เสียงเรียกเข้า (Ringtone) คืออะไร? ประวัติและวิวัฒนาการของเสียงโทรศัพท์

เสียงเรียกเข้า หรือ Ringtone คือเสียงที่โทรศัพท์ส่งออกมาเพื่อแจ้งเตือนผู้ใช้งานว่ามีสายเรียกเข้า ซึ่งในยุคแรกเริ่มนั้นหมายถึงเสียงจากการตีระฆังหรือกงด้วยกลไกทางไฟฟ้า แต่ในปัจจุบัน คำนี้ครอบคลุมถึงเสียงทุกรูปแบบที่อุปกรณ์สื่อสารใช้ในการแจ้งเตือนการโทร

ประวัติและวิวัฒนาการของเสียงเรียกเข้า

ในยุคของบริการโทรศัพท์พื้นฐาน (Plain Old Telephone Service หรือ POTS) ซึ่งเริ่มขึ้นในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 สัญญาณเรียกเข้าจะถูกสร้างขึ้นโดยการซ้อนแรงดันไฟฟ้าสำหรับการเรียกเข้า (Ringing Voltage) ลงบนแรงดันไฟฟ้ากระแสตรงของสายส่งสัญญาณ

การทำงานของระบบ POTS

โทรศัพท์บ้านแบบดั้งเดิมจะได้รับสัญญาณไฟฟ้ากระแสสลับ (AC) ที่เรียกว่า Power Ringing ซึ่งสร้างขึ้นจากชุมสายโทรศัพท์ เพื่อไปขับเคลื่อนระฆังไฟฟ้าภายในเครื่องโทรศัพท์ โดยในอเมริกาเหนือ แรงดันไฟฟ้าจะอยู่ที่ประมาณ 90 โวลต์ AC ความถี่ 20 เฮิรตซ์ ส่วนในยุโรปจะอยู่ที่ประมาณ 60-90 โวลต์ AC ความถี่ 25 เฮิรตซ์

จากระฆังสู่เสียงดิจิทัล

เมื่อเทคโนโลยีเปลี่ยนผ่านสู่ยุคโทรศัพท์ดิจิทัลและโทรศัพท์มือถือในช่วงทศวรรษ 1990 (ยุค 2G) การแจ้งเตือนไม่ได้ใช้แรงดันไฟฟ้าสูงอีกต่อไป แต่เป็นการส่งข้อความจากเครือข่ายไปยังอุปกรณ์ เพื่อให้เครื่องโทรศัพท์สร้างเสียงสังเคราะห์ เสียงนก หรือเสียงดนตรีตามที่โปรแกรมไว้

รูปแบบและจังหวะของเสียงเรียกเข้า (Ring Cadence)

จังหวะของเสียงเรียกเข้า หรือ Ring Cadence คือรูปแบบการเปิด-ปิดของกระแสไฟฟ้าแรงสูงเพื่อสร้างจังหวะเสียงที่แตกต่างกัน ซึ่งแต่ละภูมิภาคจะมีมาตรฐานที่ต่างกัน เช่น:

• อเมริกาเหนือ: เสียงดัง 2 วินาที และเงียบ 4 วินาที
• ออสเตรเลียและสหราชอาณาจักร: เสียงดัง 400 มิลลิวินาที, เงียบ 200 มิลลิวินาที, ดัง 400 มิลลิวินาที และเงียบ 2,000 มิลลิวินาที

นอกจากนี้ ยังมีการใช้ Distinctive Ringing หรือการตั้งค่าเสียงเรียกเข้าที่แตกต่างกัน เพื่อระบุลักษณะของสายที่โทรเข้ามา เช่น ระบุว่าโทรเข้าเบอร์ใดในกรณีที่หนึ่งสายมีหลายหมายเลข

ตลาดเสียงเรียกเข้าในยุคดิจิทัล

ในยุค 2000 เสียงเรียกเข้าแบบดิจิทัลกลายเป็นธุรกิจขนาดใหญ่ โดยในปี 2004 มียอดขายทั่วโลกสูงถึง 4 พันล้านดอลลาร์ อย่างไรก็ตาม ตลาดนี้ได้ลดความนิยมลงอย่างรวดเร็วเมื่อสมาร์ทโฟนเริ่มอนุญาตให้ผู้ใช้สร้างและติดตั้งเสียงเรียกเข้าได้เองอย่างอิสระ