ลอบเบอร์ ขีปนาวุธขนส่งเสบียงของกองทัพบกสหรัฐฯ

ลอบเบอร์ (Lobber) คือขีปนาวุธพื้นสู่พื้นประเภทขนส่งสินค้า (Cargo Missile) ที่พัฒนาขึ้นในช่วงกลางทศวรรษ 1950 โดยบริษัท Convair เพื่อใช้งานในกองทัพบกสหรัฐฯ โดยมีวัตถุประสงค์หลักเพื่อส่งเสบียงและอุปกรณ์จำเป็นให้แก่ทหารที่ปฏิบัติหน้าที่ในพื้นที่การรบ

ประวัติและการพัฒนา

แนวคิดของลอบเบอร์ได้รับแรงบันดาลใจจากการใช้กระสุนปืนใหญ่เพื่อส่งเสบียงให้แก่ทหารที่ถูกล้อมในระหว่างยุทธการที่ป่าอาร์เดนเนส (Battle of the Bulge) ส่งผลให้กองทัพบกสหรัฐฯ มอบสัญญาจ้างให้บริษัท Convair พัฒนาขีปนาวุธขนส่งในปี ค.ศ. 1958 ภายใต้การนำของทีมพัฒนาที่นำโดย บิล ชานา (Bill Chana)

คุณลักษณะทางเทคนิค

ลอบเบอร์ถูกออกแบบมาให้มีความคล่องตัวสูง โดยมีรายละเอียดทางเทคนิคที่สำคัญดังนี้:

• ขีดความสามารถ: สามารถขนส่งสินค้าที่มีน้ำหนัก 50 ปอนด์ (ประมาณ 23 กิโลกรัม)
• ระยะยิง: ประมาณ 8 ไมล์ (ประมาณ 13 กิโลเมตร)
• กลไกการส่งมอบ: เมื่อเชื้อเพลิงของเครื่องยนต์จรวดหมดลง ร่มชูชีพจะกางออกเพื่อนำส่งสินค้าลงสู่เป้าหมายอย่างปลอดภัย
• ระบบการยิง: ใช้เครื่องยิงที่มีลักษณะคล้ายเครื่องยิงลูกระเบิด (Mortar-like launcher) ซึ่งสามารถเคลื่อนย้ายและปฏิบัติการได้ด้วยเจ้าหน้าที่เพียง 3 คน
• ความแม่นยำ: มีการระบุว่าสามารถยิงเข้าเป้าหมายได้ภายในระยะความยาวของสนามฟุตบอล
• ต้นทุน: คาดการณ์ว่าจะมีราคาต่อลูกต่ำกว่า 1,000 ดอลลาร์สหรัฐ

นอกจากนี้ ยังมีการเสนอให้ใช้ระบบโมดูล (Modular cargo sections) โดยการบรรจุเสบียงไว้ในส่วนกลาง และติดตั้งส่วนหัวและส่วนหางก่อนการยิงตามความต้องการใช้งาน

การทดสอบและข้อเสนอแนะเพิ่มเติม

การทดสอบยิงครั้งแรกเกิดขึ้นในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1958 ที่ค่ายเออร์วิน (Camp Irwin) รัฐแคลิฟอร์เนีย ซึ่งผลการทดสอบประสบความสำเร็จเป็นอย่างดี ทำให้ Convair เสนอแนวทางการพัฒนาลอบเบอร์ในรูปแบบอื่น ๆ เพิ่มเติม เช่น:

• การติดตั้งหัวรบระเบิด, สารเคมี หรือหัวรบนิวเคลียร์
• การนำไปใช้ในภารกิจต่อต้านเรือดำน้ำโดยกองทัพเรือสหรัฐฯ
• การพัฒนาขนาดที่ใหญ่ขึ้นเพื่อเพิ่มปริมาณการขนส่ง
• การประยุกต์ใช้ในงานพลเรือน เช่น การดับเพลิง

สาเหตุที่ไม่ถูกนำมาใช้งานจริง

แม้จะผ่านการทดสอบขั้นต้น แต่ลอบเบอร์ไม่ถูกนำเข้าสู่กระบวนการผลิตและใช้งานจริง เนื่องจากข้อจำกัดด้านความแม่นยำของจรวดเชื้อเพลิงแข็งแบบไม่นำวิถี (Unguided solid-fueled rocket) ประกอบกับปัญหาด้านการส่งกำลังบำรุง (Logistics) ทำให้กองทัพตัดสินใจไม่รับโครงการนี้เข้าประจำการ