บริษัท ยอร์กเชียร์ เอนจิน (Yorkshire Engine Company)

บริษัท ยอร์กเชียร์ เอนจิน (Yorkshire Engine Company หรือ YEC) เป็นผู้ผลิตรถจักรรายอิสระขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ในเมืองเชฟฟิลด์ ประเทศอังกฤษ โดยก่อตั้งขึ้นในปี 1865 และดำเนินกิจการผลิตรถจักรพร้อมกับงานวิศวกรรมทั่วไปจนถึงปี 1965 ผลงานหลักของบริษัทคือการสร้างรถจักรสำหรับลากจูง (Shunting engines) เพื่อจำหน่ายในตลาดอังกฤษ และการสร้างรถจักรสายหลัก (Main line engines) สำหรับลูกค้าในต่างประเทศ

บริษัทมีความเชี่ยวชาญในการผลิตรถจักรไอน้ำในช่วงปี 1865 ถึง 1956 และเปลี่ยนผ่านเข้าสู่การผลิตรถจักรดีเซลในช่วงปี 1950 ถึง 1965

การก่อตั้งและยุคเริ่มต้น

แนวคิดในการสร้างโรงงานผลิตรถจักรใกล้เมืองเชฟฟิลด์ถูกเสนอครั้งแรกในปี 1864 โดย W. G. Eden (ต่อมาคือบารอนออคแลนด์คนที่ 4) ซึ่งในขณะนั้นดำรงตำแหน่งประธานของ South Yorkshire Railway และกรรมการของ Manchester, Sheffield and Lincolnshire Railway (MSLR) โดย Eden ได้เชิญ Archibald Sturrock วิศวกรรถจักรของ Great Northern Railway ให้มาดำรงตำแหน่งประธานบริษัท พร้อมด้วย Alfred Sacré ในฐานะกรรมการผู้จัดการ และ Charles Sacré พี่ชายของเขาซึ่งเป็นวิศวกรและผู้ดูแลรถจักรของ MSLR

โรงงาน Meadowhall Works ซึ่งตั้งอยู่บนพื้นที่ 22 เอเคอร์ ใกล้กับ Blackburn Meadows ก่อสร้างแล้วเสร็จในเดือนพฤษภาคม 1867 โดยได้รับเงินลงทุนเริ่มต้นจากการจองหุ้นทั้งหมด 2,000 หุ้น

ความท้าทายในช่วงแรก

คำสั่งซื้อแรกของบริษัทคือรถจักรแบบ 2-2-2 จำนวน 3 คันสำหรับ Great Northern Railway แต่มีการเปลี่ยนข้อกำหนดเป็นแบบ 2-4-0 ซึ่งส่งมอบล่าช้าและทำให้บริษัทประสบภาวะขาดทุนเนื่องจากโรงงานยังก่อสร้างไม่เสร็จสมบูรณ์ ต่อมามีการสั่งซื้อรถจักรจำนวน 50 คันสำหรับทางรถไฟในอินเดีย แต่หลังจากนั้นความต้องการลดลง ทำให้บริษัทต้องรับงานวิศวกรรมทั่วไปเพื่อรักษาการจ้างงาน เช่น การผลิตแผ่นเกราะป้องกัน, เสาไฟสำหรับตำรวจเมืองเชฟฟิลด์ และตู้เซฟจำนวน 10,000 ตู้

นวัตกรรมและตลาดต่างประเทศ

บริษัท YEC มีชื่อเสียงจากการผลิตรถจักรตามสิทธิบัตรของ Robert Fairlie ซึ่งเป็นรถจักรแบบสองหัว (Double-ended machines) โดยระหว่างปี 1872 ถึง 1883 บริษัทได้ส่งมอบรถจักรแบบ 0-6-6-0 จำนวน 13 คันให้กับทางรถไฟในเม็กซิโก ซึ่งบางคันใช้กลไกวาล์ว Walschaerts ซึ่งเชื่อว่าเป็นครั้งแรกที่มีการสร้างการออกแบบนี้ในอังกฤษ

นอกจากนี้ บริษัทยังได้ผลิตรถจักรสำหรับทางรถไฟในเปรู โดยเป็นแบบ 2-6-6-2 ซึ่งมีน้ำหนักถึง 85 ตัน และได้รับการรายงานในปี 1885 ว่าเป็นรถจักรที่หนักที่สุดในโลกในขณะนั้น

วิกฤตการเงินและการปรับโครงสร้าง

ในช่วงปี 1880 บริษัทประสบปัญหาทางการเงินอย่างรุนแรง เนื่องจากการไม่ได้รับชำระหนี้จากลูกค้าในรัสเซีย และความล้มเหลวในการลงทุนสร้างเครื่องยนต์เรือและเครื่องยนต์ลากจูงตามสิทธิบัตรของ Loftus Perkins ซึ่งนำไปสู่การฟ้องร้องและทำให้บริษัทสูญเสียเงินกว่า 34,532 ปอนด์

ในเดือนกรกฎาคม 1880 บริษัทได้เข้าสู่กระบวนการชำระบัญชีโดยสมัครใจ (Voluntary Liquidation) แต่ธุรกิจยังคงดำเนินต่อไปภายใต้ผู้ชำระบัญชีเป็นเวลา 3 ปีครึ่ง จนกระทั่งในเดือนกันยายน 1883 ได้มีการก่อตั้งบริษัท ยอร์กเชียร์ เอนจิน แห่งที่สองขึ้นมาใหม่ด้วยทุนจดทะเบียน 60,000 ปอนด์

ผลิตภัณฑ์สำหรับตลาดในประเทศ

รถจักรที่ผลิตสำหรับตลาดอังกฤษส่วนใหญ่เป็นประเภท 0-4-0ST และ 0-6-0ST ซึ่งมีลักษณะเด่นคือถังน้ำรูปทรง 'ogee' และมีการป้องกันคนขับน้อยมากตามมาตรฐานยุคนั้น รถจักรเหล่านี้ถูกนำไปใช้ในเหมืองถ่านหินและโรงงานเหล็กในยอร์กเชียร์ รวมถึงรถจักรรางแคบที่ส่งไปยังทางรถไฟทหารในเคนต์

รถจักรสายหลัก

นอกเหนือจากรถจักรลากจูงขนาดเล็ก YEC ยังรับคำสั่งซื้อรถจักรสายหลักสำหรับทั้งในอังกฤษและต่างประเทศ โดยผลิตให้แก่ Great Northern Railway, Lancashire and Yorkshire Railway และ Great Eastern Railway รวมถึงการส่งออกรถจักรแบบ 2-4-0 ให้กับทางรถไฟสายแรกของประเทศญี่ปุ่นในปี 1871