โบสถ์ St John-at-Hampstead: ประวัติศาสตร์และสถาปัตยกรรมในลอนดอน

St John-at-Hampstead เป็นโบสถ์ประจำเขตแพริชของนิกายแองกลิกัน ซึ่งอุทิศให้กับนักบุญจอห์นผู้ประกาศข่าวประเสริฐ (St John the Evangelist) ตั้งอยู่ที่ Church Row ในย่านแฮมป์สเตด (Hampstead) กรุงลอนดอน โดยตั้งอยู่ในเขตการปกครองของ Camden และเป็นส่วนหนึ่งของสังฆมณฑลลอนดอน

ประวัติความเป็นมาอันยาวนาน

ดินแดนของแพริช St John-at-Hampstead ถูกมอบให้กับพระสงฆ์คณะเบเนดิกตินแห่ง Westminster Abbey ตามกฎบัตรในปี ค.ศ. 986 แม้ว่าเอกสารดังกล่าวจะมีความไม่แน่นอนในด้านความแท้จริง แต่ตามประเพณีเชื่อว่าเป็นการยืนยันการมอบที่ดินที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้นภายใต้พระเจ้าแอลเฟรดและได้รับการยืนยันอีกครั้งโดยพระเจ้าเอ็ดเวิร์ดผู้สารภาพ (Edward the Confessor)

หลักฐานทางเอกสารที่ชัดเจนที่สุดเกี่ยวกับโบสถ์เริ่มปรากฏในช่วงต้นศตวรรษที่ 14 โดยในปี ค.ศ. 1312 มีบันทึกชื่อ John de Neuport เป็นพระ และในปี ค.ศ. 1333 มีการอ้างถึงโบสถ์น้อยที่อุทิศให้กับพระแม่มารี

การสร้างและปรับปรุงอาคาร

โบสถ์ยุคกลางและยุคหลังการปฏิรูปศาสนาเป็นโครงสร้างขนาดเล็กที่สร้างจากหินและไม้ พร้อมหอคอยไม้ขนาดเล็ก เมื่อประชากรในแฮมป์สเตดเพิ่มขึ้นในช่วงศตวรรษที่ 17 และ 18 เนื่องจากเป็นแหล่งพักฟื้นสุขภาพ อาคารเดิมจึงเริ่มทรุดโทรมและไม่ปลอดภัย จนกระทั่งในปี ค.ศ. 1744 ถูกประกาศว่าไม่สามารถใช้งานได้

โบสถ์หลังใหม่ถูกสร้างขึ้นและประกอบพิธีเสกเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม ค.ศ. 1747 ตามการออกแบบของ John Sanderson โดยได้รับเงินทุนจากการบริจาคของเจ้าของที่ดิน การระดมทุนสาธารณะ และค่าเช่าที่นั่ง ต่อมามีการเพิ่มยอดแหลมทองแดงในช่วงปี ค.ศ. 1783

ในช่วงศตวรรษที่ 19 โบสถ์ได้รับการขยายตัวหลายครั้งเพื่อให้รองรับผู้มาเยือนที่เพิ่มขึ้น โดยในปี ค.ศ. 1843 Robert Hesketh ได้ขยายอาคารไปทางทิศตะวันตก และในปี ค.ศ. 1877-78 F. P. Cockerell ได้ทำการขยายอาคารเพิ่มเติมหลังจากที่มีการคัดค้านการรื้อถอนหอคอยจากกลุ่มศิลปินและนักเขียนชื่อดัง เช่น William Morris และ Anthony Trollope

ลักษณะทางสถาปัตยกรรม

ตัวโบสถ์สร้างด้วยอิฐสีเหลือง (yellow stock brick) ตกแต่งด้วยหิน ออกแบบในสไตล์คลาสสิกที่เรียบง่าย (Plain Classical style) ประกอบด้วยทางเดินกลาง (nave) 6 ช่วง พร้อมทางเดินข้าง (aisles) ห้องศักดิ์สิทธิ์ (sanctuary) และหอคอยทางทิศตะวันออกที่มียอดแหลม

ทางเข้าหลักอยู่ที่ฐานของหอคอยทิศตะวันออก มีซุ้มประตูหินพร้อมหน้าบัน (pediment) และแผ่นป้ายระบุปี ค.ศ. 1745 ซึ่งนำมาจากส่วนท้ายของอาคารเดิม หอคอยมีนาฬิกาทรงกลมและช่องระฆังทรงโค้ง ปิดท้ายด้วยระเบียงแบบใบเสมา (battlemented parapet) และยอดแหลมพร้อมกังหันลม