วูลเมอร์กรีน หมู่บ้านประวัติศาสตร์ในเฮิร์ตฟอร์ดเชียร์

วูลเมอร์กรีน (Woolmer Green) เป็นหมู่บ้านขนาดเล็กและตำบลพลเรือน (Civil Parish) ตั้งอยู่ในมณฑลเฮิร์ตฟอร์ดเชียร์ (Hertfordshire) ประเทศอังกฤษ ตามข้อมูลการสำมะโนประชากรปี 2011 โดยสำนักงานสถิติแห่งชาติ (Office for National Statistics) พบว่ามีประชากรอาศัยอยู่ประมาณ 661 คน

ประวัติศาสตร์และการตั้งถิ่นฐาน

วูลเมอร์กรีนตั้งอยู่ระหว่างหมู่บ้านเวลวิน (Welwyn) และเคนเบิร์ธ (Knebworth) โดยมีหลักฐานการตั้งถิ่นฐานมาตั้งแต่ยุคเหล็ก ต่อมาในศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสตกาล ชาวเบลเก (Belgae) ได้เข้ามาครอบครองพื้นที่ และตามมาด้วยการเข้ามาของชาวโรมัน ซึ่งมีการค้นพบโบราณวัตถุยุคโรมันจำนวนมากในบริเวณโดยรอบ รวมถึงโรงอาบน้ำโรมันที่ตั้งอยู่ใกล้กับเวลวิน

ในด้านการคมนาคม หมู่บ้านแห่งนี้ตั้งอยู่ตรงจุดตัดของเส้นทางสำคัญสองสาย คือ ถนนสายเหนือ (Great North Road) และถนนสเตน (Stane Street หรือ Stone Street) ที่เชื่อมต่อจากเซนต์อัลบันส์ (St Albans) โดยเส้นทางของถนนสายนี้ตัดผ่านตำบลตามแนวถนน Robbery Bottom Lane มุ่งหน้าไปยังแดตช์เวิร์ธ (Datchworth) และบรอจิง (Braughing) เพื่อไปยังเมืองคามูโลโดนุม (Camulodonum) หรือเมืองโคลเชสเตอร์ (Colchester) ในปัจจุบัน

ชื่อของหมู่บ้านเชื่อว่ามีที่มาจาก โทมัส เด วูลฟ์สเมียร์ (Thomas de Wolvesmere) ซึ่งมีบันทึกว่าอาศัยอยู่ที่นี่ในปี ค.ศ. 1297 ในช่วงยุคกลาง พื้นที่ของหมู่บ้านถูกแบ่งการปกครองออกเป็นส่วนๆ โดยบางส่วนขึ้นกับคฤหาสน์มาร์ดลีย์บิวรี (Mardleybury Manor) บางส่วนขึ้นกับคฤหาสน์เรกทอรี (Rectory Manor) และส่วนทางตอนเหนือขึ้นกับคฤหาสน์บรอดวอเตอร์ (Broadwater Manor) หรือเคนเบิร์ธ

การเปลี่ยนแปลงทางเศรษฐกิจและสังคม

จนถึงช่วงกลางศตวรรษที่ 19 วิถีชีวิตในวูลเมอร์กรีนผูกพันกับเกษตรกรรมและระบบฟิวเดัล รวมถึงการค้าขายกับผู้เดินทางที่สัญจรผ่านไปมา จุดเปลี่ยนสำคัญเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1850 เมื่อมีการสร้างทางรถไฟผ่านพื้นที่ แม้ว่าสถานีรถไฟเคนเบิร์ธที่อยู่ใกล้เคียงจะเปิดให้บริการในปี ค.ศ. 1884 แต่การมาถึงของทางรถไฟได้ส่งผลให้โรงเรียนในหมู่บ้านได้รับเงินสนับสนุนจำนวนมาก

ในอดีต วูลเมอร์กรีนเป็นจุดพักแรมสุดท้ายสำหรับฝูงปศุสัตว์และคนเลี้ยงสัตว์ที่ต้อนสัตว์จากทางเหนือเพื่อนำไปขายยังตลาดในลอนดอนผ่านถนนสาย A1 (Great North Road) อย่างไรก็ตาม ในปี ค.ศ. 1879 เกิดวิกฤตการเก็บเกี่ยวที่เลวร้ายที่สุดในรอบศตวรรษ ส่งผลให้เกษตรกรจำนวนมากต้องละทิ้งสัญญาเช่าที่ดิน นำไปสู่การหลั่งไหลเข้ามาของเกษตรกรจากสกอตแลนด์และคอร์นวอลล์ที่ถูกดึงดูดโดยเจ้าของที่ดินรายใหญ่ โดยเฉพาะจากคฤหาสน์เคนเบิร์ธ (Knebworth Estate)

แฮร์รี แมคโดนัลด์ ช่างแกะสลักไม้แห่งวูลเมอร์กรีน

ในช่วงศตวรรษที่ 20 เมื่อการจราจรบนถนน A1 เพิ่มมากขึ้น หมู่บ้านวูลเมอร์กรีนกลายเป็นที่รู้จักจากบ้านพักอันแปลกตาของ แฮร์รี แมคโดนัลด์ (Harry McDonald) ช่างแกะสลักไม้ผู้สร้างสรรค์งานศิลปะรูปสัตว์และสิ่งของต่างๆ ประดับไว้ทั่วบ้านและสวนของเขา

แมคโดนัลด์เดินทางจากเมืองแบรดฟอร์ดในยอร์กเชียร์มายังวูลเมอร์กรีนในปี ค.ศ. 1937 เพื่อหางานทำ งานแกะสลักของเขามีความโดดเด่นจนได้รับความสนใจจาก British Pathe ในปี ค.ศ. 1955 แม้ว่าบ้านของเขาจะถูกรื้อถอนหลังการเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1971 แต่ในปี ค.ศ. 2010 ได้มีการติดตั้งป้ายที่ระลึกเพื่อเป็นเกียรติแก่เขา และเขามีสุสานอยู่ที่โบสถ์เซนต์ไมเคิลและออลแองเจิลส์ (St Michael and All Angels)

การปกครองและโครงสร้างพื้นฐาน

เดิมทีวูลเมอร์กรีนเป็นส่วนหนึ่งของตำบลเวลวิน (Welwyn) แต่ในปี ค.ศ. 2000 หมู่บ้านได้แยกตัวออกมาเป็นตำบลพลเรือนอิสระ โดยมีการประชุมสภาตำบลครั้งแรกในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2000 ภายใต้การนำของ จูดิธ วัตสัน (Judith Watson) ประธานสภาคนแรก

ในด้านวิศวกรรม ทางรถไฟสาย East Coast Main Line เป็นเส้นแบ่งเขตระหว่างตำบลวูลเมอร์กรีนและเวลวิน โดยมีสะพานส่งน้ำ (Viaduct) ขนาดเล็กทางตอนใต้ของตำบล ซึ่งออกแบบโดย วิลเลียม คิวบิตต์ (William Cubitt) และสร้างโดย โทมัส บราสซีย์ (Thomas Brassey) ระหว่างปี ค.ศ. 1848 ถึง 1850