เมืองดารัน ประเทศเนปาล

เมืองดารัน (Dharan) เป็นเมืองระดับกึ่งมหานคร (Sub-metropolitan city) ตั้งอยู่ในเขตซันซารี (Sunsari District) จังหวัดโกชิ (Koshi Province) ทางตะวันออกของประเทศเนปาล เมืองนี้ได้รับการสถาปนาเป็นเทศบาลลำดับที่ 4 ของราชอาณาจักรเนปาลในปี ค.ศ. 1958 และเป็นเมืองที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับ 3 ในภาคตะวันออก รองจากเมืองบีรัตนะครและเมืองอิตาหารี

ในด้านประชากร จากการสำมะโนประชากรปี ค.ศ. 2021 เมืองดารันมีประชากรประมาณ 173,096 คน อาศัยอยู่ใน 34,834 ครัวเรือน โดยเป็นส่วนหนึ่งของเขตพัฒนาบีรัต (Greater Birat Development Area) ซึ่งเป็นกลุ่มเมืองที่เชื่อมต่อกันด้วยทางหลวงโกชิ (Koshi Highway) นอกจากนี้ ดารันยังเป็นเมืองที่มีพื้นที่กว้างขวางที่สุดในจังหวัดโกชิ โดยมีพื้นที่ทั้งหมด 192.61 ตารางกิโลเมตร

ภูมิศาสตร์และทำเลที่ตั้ง

เมืองดารันตั้งอยู่บริเวณเชิงเขาของเทือกเขามาหาภารตะ (Mahabharat Range) ทางทิศเหนือ และมีพื้นที่ส่วนปลายทางทิศใต้แตะกับขอบของที่ราบเทรัย (Terai plains) โดยตัวเมืองตั้งอยู่ที่ระดับความสูง 349 เมตร (1,148 ฟุต) จากระดับน้ำทะเล

ในอดีต ดารันบาร์ซาร์ (Dharan Bazaar) เติบโตขึ้นบริเวณพุสเร (Phusre) ซึ่งเป็นจุดเชื่อมต่อสำคัญของเส้นทางเดินเท้าไปยังเมืองธันกุตา (Dhankuta) และพื้นที่ภูเขาทางตะวันออก ทำให้ที่นี่กลายเป็นตลาดกลางสำหรับการแลกเปลี่ยนสินค้าระหว่างชาวเขาและชาวที่ราบ

การคมนาคมและโครงสร้างพื้นฐาน

ทางหลวงโกชิ (Koshi Highway) เป็นเส้นทางหลักที่ตัดผ่านเมืองดารัน เชื่อมต่อไปยังเมืองบีรัตนะครและเมืองอิตาหารี ซึ่งเชื่อมต่อกับทางหลวงมเหนทระ (Mahendra Highway) ต่อไปยังทิศเหนือ ทางหลวงสายนี้มุ่งหน้าสู่คิมะธันกา (Kimathanka) บริเวณพรมแดนเนปาล-จีน

นอกจากนี้ยังมีถนนจากดารันไปยังธันกุตา ซึ่งได้รับเงินสนับสนุนจากสหราชอาณาจักรภายใต้โครงการความช่วยเหลือเพื่อการพัฒนาต่างประเทศ (Overseas Development Administration) โดยเริ่มก่อสร้างในปี ค.ศ. 1976 และแล้วเสร็จในช่วงกลางปี ค.ศ. 1982 ถนนสายนี้มีความยาว 51 กิโลเมตร และใช้แรงงานท้องถิ่นในการก่อสร้างเป็นจำนวนมาก

ประวัติศาสตร์

ในอดีต เมืองดารันเคยเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรโมรัง (Morang Kingdom) ซึ่งปกครองโดยชาวลิมบู (Limbu) ในพื้นที่ราบลุ่มของลิมบูวัน (Limbuwan) โดยมีกษัตริย์พุทธิกรรณ รายา เคบัง ลิมบู (Buddhi Karna Raya Khebang Limbu) เป็นผู้ปกครอง

ระหว่างปี ค.ศ. 1584 ถึง 1774 ดารัน-บีชัยปุระ (Dharan-Bijaypur) ทำหน้าที่เป็นศูนย์กลางการปกครองของอาณาจักรโมรัง จนกระทั่งในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1774 ตัวแทนของกษัตริย์ปฤถวี นารายัน ชาห์ (Prithivi Narayan Shah) แห่งกอร์ขา ได้ทำข้อตกลงกับเหล่ารัฐมนตรีของโมรัง เพื่อยอมรับกษัตริย์กอร์ขาเป็นมหาราชา โดยที่ผู้ปกครองชาวลิมบูยังคงได้รับสิทธิในการปกครองตนเองภายใต้สนธิสัญญาที่รับรองความเป็นอิสระของดินแดน

ประชากรและวัฒนธรรม

เมืองดารันมีความหลากหลายทางชาติพันธุ์และภาษาอย่างมาก โดยมีข้อมูลจากการสำมะโนประชากรปี ค.ศ. 2021 ดังนี้:

ภาษาที่ใช้

• ภาษาเนปาลี: 42.5%
• ภาษาลิมบู: 10.1%
• ภาษาไมถิลี: 8.0%
• ภาษาเนวาร์: 7.4%
• ภาษาไร: 5.9%
• ภาษาตามัง: 5.9%
• ภาษาบันตาวา: 5.8%
• ภาษาอื่น ๆ: 14.4%

กลุ่มชาติพันธุ์

กลุ่มชาติพันธุ์ที่ใหญ่ที่สุดในเมืองดารันคือ ชาวไร (Rai) ซึ่งมีสัดส่วน 19.4% ตามมาด้วยชาวลิมบู (Limbu) 13.01%, ชาวเนวาร์ (Newar) 11.1%, ชาวเชตรี (Chhetri) 10.7%, และชาวตามัง (Tamang) 7.3% ตามลำดับ

สิ่งแวดล้อมและสาธารณูปโภค

จากการศึกษาในปี ค.ศ. 2016 เกี่ยวกับคุณภาพน้ำดื่มในเมืองดารัน พบว่าน้ำประปาเทศบาลทั้งหมด (100%) มีการปนเปื้อนของแบคทีเรียกลุ่ม Heterotrophic bacteria และน้ำดื่มบรรจุขวดบางส่วน (87.5%) มีการปนเปื้อนเช่นกัน นอกจากนี้ยังพบว่าน้ำประปามีการปนเปื้อนของเชื้อโคลิฟอร์ม (Coliforms) ในสัดส่วนที่สูงกว่าน้ำดื่มบรรจุขวดอย่างมีนัยสำคัญ