งอยู่ที่ฐานทัพอากาศแรนดอล์ฟ รัฐเท็กซัส
โครงสร้างหน่วยงานหลัก
| หน่วยงาน (Wing) | หน้าที่ความรับผิดชอบ |
|---|---|
| ปีกฝึกบินที่ 35 (35th Flying Training Wing) | การฝึกบินขั้นพื้นฐานและขั้นสูง (แคลิฟอร์เนีย) |
| ปีกฝึกบินที่ 36 (36th Flying Training Wing) | การฝึกบินขั้นต้น (Primary) |
| ปีกฝึกบินที่ 37 (37th Flying Training Wing) | การฝึกบินขั้นพื้นฐานและขั้นสูง (แอริโซนา) |
| ปีกฝึกบินที่ 38 (38th Flying Training Wing) | การฝึกพลทิ้งระเบิดและการฝึกเครื่องบิน 2 และ 4 เครื่องยนต์ |
| ปีกฝึกบินที่ 80 (80th Flying Training Wing) | หน่วยสนับสนุนการฝึก |
| ปีกฝึกบินที่ 81 (81st Flying Training Wing) | หน่วยจำแนกประเภทและการเตรียมความพร้อมก่อนบิน |
| ปีกฝึกบินที่ 83 (83d Flying Training Wing) | หน่วยสนับสนุนการฝึก |
คำถามที่พบบ่อย
กองบัญชาการฝึกบินภาคตะวันตก (WFTC) คืออะไร?
เป็นหน่วยบัญชาการของกองทัพอากาศสหรัฐฯ ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ที่รับผิดชอบการฝึกอบรมนักบินและลูกเรืออากาศในพื้นที่ภาคตะวันตกของสหรัฐอเมริกา
ขั้นตอนการฝึกนักเรียนนายเรืออากาศของ WFTC มีอะไรบ้าง?
การฝึกแบ่งเป็น 5 ขั้นตอนหลัก ได้แก่ 1. การจำแนกประเภท 2. การเตรียมความพร้อมก่อนบิน 3. การฝึกขั้นต้น 4. การฝึกขั้นพื้นฐาน และ 5. การฝึกขั้นสูง
WFTC ฝึกนักบินจากประเทศอื่นด้วยหรือไม่?
ใช่ WFTC ได้ฝึกนักบินจากกองทัพอากาศอังกฤษ (Royal Air Force) และกองทัพอากาศฝรั่งเศสเสรี (Free French Air Force) ด้วย
WFTC ยุติการปฏิบัติหน้าที่เมื่อใด?
WFTC ถูกยุบเลิกเมื่อวันที่ 1 พฤศจิกายน ค.ศ. 1945 และต่อมาถูกควบรวมเข้ากับกองบัญชาการฝึกบินของกองทัพอากาศสหรัฐฯ ในปี ค.ศ. 1946