เหมืองถ่านหินวูลลีย์ ประวัติศาสตร์และการเปลี่ยนแปลงสู่ชุมชนที่พักอาศัย

เหมืองถ่านหินวูลลีย์ (Woolley Colliery) เป็นเหมืองถ่านหินที่เคยตั้งอยู่ใกล้กับเมืองดาร์ตัน (Darton) ในเขตเวสต์ไรดิงแห่งยอร์กเชียร์ (West Riding of Yorkshire) ประเทศอังกฤษ พื้นที่บริเวณนี้มีการทำเหมืองถ่านหินมาตั้งแต่ช่วงปี 1850 และมีการสร้างบ้านพักอาศัยแบบทาวน์เฮาส์สองแถวในช่วงทศวรรษ 1860 เพื่อรองรับแรงงานคนทำเหมือง

การดำเนินงานของเหมืองถ่านหิน

ในระยะแรก การทำเหมืองในบริเวณ Woolley Edge มีลักษณะเป็นการขุดเจาะขนาดเล็กตามชั้นถ่านหินที่โผล่พ้นดิน จนกระทั่งการเข้ามาของระบบขนส่งทางรถไฟทำให้การผลิตขยายตัวขึ้น เหมืองถ่านหินวูลลีย์ถูกก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการในปี 1869 โดยเริ่มจากการขุดอุโมงค์ (drifts) สองแห่งเข้าไปในชั้นถ่านหิน Barnsley bed ต่อมาได้มีการขุดปล่องแนวดิ่งเพื่อเข้าถึงชั้นถ่านหินที่ลึกขึ้น

โครงสร้างของเหมืองประกอบด้วยปล่อง 3 แห่ง ขุดเจาะในชั้นถ่านหิน 3 ชั้น ได้แก่ Fenton, Lidgett และ Thorncliffe โดยมีหน้าเหมือง (coal faces) ทั้งหมด 5 จุด

การโอนเป็นของรัฐและการขยายตัว

ในปี 1947 เหมืองถ่านหินวูลลีย์ถูกโอนเป็นของรัฐ (Nationalised) โดยถ่านหินส่วนใหญ่ที่ผลิตได้ถูกนำไปใช้ในการผลิตกระแสไฟฟ้าและถ่านโค้ก ในช่วงทศวรรษ 1960 เหมืองมีปล่องหลัก 3 แห่งในบริเวณลานเหมือง และมีปล่องระบายอากาศแห่งที่ 4 ตั้งอยู่ห่างออกไปทางทิศตะวันออกประมาณหนึ่งไมล์

เหมืองแห่งนี้เติบโตจนกลายเป็นหนึ่งในเหมืองที่ใหญ่ที่สุดในยอร์กเชียร์ โดยในปี 1980 มีการจ้างงานคนงานใต้ดิน 1,514 คน และคนงานบนดิน 428 คน โดยสามารถผลิตถ่านหินคุณภาพสูงได้ประมาณ 17,000 ตันต่อสัปดาห์ อย่างไรก็ตาม เหมืองได้ปิดตัวลงในปี 1987 และอาคารต่าง ๆ ถูกรื้อถอนในปี 1993

บทบาทในช่วงการประท้วงของคนทำเหมือง (1984–1985)

อาเธอร์ สการ์กิลล์ (Arthur Scargill) ผู้นำสหภาพแรงงานคนทำเหมืองแห่งชาติ (NUM) เริ่มทำงานที่เหมืองแห่งนี้ในปี 1953 ขณะมีอายุ 15 ปี ในช่วงเวลานั้น เหมืองวูลลีย์ถือเป็นหนึ่งในเหมืองที่มีแนวคิดอนุรักษนิยมมากที่สุดในยอร์กเชียร์ ซึ่งทำให้สการ์กิลล์มักมีความขัดแย้งกับผู้นำสาขาของสหภาพแรงงานในพื้นที่

ในช่วงการประท้วงหยุดงานครั้งใหญ่ของคนทำเหมืองในสหราชอาณาจักรปี 1984–1985 แรงงานประมาณร้อยละ 70 ของเหมืองวูลลีย์เข้าร่วมการประท้วงเป็นเวลาหนึ่งปี แต่ผู้นำสหภาพในสาขานี้ยังคงมีท่าทีอนุรักษนิยมเกี่ยวกับการใช้กลุ่มผู้ประท้วงเคลื่อนที่ (flying pickets) และการใช้เงินทุนสหภาพเพื่อช่วยเหลือผู้ประท้วง จนเกิดข้อพิพาทกับกลุ่มคนทำเหมืองจากเหมืองนอร์ทกอว์เบอร์ (North Gawber Colliery) เกี่ยวกับการสนับสนุนด้านอาหารสำหรับผู้ประท้วง เนื่องจากเหมืองวูลลีย์มีขนาดใหญ่กว่ามากแต่กลับให้การสนับสนุนเพียงเล็กน้อย หลังสิ้นสุดการประท้วง คนงานจากเหมืองนอร์ทกอว์เบอร์ได้ถูกย้ายมาทำงานที่เหมืองวูลลีย์

หมู่บ้านคนทำเหมืองและวูลลีย์เกรนจ์

หมู่บ้านคนทำเหมืองวูลลีย์ก่อตั้งขึ้นในช่วงทศวรรษ 1860 ด้วยการสร้างบ้านหินแบบทาวน์เฮาส์สองแถวยาวทางตอนใต้ของเหมือง ต่อมาได้มีการสร้างร้านค้าประจำหมู่บ้านและสถาบันคนทำเหมือง (Miners Institute) หมู่บ้านแห่งนี้เป็นที่รู้จักในท้องถิ่นว่า "Mucky Woolley" เพื่อให้แตกต่างจากหมู่บ้านวูลลีย์ที่อยู่ห่างออกไปสองไมล์ และเพื่อเป็นเครื่องเตือนใจถึงมรดกการทำเหมืองถ่านหิน

ปัจจุบัน พื้นที่ที่เคยเป็นที่ตั้งของเหมืองได้รับการฟื้นฟูและเปลี่ยนเป็นโครงการหมู่บ้านจัดสรรชื่อ วูลลีย์เกรนจ์ (Woolley Grange) ซึ่งตั้งอยู่ในเมืองเวกฟิลด์ (City of Wakefield) ในขณะที่ตัวหมู่บ้านคนทำเหมืองเดิมตั้งอยู่ในเขตการปกครองบาร์นสลีย์ (Barnsley Borough Council) ในเซาท์ยอร์กเชียร์

ในปี 2023 มีรายงานว่าแผนการพัฒนาที่พักอาศัยเพิ่มเติมในพื้นที่อดีตเหมืองถูกคัดค้านโดยผู้อยู่อาศัยและนักนิเวศวิทยา เนื่องจากกังวลว่าการก่อสร้างจะทำลายอัตลักษณ์ของท้องถิ่นและส่งผลกระทบต่อสัตว์ป่า โดยเฉพาะถิ่นที่อยู่ของผีเสื้อสีฟ้าขนาดเล็ก (small blue butterflies) นอกจากนี้ ทาง SYMCA กำลังดำเนินการแผนการรวมวูลลีย์เกรนจ์เข้ากับเขตการปกครองบาร์นสลีย์