Sugar Babies ละครเพลงรำลึกยุคเบอร์เลสก์

นักแสดงนำ

การแสดงชุดนี้ถือเป็นการเปิดตัวบนบรอดเวย์ครั้งแรกของ Mickey Rooney โดยแสดงร่วมกับ Ann Miller นอกจากนี้ยังมีนักแสดงสมทบอย่าง Ann Jillian, Peter Leeds และ Jerry Orbach เมื่อนักแสดงชุดแรกออกจากการแสดง ได้มีนักแสดงท่านอื่นเข้ามาแทนที่ เช่น Juliet Prowse, Anita Morris, Joey Bishop, Eddie Bracken, Jeff Dunham และ Rip Taylor

สำหรับการทัวร์ระดับประเทศ (National Tour) ในช่วงเดือนสิงหาคมถึงพฤศจิกายน ค.ศ. 1980 นำแสดงโดย Carol Channing และ Robert Morse ส่วนการทัวร์ในปี ค.ศ. 1982 นำแสดงโดย Eddie Bracken และ Jaye P. Morgan (ซึ่งต่อมาถูกแทนที่โดย Mimi Hines) และการทัวร์ครั้งที่สองในปี ค.ศ. 1984-1985 เป็นการกลับมาร่วมงานกันอีกครั้งของ Mickey Rooney และ Ann Miller

แนวคิดและการสร้างสรรค์

จุดเริ่มต้นของ Sugar Babies เกิดจากความสนใจในประวัติศาสตร์การแสดงของ Ralph G. Allen ศาสตราจารย์ด้านการละครและนักประวัติศาสตร์ผู้หลงใหลในเบอร์เลสก์ เขาได้รวบรวมบทตลก (Comedy Sketches) กว่า 5,000 บทจากการสัมภาษณ์นักแสดงตลกอาวุโสทั่วประเทศ และได้นำเสนอเนื้อหาบางส่วนในชื่อ "At My Mother's Knee (and Other Low Joints)" ในการบรรยายที่ห้องสมุดสาธารณะนิวยอร์กเพื่อศิลปะการแสดง (New York Public Library for the Performing Arts) ในปี ค.ศ. 1977 ซึ่งทำให้เขาได้พบกับ Harry Rigby โปรดิวเซอร์ผู้สนใจนำเนื้อหาดังกล่าวมาสร้างเป็นละครเพลง

นอกจากนี้ Norman Abbott หลานชายของ Bud Abbott (นักแสดงตลกชื่อดัง) ยังมีส่วนร่วมในแนวคิดเริ่มต้น โดยเขาได้รับมรดกเป็นวัสดุอุปกรณ์และมุกตลกของลุง และมีความตั้งใจจะสร้างละครเพลงที่รวมองค์ประกอบของเบอร์เลสก์เข้าด้วยกัน โดยมองว่า Mickey Rooney เป็นเพียงคนเดียวที่สามารถนำการแสดงนี้ให้ประสบความสำเร็จได้ อย่างไรก็ตาม ในช่วงการซ้อมได้เกิดความขัดแย้งระหว่าง Rooney และ Abbott ในด้านการกำกับ จนนำไปสู่การปลด Abbott ออกจากตำแหน่งผู้กำกับ

รูปแบบการแสดงและบทเพลง

โครงสร้างของ Sugar Babies ประกอบด้วยมุกตลกแบบ "Blackout gags" และฉากตลกสั้น ๆ สลับกับเพลงและการเต้น รวมถึงการแสดงความสามารถพิเศษแบบวอเดวิลล์ (Vaudeville) โดยมีการนำเสนอ "ขนบ" ของเบอร์เลสก์ เช่น การเต้นสวิง, การแสดงคู่พี่น้อง, ระบำพัด (Fan dance) และการแสดงสุนัข

บทเพลงในเรื่องประกอบด้วยเพลงมาตรฐานชื่อดัง เช่น "Don't Blame Me" และ "I Feel a Song Comin' On" รวมถึงเพลงที่แต่งขึ้นใหม่สำหรับโชว์นี้โดยเฉพาะ เช่น "The Sugar Baby Bounce" การแสดงมักจะจบลงด้วยเพลงรักชาติที่นักแสดงทุกคนสวมชุดสีแดง ขาว และน้ำเงิน โดยมี Ann Miller แต่งกายเป็นเทพีเสรีภาพ

การตอบรับ

นิตยสาร Time ได้วิจารณ์ว่าการแสดงนี้เป็น "การส่งท้ายยุคเบอร์เลสก์ที่เปี่ยมไปด้วยความสุข" และชื่นชมพลังของการแสดง โดยเฉพาะ Mickey Rooney ที่สามารถแสดงได้หลากหลายบทบาท ทั้งการเต้น ร้องเพลง และการแต่งกายเป็นผู้หญิง (Drag)