อาณานิคมเยอรมันในแอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้

อาณานิคมเยอรมันในแอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้ (เยอรมัน: Deutsch-Südwestafrika) หรือชื่ออย่างเป็นทางการคือ รัฐในอารักขาเยอรมันแอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้ เป็นอาณานิคมของจักรวรรดิเยอรมันในช่วงปี ค.ศ. 1884 จนถึงปี ค.ศ. 1915 ซึ่งถูกกองกำลังพันธมิตรยึดครองในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 อย่างไรก็ตาม เยอรมนีได้สละสิทธิ์เหนือดินแดนนี้อย่างเป็นทางการตามสนธิสัญญาแวร์ซายในปี ค.ศ. 1919

การปกครองของเยอรมนีในดินแดนนี้เต็มไปด้วยความขัดแย้งและการลุกฮือของชนพื้นเมืองแอฟริกัน นำไปสู่การปราบปรามอย่างรุนแรงโดยกองกำลังอาณานิคมเยอรมันระหว่างปี ค.ศ. 1904 ถึง 1908 ซึ่งปัจจุบันเป็นที่รู้จักในชื่อ การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวเฮเรโรและนามา (Herero and Nama genocide)

การตั้งถิ่นฐานในยุคแรก

การติดต่อครั้งแรกระหว่างชาวยุโรปกับพื้นที่นี้เริ่มขึ้นในเดือนมกราคม ค.ศ. 1486 เมื่อ ดิโอโก กาว (Diogo Cão) นักสำรวจชาวโปรตุเกส เดินทางมาถึงแหลมครอส (Cape Cross) อย่างไรก็ตาม การตั้งถิ่นฐานของชาวยุโรปยังคงจำกัดและเป็นเพียงชั่วคราวจนกระทั่งศตวรรษที่ 19

ในปี ค.ศ. 1805 สมาคมมิชชันนารีลอนดอน (London Missionary Society) ได้จัดตั้งสถานีมิชชันนารีขนาดเล็กที่ไบลด์เดอวาร์ช (Blydeverwacht) แต่ไม่ประสบความสำเร็จมากนัก ต่อมาในปี ค.ศ. 1840 กิจกรรมทั้งหมดได้ถูกโอนย้ายไปยังสมาคมมิชชันนารีไรนิชของเยอรมนี (German Rhenish Missionary Society) โดยมี ฟรานซ์ ไฮน์ริช ไคลนชมิดท์ และ คาร์ล ฮูโก ฮาห์น เป็นตัวแทนกลุ่มแรกที่เข้ามาสร้างโบสถ์และมีอิทธิพลต่อวัฒนธรรมและการแต่งกายของชนพื้นเมือง รวมถึงมีบทบาททางการเมืองในเวลาต่อมา

การก่อตั้งและการขยายอำนาจ

จุดเริ่มต้นของอาณานิคมเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 16 พฤศจิกายน ค.ศ. 1882 เมื่อ อดอล์ฟ ลือเดอริตซ์ (Adolf Lüderitz) พ่อค้าชาวเยอรมันจากเมืองเบรเมน ร้องขอการคุ้มครองจากนายกรัฐมนตรี อ็อตโต ฟอน บิสมาร์ก สำหรับสถานีการค้าที่เขาวางแผนจะสร้างขึ้น พนักงานของเขา เฮนริช โฟเกลซัง ได้ซื้อที่ดินจากหัวหน้าเผ่าพื้นเมืองและก่อตั้งนิคมที่อังกรา เปเกนา (Angra Pequena) ซึ่งต่อมาถูกเปลี่ยนชื่อเป็น ลือเดอริตซ์ ตามชื่อของพ่อค้าผู้นั้น

ในวันที่ 7 สิงหาคม ค.ศ. 1884 ธงเยอรมันถูกชักขึ้นเป็นครั้งแรกในแอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้ และการอ้างสิทธิ์เหนือดินแดนนี้ได้รับการยืนยันในการประชุมเบอร์ลิน (Conference of Berlin) ต่อมาในปี ค.ศ. 1885 ได้มีการก่อตั้งสมาคมอาณานิคมเยอรมันสำหรับแอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้ (DKGSWA) เพื่อแสวงหาผลประโยชน์จากแร่ธาตุตามนโยบายของบิสมาร์กที่ต้องการให้ภาคเอกชนเป็นผู้ลงทุนพัฒนาอาณานิคมแทนรัฐบาล

การบริหารและการแบ่งแยกทางกฎหมาย

ในปี ค.ศ. 1886 เยอรมนีได้ประกาศใช้กฎหมายที่สร้างระบบกฎหมายแบบคู่ (Dual System) โดยกำหนดกฎหมายชุดหนึ่งสำหรับชาวยุโรป และกฎหมายอีกชุดหนึ่งสำหรับชนพื้นเมือง ซึ่งนำไปสู่การเลือกปฏิบัติและการแบ่งแยกทางสังคม

ความสัมพันธ์ระหว่างผู้ตั้งถิ่นฐานชาวเยอรมันและชนพื้นเมืองเริ่มเสื่อมถอยลงเนื่องจากการสูญเสียทรัพยากรและการถูกกดขี่ จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1890 อาณานิคมนี้ถูกประกาศให้เป็นอาณานิคมของมงกุฎเยอรมัน (German Crown Colony) และมีการส่งกองกำลัง Schutztruppen (กองกำลังคุ้มครอง) เข้ามาเพื่อรักษาความสงบ

การขยายดินแดนและทรัพยากร

ภายใต้สนธิสัญญาเฮลิโกลันด์-แซนซิบาร์ (Heligoland–Zanzibar Treaty) ในปี ค.ศ. 1890 อาณานิคมเยอรมันได้ขยายขนาดโดยการได้ครอบครองแถบคาพรีวี (Caprivi Strip) ทางตะวันออกเฉียงเหนือ เพื่อสร้างเส้นทางการค้าเข้าสู่พื้นที่ตอนในของทวีป นอกจากนี้ ในปี ค.ศ. 1908 ได้มีการค้นพบเพชร ซึ่งกลายเป็นปัจจัยสำคัญในการดึงดูดการลงทุนมหาศาลควบคู่ไปกับทองแดง แพลทินัม และแร่ธาตุอื่น ๆ

การสิ้นสุดของอำนาจเยอรมัน

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 กองกำลังพันธมิตรตะวันตกได้เข้ายึดครองอาณานิคมนี้ในปี ค.ศ. 1915 และส่งมอบการบริหารให้แก่สหภาพแอฟริกาใต้ (ซึ่งเป็นรัฐในเครือจักรภพของบริเตน) ภายใต้การดูแลของสันนิบาตชาติในชื่อ "แอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้" (South West Africa) จนกระทั่งดินแดนนี้ได้รับเอกราชและกลายเป็นประเทศ นามิเบีย ในวันที่ 21 มีนาคม ค.ศ. 1990