Piper PA-18 Super Cub เครื่องบินบุกเบิกสำหรับการบินในพื้นที่ทุรกันดาร

Piper PA-18 Super Cub เป็นเครื่องบินปีกเดี่ยว เครื่องยนต์เดี่ยว ขนาดสองที่นั่งที่ได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางในฐานะหนึ่งในเครื่องบินที่อเนกประสงค์ที่สุดเท่าที่เคยมีการสร้างมา เปิดตัวในปี 1949 โดย Piper Aircraft โดยพัฒนามาจาก PA-11 Cub Special และมีรากฐานมาจาก J-3 Cub และ Taylor E-2 Cub จากยุค 1930 ตลอดระยะเวลาการผลิตเกือบ 40 ปี มีการสร้างเครื่องบินรุ่นนี้ขึ้นมากกว่า 10,000 ลำ ซึ่งมักถูกนำไปใช้ในภารกิจการบินในพื้นที่ทุรกันดาร (Bush Flying), การลากป้ายโฆษณา และการลากเครื่องร่อน

การออกแบบและการพัฒนา

แม้ว่า PA-18 จะใช้การออกแบบพื้นฐานจากเครื่องบินตระกูล Cub รุ่นก่อนหน้า แต่การเพิ่มระบบไฟฟ้า, แฟล็บ (Flaps) 3 ระดับ และเครื่องยนต์ที่มีกำลังสูงขึ้นอย่างมาก (150 แรงม้า) ทำให้ประสบการณ์การบินแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง โดยปกติแล้ว Super Cub จะติดตั้งเครื่องยนต์ Lycoming 150 แรงม้า แต่บ่อยครั้งที่พบการติดตั้งเครื่องยนต์ O-320-B2B ขนาด 160 แรงม้า หรือแม้แต่ Lycoming O-360 ขนาด 180 แรงม้า

ด้วยปีกที่มีแรงยกสูงและเครื่องยนต์ที่ทรงพลัง ทำให้ Super Cub เป็นตัวเลือกอันดับหนึ่งสำหรับการดัดแปลงเป็นเครื่องบินทุ่นลอย (Floatplane) หรือเครื่องบินสกี (Skiplane) นอกจากนี้ยังมีรุ่น PA-18A ซึ่งเป็นเวอร์ชันสำหรับการเกษตร ใช้สำหรับพ่นสารเคมีทั้งแบบแห้งและแบบเหลว

ในด้านโครงสร้าง Super Cub ยังคงใช้โครงสร้างแบบ "ผ้าคลุมโครงเหล็ก" (rag and tube) ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของ J-3 Cub รุ่นดั้งเดิม

สมรรถนะการบิน

Super Cub รุ่นแรกๆ มีแฟล็บ ถังน้ำมันคู่ และเครื่องยนต์ Lycoming O-235 ให้กำลังประมาณ 108 แรงม้า ในขณะที่บางรุ่นใช้เครื่องยนต์ Continental 90 แรงม้า ซึ่งไม่มีแฟล็บและไม่มีถังน้ำมันสำรองที่ปีก

จุดเด่นที่สุดของ PA-18 คือความสามารถในการขึ้นลงในระยะทางที่สั้นมาก (STOL - Short Take-Off and Landing) โดยรุ่นที่ใช้เครื่องยนต์ Lycoming O-290 (135 แรงม้า) สามารถทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าได้ในระยะทางเพียง 200 ฟุต (61 เมตร) และลงจอดได้ในระยะประมาณ 300-400 ฟุต (91-120 เมตร) เมื่อใช้แฟล็บ

การดัดแปลงสำหรับภารกิจบุกเบิก

เนื่องจากความนิยมในกลุ่มนักบิน Bush Flying จึงมีการดัดแปลงเครื่องบินรุ่นนี้อย่างแพร่หลาย จนแทบจะหาเครื่องบิน Super Cub สภาพเดิมๆ ได้ยาก การดัดแปลงที่พบบ่อย ได้แก่:

• การขยายห้องเก็บสัมภาระด้านหลัง
• การติดตั้งถังน้ำมันเสริมภายนอก (Fuel Pods) และชั้นวางไม้สำหรับขนส่งวัสดุก่อสร้าง
• การเปลี่ยนถังน้ำมันที่ปีกให้มีขนาดใหญ่ขึ้น (24 หรือ 30 แกลลอน)
• การยืดฐานล้อหลักเพื่อเพิ่มระยะห่างระหว่างใบพัดกับพื้นดิน
• การติดตั้งเบาะที่นั่งผู้โดยสารตัวที่สามในพื้นที่เก็บสัมภาระ
• การติดตั้ง "ล้อบุกเบิก" (Bush Wheels) ซึ่งเป็นยางล้อขนาดใหญ่ แรงดันต่ำ เพื่อดูดซับแรงกระแทกจากโขดหินและป้องกันไม่ให้เครื่องบินจมลงในทรายหรือดินอ่อน

ผู้ใช้งานในระดับทหาร

Piper PA-18 ได้รับความไว้วางใจจากกองทัพหลายประเทศทั่วโลก เช่น กองทัพอากาศอาร์เจนตินา, กองทัพอากาศออสเตรีย, กองทัพบกเบลเยียม, กองทัพอากาศอิสราเอล, กองทัพบกญี่ปุ่น และกองทัพอากาศสวิตเซอร์แลนด์ เป็นต้น โดยส่วนใหญ่ใช้ในภารกิจตรวจการณ์และสนับสนุนทางอากาศ