หมู่เกาะเติร์กส์และเคคอส ดินแดนโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักร

หมู่เกาะเติร์กส์และเคคอส (Turks and Caicos Islands) เป็นดินแดนโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักร ประกอบด้วยกลุ่มเกาะหลักสองกลุ่ม คือ หมู่เกาะเคคอส (Caicos Islands) ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่า และหมู่เกาะเติร์กส์ (Turks Islands) ซึ่งมีขนาดเล็กกว่า ทั้งสองกลุ่มตั้งอยู่ในหมู่เกาะลูเคียน (Lucayan Archipelago) ในมหาสมุทรแอตแลนติกและทางตอนเหนือของเวสต์อินดีส

ปัจจุบันหมู่เกาะแห่งนี้เป็นที่รู้จักในฐานะจุดหมายปลายทางด้านการท่องเที่ยวระดับโลกและเป็นศูนย์กลางทางการเงินนอกอาณาเขต (Offshore Financial Centre) โดยมีเมืองค็อกเบิร์นทาวน์ (Cockburn Town) บนเกาะแกรนด์เติร์กส์เป็นเมืองหลวงตั้งแต่ปี ค.ศ. 1766

ภูมิศาสตร์และประชากร

หมู่เกาะเติร์กส์และเคคอสมีพื้นที่ดินรวมประมาณ 430 ตารางกิโลเมตร ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะมายากัวนาในหมู่เกาะบาฮามาส และทางเหนือของเกาะฮิสปันโยลา (ซึ่งเป็นที่ตั้งของประเทศเฮติและสาธารณรัฐโดมินิกัน)

ในด้านประชากร ข้อมูลจาก The World Factbook ในปี ค.ศ. 2023 ประมาณการว่ามีประชากร 59,367 คน ซึ่งทำให้เป็นดินแดนโพ้นทะเลของสหราชอาณาจักรที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับสาม อย่างไรก็ตาม ข้อมูลจากกรมสถิติในปี ค.ศ. 2022 ระบุจำนวนประชากรไว้ที่ 47,720 คน

ที่มาของชื่อ

ชื่อ "เคคอส" (Caicos) มาจากคำว่า caya hico ในภาษาลูเคียน ซึ่งแปลว่า "กลุ่มเกาะ" ส่วนชื่อ "เติร์กส์" (Turks) มีที่มาจากต้นกระบองเพชรชนิด Melocactus intortus หรือ Turk's cap cactus ซึ่งมีส่วนยอดสีแดงที่มีลักษณะคล้ายกับหมวกเฟซ (Fez) ที่ชาวเติร์กในจักรวรรดิออตโตมันสมัยก่อนสวมใส่

ประวัติศาสตร์

ยุคก่อนอาณานิคม

ผู้อยู่อาศัยกลุ่มแรกคือชาวพื้นเมืองที่พูดภาษาอาราวัก (Arawakan) ซึ่งอพยพมาจากเกาะฮิสปันโยลาระหว่างปี ค.ศ. 500 ถึง 800 ต่อมาได้รวมกลุ่มกับชาวไทโน (Taíno) ที่อพยพมาจากคิวบาจนกลายเป็นชาวลูเคียน (Lucayan) และมีการตั้งถิ่นฐานใหม่อีกครั้งโดยชาวไทโนคลาสสิกจากฮิสปันโยลาในช่วงประมาณปี ค.ศ. 1200

การเข้ามาของชาวยุโรปและการล่มสลายของประชากรพื้นเมือง

หลักฐานทางประวัติศาสตร์ยังไม่ระบุแน่ชัดว่าชาวยุโรปคนแรกที่พบหมู่เกาะนี้คือใคร บางแหล่งข้อมูลระบุว่าเป็นคริสโตเฟอร์ โคลัมบัส ในปี ค.ศ. 1492 ขณะที่บางแหล่งระบุว่าเป็นฆวน ปอนเซ เด เลออน (Juan Ponce de León) ในปี ค.ศ. 1512

อย่างไรก็ตาม ภายในปี ค.ศ. 1512 ชาวสเปนได้เริ่มจับชาวไทโนและลูเคียนไปเป็นแรงงานในระบบเอนโคมิเอนดา (Encomienda) เพื่อทดแทนประชากรในฮิสปันโยลา ประกอบกับโรคระบาดที่ชาวพื้นเมืองไม่มีภูมิคุ้มกัน ทำให้ประชากรบนหมู่เกาะเติร์กส์และเคคอส รวมถึงหมู่เกาะบาฮามาสตอนใต้ สูญสิ้นไปทั้งหมดภายในปี ค.ศ. 1513 และไม่มีผู้อยู่อาศัยจนกระทั่งศตวรรษที่ 17

การตั้งถิ่นฐานและการค้าเกลือ

ตั้งแต่กลางศตวรรษที่ 17 ผู้เก็บเกลือจากเบอร์มิวดาเริ่มเข้ามาใช้เกาะเป็นที่พักชั่วคราวและเริ่มตั้งถิ่นฐานถาวรพร้อมกับทาสชาวแอฟริกัน ในช่วงรอยต่อของศตวรรษที่ 17 หมู่เกาะแห่งนี้ยังเป็นที่ซ่อนตัวยอดนิยมของโจรสลัด

ในช่วงสงครามแองโกล-ฝรั่งเศส (ค.ศ. 1778–1783) ฝรั่งเศสได้เข้ายึดครองหมู่เกาะในปี ค.ศ. 1783 แต่ต่อมาได้รับการยืนยันให้เป็นอาณานิคมของสหราชอาณาจักรตามสนธิสัญญาปารีส (Treaty of Paris) ปี ค.ศ. 1783

หลังสงครามประกาศอิสรภาพของสหรัฐอเมริกา มีกลุ่มผู้ภักดีต่ออังกฤษ (Loyalists) อพยพเข้ามาพร้อมกับทาสชาวแอฟริกัน โดยเริ่มปลูกฝ้ายเป็นพืชเศรษฐกิจหลัก แต่ต่อมาอุตสาหกรรมเกลือได้เข้ามาแทนที่ ซึ่งใช้แรงงานทาสชาวแอฟริกันเป็นหลักจนมีจำนวนประชากรมากกว่าชาวยุโรป

ศตวรรษที่ 19 และการเลิกทาส

สหราชอาณาจักรสั่งห้ามการค้าทาสในปี ค.ศ. 1807 และยกเลิกทาสในปี ค.ศ. 1833 ส่งผลให้เรือค้าทาสที่ถูกสกัดกั้นหรืออับปางบริเวณชายฝั่งเกาะกลายเป็นแหล่งที่มาของประชากรใหม่ เช่น เรือ Esperança ในปี ค.ศ. 1837 และเรือ Trouvadore ในปี ค.ศ. 1841 ซึ่งชาวแอฟริกันที่ได้รับอิสระถูกนำมาตั้งถิ่นฐานและทำงานในหมู่เกาะ ทำให้ประชากรเพิ่มขึ้นและกลายเป็นแรงงานสำคัญในอุตสาหกรรมเกลือ