วิลเฮล์ม ฮิส จูเนียร์ ผู้บุกเบิกด้านโรคหัวใจและกายวิภาคศาสตร์

วิลเฮล์ม ฮิส จูเนียร์ (29 ธันวาคม 1863 – 10 พฤศจิกายน 1934) เป็นอายุรแพทย์โรคหัวใจและนักกายวิภาคศาสตร์ชาวสวิส ผู้มีบทบาทสำคัญในการค้นพบกลไกการทำงานของหัวใจมนุษย์ ซึ่งส่งผลกระทบอย่างลึกซึ้งต่อความเข้าใจในด้านสรีรวิทยาของหัวใจในยุคปัจจุบัน

การค้นพบที่สำคัญ

ในปี 1893 วิลเฮล์ม ฮิส จูเนียร์ ได้ค้นพบสิ่งที่เรียกกันว่า "Bundle of His" (มัดกล้ามเนื้อฮิส) ซึ่งเป็นกลุ่มของเซลล์กล้ามเนื้อหัวใจชนิดพิเศษที่ทำหน้าที่นำส่งสัญญาณไฟฟ้าจากโหนดหัวใจไปยังห้องล่างของหัวใจ เพื่อช่วยให้การบีบตัวของกล้ามเนื้อหัวใจเป็นไปอย่างพร้อมเพรียงกัน การค้นพบนี้ถือเป็นกุญแจสำคัญในการทำความเข้าใจระบบการนำไฟฟ้าของหัวใจ

บทบาททางวิชาการและทัศนะทางสรีรวิทยา

ในเวลาต่อมา ขณะที่เขาดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์ด้านแพทยศาสตร์ที่มหาวิทยาลัยเบอร์ลิน เขาเป็นหนึ่งในบุคคลแรกๆ ที่ตระหนักและนำเสนอว่า "การเต้นของหัวใจมีจุดกำเนิดมาจากเซลล์กล้ามเนื้อหัวใจแต่ละเซลล์" ซึ่งเป็นการเปลี่ยนผ่านทางความคิดจากการมองว่าหัวใจทำงานเป็นหน่วยเดียว ไปสู่การเข้าใจระดับเซลล์

มรดกทางชื่อเรียกทางการแพทย์

มีหลายคำศัพท์และโรคที่ถูกตั้งชื่อตามเขาเพื่อเป็นเกียรติแก่การค้นพบและการศึกษาของเขา ได้แก่:

• โรคเวิร์นเนอร์-ฮิส (Werner–His disease): หรือที่รู้จักกันในชื่อ ไข้สนามเพลาะ (Trench fever)
• มุมของฮิส (Angle of His): หรือ incisura cardiaca ซึ่งถูกตั้งชื่อโดย แดเนียล จอห์น คันนิงแฮม ในปี 1906

ผลงานเขียน

หนึ่งในผลงานที่สำคัญของเขาคือหนังสือ Die Front der Ärzte ซึ่งตีพิมพ์ในปี 1931 โดยสำนักพิมพ์ Velhagen & Klasing ในเมืองบีเลเฟลด์