คำประกาศเอกราชของอุซเบกิสถาน จุดเริ่มต้นของการเป็นรัฐอิสระ

คำประกาศเอกราชของสาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตอุซเบกิสถาน ได้รับการรับรองในระหว่างการประชุมสมัยที่สองของสภาสูงสุดเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 1990 ซึ่งทำให้อุซเบกิสถานกลายเป็นสาธารณรัฐแรกในเอเชียกลางที่ประกาศให้ตนเองมีอำนาจปกครองตนเองอย่างเป็นทางการจากมอสโก

จุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลง

การประกาศนี้ระบุว่า กฎหมายของอุซเบกิสถานจะมีลำดับความสำคัญเหนือกว่ากฎหมายของสหภาพโซเวียต และกำหนดให้ทั้งนโยบายภายในประเทศและนโยบายต่างประเทศอยู่ภายใต้เขตอำนาจของสาธารณรัฐ ซึ่งอุซเบกิสถานเป็นสาธารณรัฐลำดับที่แปดจากทั้งหมดสิบห้าแห่งในสหภาพโซเวียตที่ประกาศเอกราช โดยเดินตามรอยรัสเซีย รัฐบอลติก และรัฐทรานส์คอเคเซียน การเคลื่อนไหวครั้งนี้ถูกมองว่าเป็นขั้นตอนที่เด็ดขาดในการปรับเปลี่ยนระเบียบทางการเมืองของสหภาพโซเวียต

เส้นทางสู่ความเป็นอิสระอย่างสมบูรณ์

ผลลัพธ์ที่ตามมาจากการประกาศนี้คือจุดเริ่มต้นของการแยกตัวออกจากอำนาจการควบคุมของโซเวียตอย่างค่อยเป็นค่อยไป แม้ว่าสาธารณรัฐจะเข้าร่วมในการลงประชามติของสหภาพโซเวียตในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1991 เพื่อรักษาความเป็นสหพันธรัฐที่ปรับปรุงใหม่ แต่ความล้มเหลวของการรัฐประหารในมอสโกเมื่อเดือนสิงหาคมปีเดียวกันได้เร่งให้เกิดความต้องการความเป็นอิสระมากขึ้น

ในวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1991 ประธานาธิบดี อิสลาม คาริมอฟ ได้ประกาศเอกราชของประเทศอย่างเป็นทางการ ซึ่งได้รับการยืนยันผ่านการลงประชามติทั่วประเทศควบคู่ไปกับการเลือกตั้งประธานาธิบดีครั้งแรกในเดือนธันวาคมของปีนั้น เหตุการณ์การณ์เหล่านี้ ซึ่งมีรากฐานมาจากคำประกาศในปี 1990 ได้นำไปสู่การรับรองรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ในวันที่ 8 ธันวาคม ค.ศ. 1992 ซึ่งสถาปนาอุซเบกิสถานเป็นสาธารณรัฐอธิปไตยอย่างสมบูรณ์