เคอร์ทิส-ไรท์ CW-22 และ SNC-1 ฟัลคอน

เคอร์ทิส-ไรท์ CW-22 (Curtiss-Wright CW-22) เป็นเครื่องบินปีกเดี่ยวอเนกประสงค์และเครื่องบินฝึกหัดขั้นสูงที่ผลิตโดยบริษัท เคอร์ทิส-ไรท์ คอร์ปอเรชัน (Curtiss-Wright Corporation) ของสหรัฐอเมริกาในช่วงทศวรรษ 1940 โดยกองทัพเรือสหรัฐฯ ได้นำมาใช้งานในฐานะเครื่องบินฝึกหัดสำหรับหน่วยลาดตระเวนภายใต้ชื่อรหัส SNC-1 Falcon

การออกแบบและการพัฒนา

CW-22 ถูกพัฒนาขึ้นที่โรงงานของเคอร์ทิส-ไรท์ ในเมืองเซนต์หลุยส์ โดยมีพื้นฐานการพัฒนาต่อยอดมาจากรุ่น CW-19 และ CW-21 ซึ่งเป็นเครื่องบินขับไล่เบาที่นั่งเดียว ตัวเครื่องต้นแบบเริ่มบินครั้งแรกในปี 1940

ลักษณะทางกายภาพของ CW-22 เป็นเครื่องบินปีกต่ำ โครงสร้างทำจากโลหะทั้งหมด และมีที่นั่งสำหรับนักบิน 2 ที่นั่ง มีระบบฐานล้อแบบหดกลับได้ โดยล้อหลักจะหดกลับไปทางด้านหลังเข้าสู่แฟริ่งใต้ปีก และล้อหางสามารถหดกลับได้เช่นกัน แม้ว่าจะมีสมรรถนะต่ำกว่ารุ่น CW-21 แต่ CW-22 ถูกออกแบบมาให้มีความยืดหยุ่นในการใช้งาน ทั้งในฐานะเครื่องบินกีฬาสำหรับพลเรือน เครื่องบินฝึกหัดสำหรับการรบ เครื่องบินลาดตระเวน หรือเครื่องบินอเนกประสงค์สำหรับกองทัพ

ประวัติการปฏิบัติการ

ลูกค้าหลักกลุ่มแรกของ CW-22 ที่ติดตั้งเครื่องยนต์ Wright R-975 Whirlwind แบบระบายความร้อนด้วยอากาศ คือกองทัพอากาศกองทัพบกเนเธอร์แลนด์อินดีส (Royal Netherlands East Indies Army Air Force) ซึ่งมีการสั่งซื้อจำนวน 36 เครื่อง อย่างไรก็ตาม เนื่องจากการรุกรานของกองทัพญี่ปุ่น ทำให้เครื่องบินเหล่านี้ต้องถูกส่งมอบให้กับชาวดัตช์ในประเทศออสเตรเลียแทน

ต่อมามีการพัฒนาเป็นรุ่น CW-22B ซึ่งถูกส่งออกไปยังประเทศตุรกี (50 เครื่อง) เนเธอร์แลนด์อินดีส (25 เครื่อง) และบางส่วนในอเมริกาใต้ นอกจากนี้ เครื่องบินของเนเธอร์แลนด์บางส่วนยังถูกยึดโดยกองทัพอากาศกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่นและนำมาใช้งานด้วย โดยรุ่น CW-22 และ CW-22B จะติดตั้งปืนกลขนาด 0.30 นิ้ว จำนวน 2 กระบอก (แบบติดตั้งตายตัว 1 กระบอก และแบบติดตั้งยืดหยุ่นที่ห้องนักบินหลัง 1 กระบอก)

สำหรับกองทัพเรือสหรัฐฯ ได้รับการสาธิตรุ่น CW-22N ซึ่งเป็นรุ่นฝึกหัดแบบไม่มีอาวุธ เพื่อตอบสนองความต้องการเครื่องบินฝึกหัดที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว กองทัพเรือจึงสั่งซื้อในเดือนพฤศจิกายน 1940 จำนวน 150 เครื่อง และต่อมาได้เพิ่มจำนวนการสั่งซื้อรวมเป็น 305 เครื่อง โดยใช้ชื่อรหัสว่า SNC-1 Falcon

รุ่นย่อยและผู้ใช้งาน

นอกจากนี้ยังมีกรณีที่เคอร์ทิสได้ดัดแปลง CW-19 ให้เป็นเครื่องบินสาธิต CW-22 เพื่อพยายามขายให้กับประเทศจีน แต่เครื่องบินลำดังกล่าวกลับตกไปอยู่ในความครอบครองของกองกำลังอาสาสมัครพม่า (Burma Volunteer Air Force) และต่อมาถูกใช้งานโดยกองทัพอากาศอังกฤษ (Royal Air Force) ในอินเดีย ก่อนจะถูกแยกชิ้นส่วนในปี 1946

รายชื่อผู้ใช้งานหลัก

• กองทัพเรือสหรัฐอเมริกา (United States Navy)
• กองทัพอากาศตุรกี (Turkish Air Force)
• กองทัพอากาศกองทัพบกเนเธอร์แลนด์อินดีส (Royal Netherlands East Indies Army Air Force)
• กองทัพอากาศกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่น (Imperial Japanese Army Air Force) - ใช้งานเครื่องที่ยึดได้
• กองทัพอากาศโบลิเวีย (Bolivian Air Force)
• กองทัพอากาศอุรุกวัย (Uruguayan Air Force)
• กองทัพอากาศอังกฤษ (Royal Air Force) ในอินเดีย
• กองกำลังอาสาสมัครพม่า (Burma Volunteer Air Force)

ข้อมูลทางเทคนิค (รุ่น SNC-1)

เครื่องบินที่ยังคงเหลืออยู่ในปัจจุบัน

ปัจจุบันมีเครื่องบินรุ่นนี้หลงเหลืออยู่เพียงไม่กี่ลำ โดยมีการจัดแสดงในพิพิธภัณฑ์และคอลเลกชันส่วนตัว เช่น:

• CW-22B จัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์การบินอิสตันบูล (Istanbul Aviation Museum) ประเทศตุรกี
• SNC-1 จัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์การบินทหารเรือแห่งชาติ (National Naval Aviation Museum) รัฐฟลอริดา สหรัฐอเมริกา
• SNC-1 จัดแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์การบิน Colonel Jaime Meregalli ประเทศอุรุกวัย
• CW-22 ในความครอบครองของ Collings Foundation รัฐแมสซาชูเซตส์ และ Fantasy of Flight รัฐฟลอริดา สหรัฐอเมริกา