การทดลองความหิวโหยของมินนิโซตา บทเรียนจากความอดอยาก

การทดลองความหิวโหยของมินนิโซตา หรือที่รู้จักในชื่อ Minnesota Semi-Starvation Experiment เป็นการศึกษาทางคลินิกที่ดำเนินการโดยมหาวิทยาลัยมินนิโซตา ระหว่างวันที่ 19 พฤศจิกายน ค.ศ. 1944 ถึง 20 ธันวาคม ค.ศ. 1945 เพื่อศึกษาผลกระทบทางสรีรวิทยาและจิตวิทยาของการจำกัดอาหารอย่างรุนแรงและยาวนาน รวมถึงประสิทธิภาพของกลยุทธ์การฟื้นฟูทางโภชนาการ

วัตถุประสงค์ของการศึกษา

การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์หลักสองประการ:

• การสร้างองค์ความรู้: เพื่อสร้างบทวิเคราะห์ที่ชัดเจนเกี่ยวกับผลกระทบทางร่างกายและจิตใจของการกึ่งอดอยาก (semi-starvation) ในผู้ชายที่มีสุขภาพดี และประสิทธิภาพของการฟื้นฟูทางโภชนาการหลังจากนั้น
• การช่วยเหลือทางมนุษยธรรม: เพื่อใช้ผลลัพธ์ทางวิทยาศาสตร์ในการให้คำแนะนำแก่การช่วยเหลือบรรเทาทุกข์ของฝ่ายสัมพันธมิตรแก่ผู้ประสบภัยจากความอดอยากในยุโรปและเอเชียในช่วงปลายสงครามโลกครั้งที่ 2

ในช่วงต้นปี 1944 มีการตระหนักว่าผู้คนหลายล้านคนตกอยู่ในอันตรายจากความอดอยากครั้งใหญ่เนื่องจากความขัดแย้งของสงคราม ข้อมูลเกี่ยวกับผลกระทบของการกึ่งอดอยากและวิธีการฟื้นฟูร่างกายที่ถูกต้องจึงมีความจำเป็นอย่างยิ่งเพื่อให้ความช่วยเหลือหลังสงครามมีประสิทธิภาพ

ขั้นตอนการทดลอง

การทดลองนี้ใช้ผู้สมัครใจ 36 คน ซึ่งคัดเลือกมาจากกลุ่มผู้คัดค้านการเกณฑ์ทหาร (conscientious objectors) จากหน่วยงาน Civilian Public Service (CPS) โดยแบ่งการทดลองออกเป็น 4 ระยะ ดังนี้:

1. ระยะควบคุม (Baseline Control Phase): ระยะเวลา 12 สัปดาห์ เพื่อเก็บข้อมูลพื้นฐานของอาสาสมัคร
2. ระยะอดอยาก (Starvation Phase): ระยะเวลา 24 สัปดาห์ ซึ่งอาสาสมัครแต่ละคนต้องสูญเสียน้ำหนักตัวเฉลี่ย 25% ของน้ำหนักก่อนการทดลอง
3. ระยะฟื้นฟูระยะแรก (First Recovery Phase): การจำกัดอาหารอยู่ที่ 2,000–3,000 แคลอรีต่อวัน
4. ระยะฟื้นฟูระยะที่สอง (Second Recovery Phase): ระยะที่ไม่อั้น โดยให้อาสาสมัครรับประทานอาหารได้ตามต้องการ

ผลลัพธ์และข้อสรุป

การทดลองยืนยันว่าการกึ่งอดอยากเป็นเวลานานส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อทั้งร่างกายและจิตใจ:

• สุขภาพจิต: พบการเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญของภาวะซึมเศร้า ความวิตกกังวล (hysteria) และโรคคิดไปเองว่าป่วย (hypochondriasis) อาสาสมัครส่วนใหญ่ประสบภาวะความทุกข์ทางอารมณ์อย่างรุนแรง
• พฤติกรรม: ผู้เข้าร่วมมีความหมกมุ่นอยู่กับอาหารอย่างมาก ทั้งในช่วงการอดอยากและช่วงการฟื้นฟู
• สังคมและเพศ: ความสนใจทางเพศลดลงอย่างมาก และอาสาสมัครแสดงสัญญาณของการแยกตัวทางสังคมและโดดเดี่ยวตัวเอง

ผู้ดำเนินงานหลัก

ผลการทดลองถูกตีพิมพ์ในหนังสือสองเล่มชื่อ The Biology of Human Starvation ในปี 1950 ซึ่งเป็นแหล่งข้อมูลสำคัญสำหรับเจ้าหน้าที่บรรเทาทุกข์ในยุโรปและเอเชียหลังสงครามโลกครั้งที่ 2