สถานสงเคราะห์คนยากจนในอังกฤษและไอร์แลนด์ (Workhouse)

ในบริเตนและไอร์แลนด์ Workhouse (ภาษาเวลส์: tloty) คือสถาบันเบ็ดเสร็จ (Total Institution) ที่จัดตั้งขึ้นเพื่อให้บริการที่พักอาศัยและการจ้างงานแก่บุคคลที่ไม่สามารถเลี้ยงดูตนเองได้ทางการเงิน ในสกอตแลนด์ สถานที่เหล่านี้มักถูกเรียกว่า poorhouses

จุดเริ่มต้นและวิวัฒนาการทางกฎหมาย

รากฐานของระบบ Workhouse สามารถย้อนกลับไปได้ถึง Statute of Cambridge 1388 ซึ่งพยายามแก้ไขปัญหาการขาดแคลนแรงงานหลังจากการระบาดของกาฬโรค (Black Death) ในอังกฤษ โดยการจำกัดการเคลื่อนย้ายของแรงงาน ซึ่งนำไปสู่การที่รัฐเริ่มเข้ามามีบทบาทรับผิดชอบในการดูแลผู้ยากไร้แทนที่การกุศลส่วนบุคคลหรือทางศาสนา

ยุคกลางถึงยุคสมัยใหม่ตอนต้น

ในช่วงศตวรรษที่ 16 มีการแบ่งแยกทางกฎหมายระหว่างผู้ที่ "เต็มใจทำงานแต่ไม่สามารถหาได้" กับผู้ที่ "สามารถทำงานได้แต่ไม่ยอมทำ" (หรือที่เรียกว่าผู้เกียจคร้าน) การยุบอารามในสมัยพระเจ้าเฮนรีที่ 8 (เริ่มในปี 1536) ส่งผลกระทบอย่างรุนแรง เนื่องจากอารามเคยเป็นแหล่งบรรเทาทุกข์และการจ้างงานที่สำคัญ

• Poor Act 1575: กำหนดหลักการว่าผู้ยากไร้ที่ร่างกายแข็งแรงหากต้องการความช่วยเหลือต้องทำงานแลกเปลี่ยน
• Poor Relief Act 1601: กำหนดให้แต่ละเขตแพริช (Parish) มีหน้าที่ทางกฎหมายในการดูแลผู้ยากไร้ในเขตของตน โดยแบ่งคนจนเป็น 3 กลุ่ม คือ ผู้ที่ร่างกายแข็งแรง (ให้ทำงานในสถานดัดสันดาน), ผู้ที่ทุพพลภาพ/ชรา (จัดหาที่พักให้), และผู้ที่ได้รับความช่วยเหลือภายนอก (Outdoor Relief) เช่น เงินหรืออาหาร โดยใช้ภาษีจากผู้มีทรัพย์สินในแพริชนั้นๆ

การขยายตัวในยุคจอร์เจียน

ในศตวรรษที่ 18 ระบบ Workhouse พัฒนาขึ้นเพื่อลดภาระค่าใช้จ่ายของเสียภาษี Workhouse Test Act 1723 บังคับให้ผู้ที่ขอรับความช่วยเหลือต้องเข้าไปอยู่ใน Workhouse และทำงานตามที่กำหนด (Indoor Relief) เพื่อป้องกันการขอรับความช่วยเหลือโดยไม่จำเป็น

ต่อมา Relief of the Poor Act 1782 (หรือ Gilbert's Act) อนุญาตให้แพริชต่างๆ รวมตัวกันเป็นสหภาพ (Unions) เพื่อสร้าง Workhouse ขนาดใหญ่สำหรับดูแลผู้สูงอายุและผู้ป่วย โดยให้คนจนที่ร่างกายแข็งแรงได้รับความช่วยเหลือภายนอกหรือหางานทำในท้องถิ่นแทน

กฎหมายคนจนฉบับใหม่ปี 1834 และการเปลี่ยนแปลง

หลังสงครามนโปเลียน (ค.ศ. 1815) อังกฤษเผชิญกับปัญหาการว่างงานจำนวนมาก การนำเทคโนโลยีใหม่มาใช้แทนแรงงานเกษตร และการเก็บเกี่ยวที่ล้มเหลว ทำให้ระบบบรรเทาทุกข์เดิมไม่ยั่งยืน

New Poor Law 1834 ถูกนำมาใช้เพื่อยับยั้งแนวโน้มทางเศรษฐกิจ โดยการลดการให้ความช่วยเหลือแก่ผู้ที่ปฏิเสธจะเข้า Workhouse เป้าหมายคือทำให้การอยู่ใน Workhouse เป็นเรื่องที่ยากลำบากที่สุด เพื่อให้คนพยายามหางานทำด้วยตนเอง

ลักษณะการทำงานใน Workhouse

ผู้ที่พำนักใน Workhouse มักถูกจ้างให้ทำงานที่หนักและไร้ทักษะ เช่น:

• การทุบหิน (Breaking stones)
• การบดกระดูกเพื่อทำปุ๋ย (Crushing bones)
• การแกะเชือกป่าน (Picking oakum) โดยใช้ตะปูโลหะขนาดใหญ่

การเสื่อมถอยและการยกเลิก

เมื่อเวลาผ่านไป Workhouse กลายเป็นที่พึ่งสำหรับผู้สูงอายุ ผู้ป่วย และผู้ทุพพลภาพ มากกว่าจะเป็นที่สำหรับคนจนที่ร่างกายแข็งแรง ในปี 1929 มีกฎหมายอนุญาตให้ท้องถิ่นโอนย้ายสถานพยาบาลใน Workhouse ไปเป็นโรงพยาบาลเทศบาล

แม้ว่า Workhouse จะถูกยกเลิกอย่างเป็นทางการในปี 1930 แต่หลายแห่งยังคงดำเนินงานต่อในชื่อ Public Assistance Institutions จนกระทั่งมีการประกาศใช้ National Assistance Act 1948 ซึ่งทำให้ระบบกฎหมายคนจน (Poor Law) และ Workhouse หมดสิ้นไปอย่างสมบูรณ์