วิลเลียม มัลโฮลแลนด์ วิศวกรผู้สร้างระบบประปาของลอสแอนเจลิส

วิลเลียม มัลโฮลแลนด์ (William Mulholland; 11 กันยายน 1855 – 22 กรกฎาคม 1935) เป็นวิศวกรโยธาที่เรียนรู้ด้วยตนเองชาวไอริช-อเมริกัน ผู้มีบทบาทสำคัญในการสร้างโครงสร้างพื้นฐานด้านการจัดหาน้ำ ซึ่งช่วยให้เมืองลอสแอนเจลิสสามารถเติบโตจนกลายเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในรัฐแคลิฟอร์เนีย

ในฐานะหัวหน้าหน่วยงานที่เป็นต้นกำเนิดของกรมไฟฟ้าและประปาลอสแอนเจลิส (Los Angeles Department of Water and Power) มัลโฮลแลนด์ได้ออกแบบและควบคุมการก่อสร้างทางส่งน้ำลอสแอนเจลิส (Los Angeles Aqueduct) ซึ่งเป็นระบบส่งน้ำระยะทาง 233 ไมล์ (375 กิโลเมตร) เพื่อผันน้ำจากหุบเขาโอเวนส์ (Owens Valley) มายังหุบเขาซานเฟอร์นันโด อย่างไรก็ตาม การสร้างและดำเนินงานของทางส่งน้ำนี้ได้นำไปสู่ความขัดแย้งรุนแรงที่รู้จักกันในชื่อ "สงครามน้ำแคลิฟอร์เนีย" (California Water Wars)

ชีวิตช่วงต้นและการเดินทางสู่สหรัฐอเมริกา

มัลโฮลแลนด์เกิดที่เมืองเบลฟาสต์ ประเทศไอร์แลนด์ โดยมีบิดามารดาเป็นชาวดับลิน เขาได้รับการศึกษาที่โรงเรียนโอคอนเนลล์ (O'Connell School) ในดับลิน โดยคณะภราดาคริสเตียน (Christian Brothers) ในช่วงวัยรุ่น มัลโฮลแลนด์ได้ตัดสินใจหนีออกจากบ้านเพื่อไปทำงานในกองทัพเรือพาณิชย์ของอังกฤษ (British Merchant Navy) เมื่ออายุ 15 ปี และใช้เวลา 4 ปีถัดมาในฐานะลูกเรือ เดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกหลายครั้งไปยังท่าเรือในอเมริกาเหนือและแคริบเบียน

ในปี 1874 เขาขึ้นฝั่งที่นครนิวยอร์กและเดินทางต่อไปยังรัฐมิชิแกนเพื่อทำงานในเรือขนส่งสินค้าในเขตเกรตเลกส์และค่ายตัดไม้ ต่อมาเขาได้ย้ายไปทำงานเป็นช่างซ่อมบำรุงในรัฐโอไฮโอ ก่อนจะเดินทางมุ่งหน้าสู่แคลิฟอร์เนียพร้อมกับน้องชายในปี 1876 โดยผ่านเส้นทางที่ยากลำบากในปานามา จนกระทั่งเดินทางถึงเมืองลอสแอนเจลิสในปี 1877

เส้นทางอาชีพในลอสแอนเจลิส

เมื่อเดินทางถึงลอสแอนเจลิสซึ่งในขณะนั้นมีประชากรเพียงประมาณ 9,000 คน มัลโฮลแลนด์เริ่มต้นจากการทำงานขุดบ่อน้ำ และหลังจากผ่านประสบการณ์การทำงานในรัฐแอริโซนา เขาได้รับตำแหน่งรองผู้จัดสรรน้ำ (Deputy Zanjero) ของบริษัทประปาลอสแอนเจลิส (Los Angeles City Water Company - LACWC) ซึ่งในสมัยนั้นการส่งน้ำในเมืองลอสแอนเจลิสใช้ระบบร่องน้ำเปิดที่เรียกว่า ซันจา มาเดร (Zanja Madre)

มัลโฮลแลนด์มีความก้าวหน้าในอาชีพอย่างรวดเร็ว โดยในปี 1880 เขาได้ควบคุมการวางท่อส่งน้ำเหล็กเส้นแรกในลอสแอนเจลิส และในปี 1886 เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้จัดการของ LACWC ต่อมาในปี 1902 รัฐบาลเมืองลอสแอนเจลิสได้เปลี่ยนระบบประปาให้มาอยู่ภายใต้การควบคุมของเมือง และมัลโฮลแลนด์ได้รับตำแหน่งผู้จัดการแผนกประปาลอสแอนเจลิส (Los Angeles Water Department) เนื่องจากความรู้ความชำนาญในระบบน้ำของเมืองอย่างลึกซึ้ง

การสร้างทางส่งน้ำลอสแอนเจลิส

มัลโฮลแลนด์เล็งเห็นว่าข้อจำกัดสำคัญในการเติบโตของเมืองลอสแอนเจลิสคือการขาดแคลนน้ำ เนื่องจากสภาพภูมิอากาศแบบกึ่งแห้งแล้งและปริมาณน้ำฝนที่ไม่แน่นอน เขาจึงร่วมมือกับเฟรเดอริก อีตัน (Frederick Eaton) อดีตนายกเทศมนตรีลอสแอนเจลิส เพื่อวางแผนผันน้ำจากหุบเขาโอเวนส์ ซึ่งมีปริมาณน้ำไหลบ่าจากเทือกเขาเซียร์ราเนวาดาจำนวนมาก

โครงการทางส่งน้ำลอสแอนเจลิสเป็นโครงการวิศวกรรมขนาดใหญ่ที่ใช้ระบบแรงโน้มถ่วงในการส่งน้ำระยะทางกว่า 233 ไมล์ ซึ่งช่วยให้เมืองลอสแอนเจลิสมีแหล่งน้ำที่มั่นคงและสามารถขยายตัวได้อย่างรวดเร็ว ประชากรของเมืองเพิ่มขึ้นจากประมาณ 50,000 คนในปี 1890 เป็นกว่า 320,000 คนในปี 1910 อย่างไรก็ตาม การผันน้ำนี้สร้างความเดือดร้อนให้กับเกษตรกรในหุบเขาโอเวนส์ นำไปสู่ความขัดแย้งรุนแรงและการต่อสู้ทางกฎหมายที่เรียกว่า "สงครามน้ำแคลิฟอร์เนีย"

จุดสิ้นสุดของอาชีพและโศกนาฏกรรมเขื่อนเซนต์ฟรานซิส

อาชีพที่รุ่งโรจน์ของมัลโฮลแลนด์สิ้นสุดลงอย่างกะทันหันในเดือนมีนาคม ปี 1928 เมื่อเขื่อนเซนต์ฟรานซิส (St. Francis Dam) ซึ่งเขาเป็นผู้ควบคุมการก่อสร้าง เกิดการพังทลายลงเพียง 12 ชั่วโมงหลังจากที่เขาและผู้ช่วยได้เข้าตรวจสอบความปลอดภัยของเขื่อน

การพังทลายของเขื่อนครั้งนี้ก่อสร้างความเสียหายอย่างมหาศาลและทำให้มีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก ซึ่งเหตุการณ์นี้ทำให้มัลโฮลแลนด์ต้องเผชิญกับความรู้สึกผิดและคำวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนัก จนเขาต้องลาออกจากตำแหน่งและใช้ชีวิตช่วงบั้นปลายด้วยความโศกเศร้าจนกระทั่งเสียชีวิตในปี 1935