วิลเลียม เอช. คีทิง นักธรณีวิทยาผู้บุกเบิกทฤษฎีทะเลสาบอากัสซี

วิลเลียม เอช. คีทิง (William H. Keating; 11 สิงหาคม ค.ศ. 1799 – ค.ศ. 1840) เป็นนักธรณีวิทยาชาวอเมริกันที่มีบทบาทสำคัญในการวางรากฐานความเข้าใจเกี่ยวกับผลกระทบของยุคน้ำแข็งที่มีต่อภูมิประเทศของทวีปอเมริกาเหนือ โดยเฉพาะการเสนอสมมติฐานเกี่ยวกับทะเลสาบโบราณขนาดมหึมาที่เคยดำรงอยู่ก่อนที่จะหายไป

ประวัติและการศึกษา

คีทิงเกิดที่เมืองวิลมิงตัน รัฐเดลาแวร์ บิดาของเขาคือบารอนจอห์น คีทิง ผู้มีเชื้อสายไอริชและเคยเป็นนายทหารในกองทัพฝรั่งเศสประจำหมู่เกาะเวสต์อินดีสก่อนจะย้ายมาตั้งถิ่นฐานในเดลาแวร์

ด้านการศึกษา คีทิงสำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย จากนั้นได้เดินทางไปศึกษาต่อด้านการทำเหมืองแร่ในประเทศฝรั่งเศสและสวิตเซอร์แลนด์ ซึ่งเป็นศูนย์กลางด้านธรณีวิทยาและวิศวกรรมเหมืองแร่ในยุคนั้น ต่อมาในปี ค.ศ. 1822 เขาได้รับแต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์ด้านเคมีและแร่ธาตุวิทยาที่มหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนีย และได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกของสมาคมปรัชญาอเมริกัน (American Philosophical Society) ในปีเดียวกัน

การสำรวจและสมมติฐานทะเลสาบอากัสซี

ผลงานที่สร้างชื่อเสียงที่สุดของคีทิงเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1823 เมื่อเขาเข้าร่วมคณะสำรวจของสตีเฟน ลอง (Stephen Long) ในการเดินทางสำรวจบริเวณทะเลสาบเกรตเลกส์ (Great Lakes) และได้ตีพิมพ์รายงานผลการสำรวจในปี ค.ศ. 1824

ในรายงานฉบับนี้ คีทิงได้เสนอสมมติฐานเป็นครั้งแรกถึงการมีอยู่ของทะเลสาบขนาดใหญ่ในอดีต ซึ่งต่อมาเป็นที่รู้จักในชื่อ ทะเลสาบอากัสซี (Lake Agassiz) ทะเลสาบแห่งนี้ก่อตัวขึ้นในช่วงปลายยุคน้ำแข็งจากการถดถอยของธารน้ำแข็งขนาดใหญ่ในอเมริกาเหนือ และในช่วงที่ขยายตัวสูงสุด ทะเลสาบอากัสซีมีขนาดใหญ่กว่าทะเลสาบใดๆ ที่มีอยู่ในปัจจุบัน

ความสำคัญทางวิทยาศาสตร์

ความสำคัญของการค้นพบของคีทิงได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในเวลาต่อมา นักวิทยาศาสตร์พบว่าการระบายน้ำออกจากทะเลสาบอากัสซีลงสู่มหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ ส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของกระแสน้ำในมหาสมุทร ซึ่งนำไปสู่ช่วงเวลาที่ภูมิอากาศในซีกโลกเหนือลดต่ำลงอย่างกะทันหันในช่วงปลายยุคไพลสโตซีน (Pleistocene) โดยเหตุการณ์การลดลงของอุณหภูมิที่รุนแรงที่สุดถูกเรียกว่า ยุคยังเกอร์ ดรายอัส (Younger Dryas)

บั้นปลายชีวิต

วิลเลียม เอช. คีทิง เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1840 ที่กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ