Blow the Wind Southerly บทเพลงพื้นบ้านดั้งเดิมจากนอร์ทัมเบรีย

Blow the Wind Southerly เป็นบทเพลงพื้นบ้านดั้งเดิมของอังกฤษที่มีต้นกำเนิดในภูมิภาคนอร์ทัมเบรีย (Northumbria) โดยเฉพาะในแถบแวร์ไซด์ (Wearside) เนื้อหาของเพลงบอกเล่าถึงความรู้สึกของหญิงสาวที่เฝ้ารอคอยคนรักที่เดินทางไปในทะเล โดยเธอได้อ้อนวอนขอให้สายลมพัดจากทิศใต้เพื่อนำพาเรือของคนรักกลับมาหาเธออย่างปลอดภัย เพลงนี้ถูกจัดให้อยู่ในดัชนีเพลงพื้นบ้าน Roud หมายเลข 2619

ประวัติและการบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษร

หลักฐานการตีพิมพ์ท่อนสร้อย (Chorus) ของเพลง Blow the Wind Southerly ปรากฏครั้งแรกในปี ค.ศ. 1834 ในสิ่งพิมพ์ชื่อ The Bishoprick Garland โดย Cuthbert Sharp ต่อมาในปี ค.ศ. 1882 หนังสือ Northumbrian Minstrelsy ได้นำเสนอการเรียบเรียงเพลงโดย John Collingwood Bruce และ John Stokoe ซึ่งกำหนดให้เพลงอยู่ในคีย์ D major และมีเครื่องหมายกำหนดจังหวะเป็น 6/8

ในปี ค.ศ. 1892 หนังสือ Songs and Ballads of Northern England โดย Stokoe ได้มีการเพิ่มเนื้อร้องอีก 3 บท ซึ่งเขียนโดย John Stobbs โดยอ้างอิงมาจากแผ่นพับเพลง (Broadside) ในสมัยนั้น

การบันทึกเสียงและการเรียบเรียง

เพลงนี้ได้รับการนำมาขับร้องและเรียบเรียงโดยศิลปินหลายท่านในหลากหลายรูปแบบ ดังนี้:

• Kathleen Ferrier: บันทึกเสียงแบบร้องเดี่ยวโดยไม่มีดนตรีประกอบ (a cappella) ในปี ค.ศ. 1949 ภายใต้สังกัด Decca Records ซึ่งถือเป็นเวอร์ชันที่ได้รับความนิยมและเป็นที่รู้จักมากที่สุด
• Bryn Terfel: นักร้องโอเปร่าชาวเวลส์ได้บันทึกเสียงเพลงนี้สองครั้ง ครั้งแรกในปี ค.ศ. 2009 ร่วมกับ London Symphony Orchestra ภายใต้การอำนวยเพลงของ Barry Wordsworth และครั้งที่สองในปี ค.ศ. 2013 ร่วมกับ Orchestra at Temple Square ภายใต้การอำนวยเพลงของ Mack Wilberg
• Sheku Kanneh-Mason: นักเชลโลได้บันทึกเสียงในรูปแบบบรรเลงเครื่องดนตรีในปี ค.ศ. 2019 และเผยแพร่ในอัลบั้ม Elgar (ค.ศ. 2020) พร้อมทั้งออกมิวสิกวิดีโอประกอบการแสดง
• Margaret Vance Shelley: คีตกวีชาวอเมริกันได้เรียบเรียงเพลงนี้สำหรับคณะประสานเสียงในปี ค.ศ. 1967
• ศิลปินอื่น ๆ: Oli Steadman ได้รวมเพลงนี้ไว้ในคอลเลกชัน 365 Days Of Folk และวง Bounding Main วงดนตรีห้าชิ้นจากอเมริกาได้บันทึกเสียงไว้ในอัลบั้ม Maiden Voyage ปี ค.ศ. 2005

เนื้อร้องและรูปแบบ

เนื่องจากเป็นเพลงพื้นบ้านที่สืบทอดผ่านการบอกเล่าแบบปากต่อปาก (Oral Tradition) ทำให้เนื้อร้องมีการเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลาและผู้ขับร้อง เวอร์ชันที่แพร่หลายที่สุดประกอบด้วยท่อนสร้อยที่ขอให้สายลมพัดจากทิศใต้ข้ามทะเลสีครามเพื่อนำคนรักกลับมา และบทเพลงที่พรรณนาถึงการรอคอยที่ประภาคารและการเฝ้ามองเส้นขอบฟ้า

ในเวอร์ชันของ Kathleen Ferrier มีการปรับเปลี่ยนเนื้อร้องบางส่วน เช่น การตัดคำว่า "Oh" ในบทสุดท้าย การเปลี่ยนลำดับคำจาก "when 'tis" เป็น "'tis when" รวมถึงการปรับเปลี่ยนคำในท่อนสร้อย และมีการตัดเนื้อร้องบทที่สองออกไป ซึ่งแตกต่างจากเวอร์ชันดั้งเดิม