ผู้อำนวยการสูงสุดแห่งสหรัฐจังหวัดริโอเดลาพลาตา

ผู้อำนวยการสูงสุดแห่งสหรัฐจังหวัดริโอเดลาพลาตา (ภาษาสเปน: Director Supremo de las Provincias Unidas del Río de la Plata) คือตำแหน่งประมุขฝ่ายบริหารของสหรัฐจังหวัดริโอเดลาพลาตา ซึ่งถูกกำหนดขึ้นตามรูปแบบการปกครองที่จัดตั้งโดยสภาแห่งปี 13 (Asamblea del Año XIII) ในปี ค.ศ. 1814 โดยผู้ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสูงสุดจะมีวาระการดำรงตำแหน่งเป็นเวลาสองปี

วัตถุประสงค์และการจัดโครงสร้างอำนาจ

การจัดตั้งตำแหน่งนี้มีวัตถุประสงค์หลักเพื่อสร้างความเป็นเอกภาพในการเผชิญหน้ากับฝ่ายรอยัลลิสต์ (Royalists) ซึ่งเป็นกลุ่มผู้สนับสนุนสเปนที่เริ่มมีความได้เปรียบเนื่องจากความขัดแย้งภายในของฝ่ายรักชาติในขณะนั้น เพื่อป้องกันการใช้อำนาจในทางที่ผิด การดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสูงสุดจึงถูกออกแบบให้ทำงานร่วมกับสภาแห่งรัฐ (State Council) ซึ่งประกอบด้วยสมาชิก 9 ท่าน และต้องรับผิดชอบต่อสภาคองเกรสที่มีอำนาจในการออกกฎหมาย

การสิ้นสุดของระบอบรวมศูนย์อำนาจ

ตำแหน่งผู้อำนวยการสูงสุดสิ้นสุดลงหลังจากความพ่ายแพ้ของฝ่ายยูนิแทเรียน (Unitarians) ในยุทธการที่เซเปดา (Battle of Cepeda) ซึ่งนำไปสู่การลาออกของโฮเซ รอนโด (José Rondeau) โดยมีฮวน เปโดร อากีเร (Juan Pedro Aguirre) เข้ามารับตำแหน่งต่อในช่วงเวลาสั้นๆ

อากีเรได้สนับสนุนให้สภาเมืองบัวโนสไอเรส (Buenos Aires Cabildo) แต่งตั้งผู้ว่าราชการจังหวัดบัวโนสไอเรส เนื่องจากสภาคองเกรสแห่งชาติได้ประกาศยุบตัวลงในวันที่ 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1820 เหตุการณ์นี้ถือเป็นการสิ้นสุดการปกครองแบบรวมศูนย์อำนาจในรัฐบาลกลาง และนำไปสู่การปรับโครงสร้างการปกครองแบบสหพันธรัฐ (Federal reorganization) ซึ่งได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการในสนธิสัญญาปิลาร์ (Treaty of Pilar) เมื่อวันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1820

มุมมองทางประวัติศาสตร์

ในทางประวัติศาสตร์สายเสรีนิยมดั้งเดิม เช่น งานเขียนของบาร์โทโลเม มิตเร (Bartolomé Mitre) มองว่าช่วงเวลาหลังการล่มสลายของรัฐบาลรวมศูนย์อำนาจนำไปสู่ยุคที่เรียกว่า "ความโกลาหลในปี 20" (Anarquía del año 20) โดยในช่วงเวลานั้นจนถึงปี ค.ศ. 1826 อาร์เจนตินาไม่มีอำนาจกลางที่สามารถควบคุมดูแลทุกจังหวัดได้อย่างเบ็ดเสร็จ

รายนามผู้อำนวยการสูงสุด