เจมส์ เอช. ดูลีย์ นักธุรกิจและผู้ใจบุญแห่งริชมอนด์

เจมส์ เฮนรี ดูลีย์ (James Henry Dooley; 17 มกราคม 1841 – 16 พฤศจิกายน 1922) เป็นนักกฎหมาย ผู้นำทางธุรกิจ นักการเมือง และนักการกุศลชาวอเมริกันที่มีบทบาทสำคัญในเมืองริชมอนด์ รัฐเวอร์จิเนีย ในช่วงยุคการฟื้นฟู (Reconstruction) และยุคกิลเดด (Gilded Age) เขาเคยดำรงตำแหน่งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรรัฐเวอร์จิเนีย (Virginia House of Delegates) เป็นเวลาสามวาระ

ชีวิตช่วงต้นและการศึกษา

เจมส์ ดูลีย์ เกิดที่เมืองริชมอนด์ เป็นบุตรของจอห์นและซาราห์ ดูลีย์ ผู้อพยพชาวไอริช โดยมีบิดาเป็นผู้ผลิตหมวกที่ประสบความสำเร็จ ครอบครัวของเขามีชื่อเสียงในชุมชนและมีความใกล้ชิดกับโบสถ์คาทอลิกเซนต์ปีเตอร์ (St. Peter's Roman Catholic Church)

ดูลีย์เข้าศึกษาที่วิทยาลัยจอร์จทาวน์ (ปัจจุบันคือมหาวิทยาลัยจอร์จทาวน์) และสร้างประวัติเป็นนักศึกษาคนแรกที่ได้รับอันดับหนึ่งของชั้นเรียนตลอดทั้งสี่ปีของการศึกษา โดยสำเร็จการศึกษาในปี 1860

บทบาทในสงครามกลางเมืองอเมริกา

หลังสำเร็จการศึกษา เจมส์และจอห์น พี่ชายของเขา ได้เข้าร่วมกองทัพสมาพันธรัฐ (Confederate Army) ในหน่วยเดียวกับบิดา คือ กองทหารราบเวอร์จิเนียที่ 1 (First Virginia Infantry) ในเดือนพฤษภาคม 1862 ดูลีย์ได้รับบาดเจ็บในการรบที่วิลเลียมส์เบิร์ก (Battle of Williamsburg) ระหว่างการรณรงค์คาบสมุทร (Peninsula Campaign) และถูกจับกุมเป็นเชลยในช่วงเวลาสั้นๆ หลังจากได้รับการปล่อยตัว เขาได้ทำงานในแผนกสรรพาวุธของสมาพันธรัฐในริชมอนด์ และเมื่อสงครามสิ้นสุดลง เขาได้กลับไปศึกษาต่อจนจบปริญญาโทด้านศิลปศาสตร์ที่จอร์จทาวน์ก่อนจะกลับมาตั้งรกรากที่ริชมอนด์

เส้นทางอาชีพและการสะสมความมั่งคั่ง

ในช่วงหลังสงคราม ดูลีย์เริ่มต้นอาชีพนักกฎหมายในขณะที่เมืองริชมอนด์กำลังฟื้นฟูย่านธุรกิจ หลังจากบิดาเสียชีวิตในปี 1868 เขาเริ่มใช้คำนำหน้าชื่อว่า "พันตรี" (Major) ตามบิดา แม้ว่าตัวเขาเองจะไม่เคยได้รับยศดังกล่าวทางทหารก็ตาม

ด้านการเมือง ดูลีย์ได้รับเลือกให้เป็นสมาชิกสมัชชารัฐเวอร์จิเนีย (Virginia General Assembly) และปฏิบัติหน้าที่ระหว่างปี 1871 ถึง 1877

ความสำเร็จทางธุรกิจและอุตสาหกรรมรถไฟ

ดูลีย์ขยายการลงทุนไปยังอสังหาริมทรัพย์ รถไฟ ประกันภัย เหล็ก และการธนาคาร โดยมีจุดเปลี่ยนสำคัญในปี 1880 เมื่อเขาเข้าดำรงตำแหน่งคณะกรรมการบริหารของทางรถไฟริชมอนด์และแดนวิลล์ (Richmond and Danville Railroad) ซึ่งต่อมาได้ขยายเครือข่ายครอบคลุมหลายรัฐเป็นระยะทางกว่า 8,000 ไมล์

เขายังมีบทบาทในบริษัท Richmond and West Point Terminal Railway and Warehouse Company และในช่วงวิกฤตเศรษฐกิจปี 1893 เมื่อระบบรถไฟแดนวิลล์เผชิญกับภาวะล้มละลาย บริษัทได้ถูกปรับโครงสร้างโดย Drexel Morgan and Company จากนิวยอร์ก กลายเป็นบริษัท Southern Railway Company นอกจากนี้ ดูลีย์ยังเป็นผู้ร่วมก่อตั้งทางรถไฟ Seaboard Air Line และได้รับเลือกให้เป็นคณะกรรมการของทางรถไฟ Chesapeake and Ohio ในปี 1909

มรดกทางสถาปัตยกรรมและการกุศล

ในปี 1893 ดูลีย์ได้สร้างคฤหาสน์หินขนาดใหญ่บนพื้นที่กว้างขวางริมแม่น้ำเจมส์ ในเขตเฮนริโก (Henrico County) ซึ่งเขาและภรรยา (ซาราห์ "แซลลี" โอ. เมย์) ตั้งชื่อว่า เมย์มอนต์ (Maymont) และในปี 1912 พวกเขาได้สร้างบ้านพักตากอากาศบนภูเขาชื่อ สวอนนาโนอา (Swannanoa) ในเทือกเขาบลูริดจ์

การสนับสนุนทางสังคมและศาสนา

ดูลีย์มีบทบาทสำคัญในการนำกิจกรรมภาคประชาสังคมในริชมอนด์ตั้งแต่ทศวรรษ 1870 จนถึง 1920 เขาเป็นคณะกรรมการของสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเซนต์โจเซฟ (St. Joseph's Orphanage) และช่วยระดมทุนเพื่อบรรเทาทุกข์ในไอร์แลนด์ในปี 1881 นอกจากนี้เขายังเป็นคณะกรรมการของวิทยาลัยการแพทย์เวอร์จิเนีย (Medical College of Virginia) และในปี 1919 เขาได้บริจาคเงินเพื่อสร้างโรงพยาบาลดูลีย์ (Dooley Hospital) ซึ่งปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของมหาวิทยาลัยเวอร์จิเนียคอมมอนเวลธ์ (VCU)

บั้นปลายชีวิตและมรดกที่ทิ้งไว้

เจมส์ ดูลีย์ เสียชีวิตในริชมอนด์เมื่ออายุ 81 ปี โดยร่างของเขาถูกฝังที่สุสานฮอลลีวูดก่อนจะถูกย้ายมาไว้ในสุสานส่วนตัวที่เมย์มอนต์ร่วมกับภรรยา

ดูลีย์และภรรยาซึ่งไม่มีบุตรด้วยกัน ได้ทิ้งมรดกจำนวน 3 ล้านดอลลาร์ให้แก่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าเซนต์โจเซฟ ซึ่งนำไปสู่การสร้าง "St. Joseph's Villa" ในเขตเฮนริโก นอกจากนี้ เจมส์ยังได้ยกคฤหาสน์เมย์มอนต์ให้แก่เมืองริชมอนด์เพื่อให้เป็นสวนสาธารณะและพิพิธภัณฑ์หลังจากภรรยาของเขาเสียชีวิต ซึ่งปัจจุบันเมย์มอนต์เป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญที่มีทั้งสวนสวย พิพิธภัณฑ์ และศูนย์เรียนรู้ธรรมชาติ

ทางด้านนางแซลลี ดูลีย์ ภรรยาของเขา ได้บริจาคเงิน 5 แสนดอลลาร์เพื่อสร้างโรงพยาบาลเด็กพิการ (ต่อมาคือ Children's Hospital of Richmond) และอีก 5 แสนดอลลาร์เพื่อสร้างห้องสมุดสาธารณะริชมอนด์ เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่สามีของเธอ