การบินทหาร ประวัติศาสตร์และวิวัฒนาการของอากาศยานทางการทหาร

การบินทหารคือการออกแบบ การพัฒนา และการใช้งานอากาศยานและเครื่องจักรบินได้อื่นๆ เพื่อวัตถุประสงค์ในการดำเนินหรือสนับสนุนการทำสงครามทางอากาศ รวมถึงขีดความสามารถในการขนส่งทางอากาศระดับชาติ (การขนส่งสินค้าทางอากาศ) เพื่อจัดส่งเสบียงและโลจิสติกส์ให้กับกองกำลังที่ประจำการอยู่ในพื้นที่สงครามหรือตามแนวรบ

อำนาจทางอากาศ (Airpower) ครอบคลุมถึงวิธีการระดับชาติในการดำเนินสงครามดังกล่าว ซึ่งรวมถึงจุดตัดระหว่างการขนส่งและการสู้รบ อากาศยานทางการทหารประกอบด้วยเครื่องบินทิ้งระเบิด เครื่องบินขับไล่ เครื่องบินขนส่ง เครื่องบินฝึก และเครื่องบินสอดแนม

ประวัติศาสตร์การบินทหาร

การใช้งานทางการทหารครั้งแรกของการบินเกี่ยวข้องกับบอลลูนที่มีน้ำหนักเบากว่าอากาศ ในปี 1794 ระหว่างยุทธการที่ฟลูรัส (Battle of Fleurus) บอลลูนตรวจการณ์ของฝรั่งเศสชื่อ l'Entreprenant ถูกนำมาใช้เพื่อเฝ้าติดตามการเคลื่อนไหวของกองทัพออสเตรีย การใช้บอลลูนในสงครามกลายเป็นเรื่องปกติในศตวรรษที่ 19 รวมถึงการใช้งานอย่างแพร่หลายในสงครามกลางเมืองอเมริกา

อากาศยานที่มีน้ำหนักมากกว่าอากาศได้รับการยอมรับว่ามีประโยชน์ทางการทหารอย่างรวดเร็ว แม้จะมีการต่อต้านจากกลุ่มอนุรักษนิยมและข้อจำกัดที่รุนแรงของเครื่องบินยุคแรก กองทัพบกสหรัฐฯ (U.S. Army Signal Corps) ได้ซื้อเครื่องบิน Wright Model A เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม 1909 ซึ่งกลายเป็นเครื่องบินทหารลำแรกในประวัติศาสตร์

การพัฒนาในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1

ในปี 1911 ชาวอิตาลีได้ใช้เครื่องบินหลากหลายประเภทในการสอดแนม การถ่ายภาพทางอากาศ และการทิ้งระเบิดในระหว่างสงคราม Italo-Turkish เมื่อวันที่ 23 ตุลาคม 1911 กัปตัน Carlo Piazza ได้บินเหนือแนวรบของตุรกีในภารกิจสอดแนมทางอากาศครั้งแรกของโลก และในวันที่ 1 พฤศจิกายน Giulio Gavotti ได้ทิ้งระเบิดทางอากาศครั้งแรกให้กับกองทัพตุรกีในลิเบีย

บทบาทแรกเริ่มของเครื่องบินคือการสอดแนม อย่างไรก็ตาม เมื่อสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 1 การบินทหารได้ขยายตัวไปยังบทบาทเฉพาะทางมากขึ้น เช่น การชี้เป้าปืนใหญ่ การครองอากาศ การทิ้งระเบิด การโจมตีภาคพื้นดิน และการลาดตระเวนต่อต้านเรือดำน้ำ การพัฒนาทางเทคโนโลยีเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว และเครื่องบินโครงสร้างโลหะทั้งหมดเริ่มเข้าประจำการเมื่อสงครามสิ้นสุดลง

วิวัฒนาการสู่สงครามโลกครั้งที่ 2

ระหว่างสงครามโลกทั้งสองครั้ง มีการปรับปรุงในหลายด้าน โดยเฉพาะเครื่องยนต์ อากาศพลศาสตร์ โครงสร้าง และอาวุธ ซึ่งนำไปสู่ความก้าวหน้าอย่างรวดเร็วในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 มีการนำเครื่องบินเข้ามาใช้ในบทบาทใหม่ๆ เช่น การเตือนภัยล่วงหน้าทางอากาศ (Airborne Early Warning) สงครามอิเล็กทรอนิกส์ การสอดแนมสภาพอากาศ และเรือชูชีพบินได้

เครื่องบินโจมตีภาคพื้นดินเริ่มมีบทบาทสำคัญเมื่อเยอรมนีนำยุทธวิธี Blitzkrieg (สงครามสายฟ้าแลบ) มาใช้ในการบุกโปแลนด์และฝรั่งเศส โดยเครื่องบินทำหน้าที่เป็นปืนใหญ่เคลื่อนที่เพื่อทำลายแนวป้องกันอย่างรวดเร็ว ต่อมาฝ่ายสัมพันธมิตรได้ใช้เครื่องบินขับไล่ติดตั้งจรวดในบทบาทเดียวกันเพื่อหยุดยั้งกองพลยานเกราะของเยอรมนี

บทบาทของเรือบรรทุกเครื่องบินและสงครามทางทะเล

การบินบนเรือบรรทุกเครื่องบินปรากฏขึ้นครั้งแรกในสงครามโลกครั้งที่ 1 แต่มามีบทบาทสำคัญในสงครามโลกครั้งที่ 2 เมื่อกองทัพเรือส่วนใหญ่ตระหนักว่าเรือบรรทุกเครื่องบินมีข้อได้เปรียบเหนือเรือรบ (Battleship) และทุ่มทรัพยากรมหาศาลในการสร้างเรือบรรทุกเครื่องบินลำใหม่

เพื่อต่อสู้กับเรือดำน้ำ U-boat ของเยอรมนี ฝ่ายสัมพันธมิตรได้พัฒนาเครื่องบินลาดตระเวนทางทะเลระยะไกล ซึ่งมีความสามารถในการตรวจจับและทำลายเรือดำน้ำด้วยระบบตรวจจับใหม่ๆ เช่น Sonobuoys, Leigh Lights และเรดาร์ พร้อมด้วยตอร์ปิโดนำวิถีและระเบิดลึก ซึ่งมีส่วนสำคัญในการชนะยุทธการที่แอตแลนติก

จุดเปลี่ยนทางเทคโนโลยี

สงครามโลกครั้งที่ 2 สิ้นสุดลงด้วยการทิ้งระเบิดปรมาณูที่เมืองฮิโรชิมาและนางาซากิโดยเครื่องบินสองลำ ซึ่งเป็นการแสดงให้เห็นถึงอำนาจทำลายล้างสูงสุดของการบินทหาร การนำเครื่องยนต์เจ็ท เรดาร์ ขีปนาวุธยุคแรก เฮลิคอปเตอร์ และคอมพิวเตอร์มาใช้ เป็นความก้าวหน้าที่เกิดขึ้นในสงครามโลกครั้งที่ 2 ซึ่งยังคงส่งผลมาถึงปัจจุบัน

การบินทหารหลังสงครามโลกครั้งที่ 2

หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 การพัฒนาการบินทหารได้รับแรงผลักดันจากสงครามเย็นระหว่างมหาอำนาจ เฮลิคอปเตอร์ได้กลายเป็นส่วนสำคัญของการบินทหารในการขนส่งทหารและเพิ่มขีดความสามารถในการต่อต้านเรือดำน้ำให้กับเรือรบขนาดเล็ก ลดความจำเป็นในการใช้เรือบรรทุกเครื่องบินขนาดเล็กจำนวนมาก